Tame Impala @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Dave Coenen 30 januari 2016 Reacties staat uit voor Tame Impala @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Was je erbij deze zomer? Hét optreden van Lowlands 2015? We hebben het over het optreden van het psychpopcollectief from Down UnderTame Impala. Een jaar of drie geleden dacht niemand nog dat deze band een bierhal zou gaan vullen, en onder ‘niemand’ rekenen we ook Kevin Parker –  de Australische frontman zelve. Echter, sinds de komst van derde plaat Currents en een dampende Alphatent kent Tame Impala steeds grotere successen. Hoe mooi is het dat een spacey misfit als deze artiest met zijn band sinds vorige zomer een dermate groot aantal liefhebbers overtuigt en de Heineken Music Hall gewoon uitverkoopt? We zien vanavond hoe dat uitpakt tijdens de eerste show van de Europese Currents-tour.

Uiteraard is er moeite gestoken in het vertalen van een Tame Impala-optreden naar arenaformaat, zo blijkt bij aanvang van de grote show. Twee projectors van koelkastgrootte projecteren bezwerende en kleurrijke visuals gedurende het (net zo meeslepende) intro. Al in het begin van de set zetten Parker en consorten het synthesizer-epos ‘Let It Happen’ in en het publiek zit al zo ongeveer in de broekzak. Parker hangt vervolgens de showman uit door de aanwezigen te laten klappen, maar bij het goed uitgebouwde climaxmoment te midden van ‘Let It Happen’ dreigt het showelement het even over te nemen van de kwaliteit. Of het bewust is of niet blijft nog in het ongewisse, maar het lijkt erop dat de geluidsman een slechte timing heeft en de kick-in van de drums tijdens een wél goed getimede confettiregen technisch de nek om draait. Tame Impala probeert direct te conformeren aan het grote zalen-formaat, maar het past de Australiërs nog niet als een leren handschoen. Maar wacht, Parker kan met zijn goddelijke gitaarspel en uitstekende begeleidingsband zijn meest geliefde schepsel in de laatste akte redden, incluis open meerstemmig zangeinde.

De rest van de set blijkt niet alleen risicovol – beginnend met de grootste hit, en veel oud werk van debuut InnerSpeaker en het niet behoorlijk toegankelijke Lonerism bevattend – maar ook behoorlijk spannend: zo krijgt ‘Mind Mischief’ een zwengel aan de ritmesectie en is ‘Elephant’ met die ultrakorte maar o zo opvallende discobreak één van de aandachtsvangers. Zo vertaalt Tame Impala op geheel eigen manier – zonder confettikanonnen of andere onzin – het eigen werk naar de grote zaal. Hoe groot die betreffende hal ook mag zijn, door die eigenzinnige invulling van een grote show blijft het aanvoelen alsof we met een honderdtal mensen in één grote, magische trip zijn verwikkeld. De enorme visuals bestrijken ook nog eens de bandleden, die tussendoor behoorlijk wat lol hebben met elkaar (“I’m enjoying my Heineken“), en bezweren daardoor nog nét wat meer. Tijdens ‘Yes I’m Changing’ grijpt Parker blootsvoets zijn moment door zonder gitaar uit die visuals en op de voorgrond te treden. Het lijkt er even op dat hij een Florence Welch-move gaat uithalen voor de hekken, maar dat doet hij niet en dat hoeft ook niet: het publiek werpt zelf al de armen richting de hemel en een enkeling kruipt al voorzichtig op schouders. Een mooi effect, dat ook zichtbaar is tijdens ‘Eventually’ en ‘meezinger’ ‘Feels Like We Only Go Backwards’ – wel weer met een vrij ongepast showmoment: zo krijgt de confetti bij het laatstgenoemde nummer een melodramatische lading.

Tame Impala pakt met een voelbare show de HMH moeiteloos in vanavond. De teksten zijn helder, ontzettend herkenbaar en aards, terwijl de muziek en de visuals je meevoeren naar een transcendente tripervaring. Gelukkig wordt het optreden nimmer het Grote Circus dat het tijdens ‘Let It Happen’ dreigde te worden: Tame Impala is op haar allerbest wanneer er juist niet opzichtig wordt gedaan, geen participatie wordt geforceerd en Parker de goedlachse, dankbare frontman blijft die hij is. Deze band heeft geen confetti of participatiemomenten nodig, de muziek en performance zijn genoeg. Geen mens dat er namelijk over denkt de zaal eerder te verlaten bij fenomenale muzikaliteiten als deze – en terecht, want we worden ook nog eens getrakteerd op een liveprimeur vanavond. ‘New Person, Same Old Mistakes’ – het nummer dat zeer recent door een cover van Rihanna een onbewuste duw in de rug kreeg – blijkt een live-probeersel waar de band nog niet zeker van is, maar slaat in als een bom als afsluiter. Met luid applaus moeten we de zaal helaas weer verlaten, terug met de voeten op aarde, weg van die heerlijke trip. Jammer, maar gelukkig is Tame Impala nog lang niet uitgeblust, zodat er vast een volgende trip met het Nederlandse publiek kan worden ingepland. Voor nu: chapeau voor Kevin Parker en zijn Tame Impala met nu al een van de beste optredens van het jaar.


Je kunt geen reactie achterlaten.