Machine Head @ 013, Tilburg

Door Jeffrey Zweep 1 maart 2016 Reacties staat uit voor Machine Head @ 013, Tilburg

Een uitverkocht huis op ‘An Evening With Machine Head, ja dat was wel te verwachten eigenlijk. Ondanks de wat tegenvallende achtste plaat, Bloodstone & Diamonds, die vooral op de tweede helft nogal zwak klinkt. Dat dat weinig uitmaakt, bewezen de heren bijna anderhalf jaar geleden in Utrecht, in een volgepakte Ronda van TivoliVredenburg. Toch zijn we meer dan benieuwd hoe de heren het volhouden tijdens deze avondvullende show.

Net als de eerder genoemde show beginnen de heren met het mokerharde blok van ‘Imperium’, ‘Beautifull Mourning’ en ‘Now We Die’ en knallen we er hard in. Klein minpuntje is dat vocalist Robb Flynn tijdens de eerste anderhalf nummers wat lastig te verstaan is, maar een kniesoor die daarop let. Sterker nog: niemand in het publiek die zich daar ook maar één tel aan ergert. De vuisten gaan omhoog en middenvoor ontstaat er een redelijke mosh.

De zichtlijnen in deze vernieuwde 013 zijn prettig, maar omdat de zaal nogal langgerekt is lijkt de band soms wel erg ver weg. En het geluid? Dat is, afgezien van wat doffe momenten in het eerstgenoemde blok, toch behoorlijk om over naar huis te schrijven. Er is niet één plaat die écht de boventoon voert, de band trekt de hele discografie erbij, maar toch ligt de focus veel meer op de laatste vier platen.

De band speelt echter snaarstrak en laten we reëel zijn, platen als The Blackening en Unto The Locust zijn natuurlijk ook echt heel erg goed. Hoogtepunten in de reguliere set zijn ‘Darkness Within’ en afsluiter ‘Davidian’. Flynn heeft ook wat te melden, als reactie op z’n Racism In Metal-filmpje kreeg hij naar eigen zeggen liefst duizend doodsbedreigingen aan z’n eigen adres én bedreiging van Neo-Nazi-groeperingen uit Duitsland en Spanje die Machine Head-shows wilden ‘verstoren’. Hoe gek wil je het hebben.

Is alles goud wat de heren spelen? Nee, dat dan ook weer niet. De gitaar- en drumsolo’s van respectievelijk Phil Demmel en Dave McClain zijn voornamelijk te lang, maar eigenlijk ook gewoon overbodig. ‘Elegy’ is een wat bijzondere songkeuze, maar juist dat maakt het dan weer heel erg tof. Met ‘Descend the Shades of Night’, ‘Now I Lay Thee Down’ en het fantastische ‘Aesthetics of Hate’ gaat het in de toegift echter weer helemaal los. Alhoewel, ‘toegift’? Met zeventien nummers in de reguliere set en zeven in de toegift kan je het moeilijk nog ‘maar’ een toegift noemen natuurlijk. Met ook ditmaal weer ‘Halo’ als definitieve afsluiter van de avond komt er een einde aan ruim tweeënhalf uur Machine Head. Avondvullend, dat zeker, maar de eerder genoemde solo’s en songs als ‘Blood For Blood’ had de band echt wel achterwege mogen laten. Zo wordt de avond niet legendarisch. Desalniettemin kunnen we spreken van een geslaagd optreden.

Je kunt geen reactie achterlaten.