Daughter @ Paradiso, Amsterdam

Door Gastschrijver 3 februari 2016 Reacties staat uit voor Daughter @ Paradiso, Amsterdam

Na ruim twee jaar keert de Britse groep Daughter terug voor een concert in Nederland. Nadat ze met hun optreden op de Lowlands-editie van 2013 doorbraken wist de formatie rondom de verlegen frontvrouw Elena Tonra in het daaropvolgende najaar al moeiteloos Paradiso en Doornroosje uit te verkopen. Ook deze keer raakt hun optreden al maanden van te voren uitverkocht. Op hun tweede langspeler Not to Disappear, welke onlangs is uitgekomen, is een steviger geluid te horen dat meer richting dreampop gaat. Tegelijkertijd is het Daughter goed gelukt om hun zo herkenbare stijl van If You Leave in het merendeel van de nieuwe nummers te behouden.

Wat bij het veelzijdige concert in Paradiso bovenal opvalt is dat de band ogenschijnlijk eenvoudig weet te laveren tussen de verstilde, kwetsbare folknummers van het debuut en het meer dynamische nieuwe materiaal. Op de lome opener ‘How’ volgen het Sigur Rós-achtige ‘Tomorrow’ en de atypische, elektronisch getinte tweede single ‘Numbers’. De Britten durven in hun nieuwe werk sowieso meer te experimenteren met electronica. Een goed voorbeeld is de tekstuele parel ‘Alone / With You’ waar de gitaren even aan de kant blijven staan en er ruimte ontstaat voor een set duistere synths en bassen. Ook op het schurende ‘New Ways’ – een van de vele hoogtepunten – speelt de drumcomputer van Igor Haefeli een prominente rol.

Dat de groep bovendien het up-tempo werk aankan bewees ze al met ‘Human’. Daar is nu het speelse ‘No Care’ bijgekomen, dat opvalt door een bijzonder ritme en de zanglijnen van Tonra die zich op de grens van zang en parlando begeven. Bij vlagen wordt het zelfs dansbaar, maar het geconcentreerde, veelal muisstille publiek lijkt dat nog niet helemaal te beseffen. Dat kun je ze ook niet echt kwalijk nemen, aangezien Daughter de meerderheid van haar fans heeft gewonnen dankzij de hartverscheurende folkliedjes van het debuut. Juist op die nummers, wanneer de muzikale begeleiding summier wordt gehouden, blijft de band op haar allerbest. De bijzondere stem van Tonra krijgt dan echt alle ruimte en dan valt eens te meer op hoe helder en tegelijkertijd breekbaar ze zingt, zoals op de emotionele publieksfavoriet ‘Youth’ waarop uitbundig wordt meegezongen. Ook het rustgevende ‘Amsterdam’ van de debuutplaat past in deze categorie, een nummer dat met luid gejuich wordt onthaald wanneer Igor hem aankondigt met: “This next one might be called after your city.” Wanneer lead-single ‘Doing the Right Thing’ klinkt, een buitengewoon aangrijpend relaas over een moeder met Alzheimer, is het publiek weer oorverdovend stil.

Zo blijven de Londenaren zich gedurende het hele optreden onderscheiden. Op ‘Fossa’, het laatste nummer voor de toegift, wordt zorgvuldig toegewerkt naar een indrukwekkend gitaaroutro. Tonra zet naar het eind toe nog even flink aan en een groep als The National is opeens niet ver weg meer. De losse drumstijl van Remi Aguilella doet bovendien regelmatig denken aan die van collega Bryan Devendorf. Wellicht ook weer niet heel gek met de wetenschap dat beide bands labelgenoten zijn op 4AD.

Nadat de bandleden na een indrukwekkend ovationeel applaus terugkeren voor de toegift krijgt een opeens schaterlachende Elena de lachers op haar hand wanneer ze vertelt dat ze backstage per ongeluk in een cupboard (inloopkast) terecht kwamen en dat ze maar al te blij zijn dat het publiek hen zo graag terug wilde. Even een moment lijkt die eerdere, zo kenmerkende verlegenheid helemaal verdwenen en vloeien de woorden giechelend uit haar mond. Haar timide persoonlijkheid hoeft trouwens zeker niet in de weg te zitten. Juist die innemende en verterende verlegenheid doet haar authentiek overkomen en hiermee wint ze het voltallige publiek in Paradiso toch betrekkelijk gemakkelijk voor haar. “Zijn al die mensen écht zo lyrisch over ons?”, lijkt ze bescheiden glimlachend te denken na weer een ovationeel applaus. Het is een breekbare uitstraling die haar vooral siert.

Met een lang uitgerekte versie van het dromigere ‘Made of Stone’, tevens de afsluiter van het nieuwe album, neemt Daughter afscheid van een euforisch publiek. Het kan hoe dan ook niet anders dat deze prachtband – die in Paradiso bewijst live flink gegroeid te zijn – een gewilde naam gaat worden voor het aankomende festivalseizoen.


Tekst: Geert Rijnberg

Je kunt geen reactie achterlaten.