Baroness – Purple

Door Jeffrey Zweep 7 januari 2016 Reacties staat uit voor Baroness – Purple

Baroness Purple ROAR(Album – Abraxan Hymns / Petting Zoo) Het Amerikaanse Baroness belande in 2012 van de hemel in de hel, toen een zwaar busongeluk nabij het Engelse Bath een abrupt einde maakte aan de Europese tour. Vocalist en oerlid John Baizley verloor bijna een been, bassist Matt Maggioni (die nog maar net bij de band zat) en drummer Allen Blickle stapten nadien zelfs uit de band. Het duo werd vervangen door Nick Jost en Trans Am-drummer Sebastian Thomson.

De maanden daarop stonden in het teken van revalidatie en de sporen daarvan hoor je op Purple. Sludgy opener ‘Morningstar’ klinkt zoals we Baroness kennen van debuutplaat Red Album, maar daarna is alles anders. De keuze voor ‘Shock Me’ als single is een méér dan logische, want door de hoge meezingbaarheid (leuk woord voor scrabble!) ligt het nummer ontzettend prettig in het gehoor. Tel daar de héérlijke solo bij op en het moet raar lopen of het nummer geen klassieker gaat worden.

Dit komt enerzijds door de ietwat toegankelijkere productie van Dave Fridmann (The Flaming Lips, MGMT, Tame Impala), die het geluid van het viertal scherper en organischer heeft gemaakt. Anderzijds lijkt het erop dat Baizley en de zijnen met veel meer rust de nummers spelen. Nergens klinkt het viertal opgejaagd en het oog voor detail is daardoor extreem hoog. De bijna spacey ondertonen in ‘Try To Disappear’, de hint naar Mastodon op ‘Kerosine’ en de jazzy intro op ‘Fugue’ bijvoorbeeld, het zijn allemaal voorbeelden hiervan.

Met ‘Chlorine & Wine’ heeft Baroness nog een nummer op Purple wat alles in zich heeft om een moderne klassieker te worden. De fantastische riffs, ietwat psychedelische vocaallijnen, heerlijke gitaarpartijen en een koortje (!) zorgen ervoor dat het één van de beste nummers is die de band ooit geschreven heeft. Baroness lijkt met invloeden van Queen, Black Sabbath, Metallica en Deep Purple een lesje geschiedenis voor te schotelen aan de luisteraar, maar gooit er toch echt wel een dikke vette eigen draai aan.

Na dit nummer is het songmateriaal een tikkeltje minder catchy en staat het voornamelijk in het teken van riffs, riffs en nog eens riffs. Na de redelijke teleurstelling van (want: te lang, weinig cohesie en te veel zwakke broeders) is Purple een schot in de roos. Wat heet: elk nummer is raak, al had outro ‘Crossroads of Infinity’ niet echt gehoeven. Met veertig minuten is de plaat redelijk compact, maar het album klopt precies. Heerlijk!


Je kunt geen reactie achterlaten.