Beach Slang @ Paradiso, Amsterdam

Door Robin Oostrum 19 februari 2016 Reacties staat uit voor Beach Slang @ Paradiso, Amsterdam

Na enkele vooruitgesnelde, veelbelovende ep’s zette Beach Slang zich vorig jaar op de kaart met debuutalbum The Things We Do To Find People Who Feel Like Us, vol punknummers die korter duren dan het uitspreken van de albumtitel. Fris, catchy, maar vooral zonder die opsmuk waar de poppunk de laatste jaren zo onder te lijden heeft: denk bij Beach Slang niet aan dat slap geacteerde Gaslight Anthem-pathos van hun laatste platen of op festivalweides gerichte All Time Low-koortjes, maar aan invloeden uit de jaren negentig als The Replacements en Jawbreaker. Des te meer jammer dat het – na een sterk begin – vanavond in Paradiso toch nog bijna misgaat.

Het eerste half uur lijkt er niks aan de hand. Voorprogramma Petal – type Waxahatchee: sleazy grungepop, distortionknop opengedraaid, zang tegen het valse aan – is nauwelijks klaar of het viertal uit Philadelphia betreedt het podium al. “Hi we’re Beach Slang and we’re here to punch you right in the heart” schreeuwt James Alex Snyder (voorheen van punkgroep Weston) ter introductie. De eerste powerchords en teksten over zijn existentiële crisis gieren al door de goed gevulde bovenzaal van Paradiso.

Natuurlijk is het allemaal al eerder gedaan. Beach Slang zal de eerste zijn om het toe te geven, en doet dat in de toegift middels een Replacements-cover. Voor die tijd gaat het helaas al mis: de oorzaak laat zich gissen (de vele lege bierblikjes? dag 31 van de tour?), maar na ruim een half uur neemt meligheid de overhand bij James. Wat nog met wat onschuldige grapjes begint, leidt al snel tot een yell-and-response-spelletje tussen gitarist Ruben en het publiek rondom cheesy gitaarriffs, waarna James achtereenvolgens een fan in de zaal knuffelt, meerdere aanmoedigingssessies voor dezelfde gitarist orkestreert en uiteindelijk van het podium rent voor een nodige toiletbreak. (Jammer dat we dezelfde trucs teruglezen in verslagen van eerdere concerten deze tour. Authentiek, ho maar.) Muzikaal is het met de stem van James daarna wel gedaan, wordt een heel couplet in genoemde Replacements-cover overgeslagen en scheidt de band er na ‘Ride The Wild Haze’ plotseling mee uit. Een veelbelovend optreden dat uiteindelijk vooral verwarring oproept, misschien is dat wel echte punk.


Je kunt geen reactie achterlaten.