Iggy Pop – Post Pop Depression

Door Daan Krahmer 13 maart 2016 Reacties staat uit voor Iggy Pop – Post Pop Depression

Post Pop Depression(Album – Universal) Als we de berichten mogen geloven gaat Post Pop Depression de zwanenzang van Iggy Pop (68) worden. Tegen alle verwachtingen in is die laatste release van de gothfather of punk een op alle fronten verrassende plaat geworden. De afgelopen decennia teerde Pop vooral op nostalgische successen uit de jaren zestig en zeventig en wie eerlijk is zal snel toegeven dat het buitengewoon lang geleden is dat Iggy Pop  een goede soloplaat heeft uitgebracht. Post Pop Depression is dat echter wel geworden en is alleen daarom al de moeite waard.

Het is naar Pop-maatstaven een ingetogen plaat, die in schril contrast staat met de Iggy die vorig jaar zomer tijdens de festivals te zien was. De haast krampachtige drang tegen veroudering laat Iggy Pop hier varen, zonder iets aan coolheid in te leveren. Dat is mede te danken aan zijn tijdelijke all-star-band, met Queens Of The Stone Age-eindbaas Josh Homme als middelpunt. Homme drukt als gitarist, liedjesschrijver, achtergrondzanger én producer overduidelijk zijn stempel op de Post Pop Depression, maar zit Iggy Pop daarbij nergens in de weg. Net als Bob Dylan waagt Iggy Pop zich ook steeds meer aan croonersongs, maar dan meer in de geest van David Bowie.

Er heerst hier een klassieke Iggy Pop-vibe, maar dankzij Homme is er ook vernieuwing. Klonk Iggy Pop bijvoorbeeld ooit op zo’n zwoele manier sexy als in prijssingle ‘Sunday’? Waarschijnlijk niet. Ook andere singles ‘Break Into Your Heart’ en ‘Gardenia’ zijn frisse groeiplaten waar niks aan mankeert. Dat niveau wordt niet veertig volle minuten vastgehouden. Over de gehele linie is Post Pop Depression nergens ondermaats, maar ook niet constant fantastisch. Ondergetekende heeft vooral moeite met de merkwaardige opbouw van de plaat. Bij het in de eerste helft passerende ‘American Valhalla’ en ‘In The Lobby’ wordt de toon net wat te zeurderig en zwijmelend, iets waar dit gezelschap soms een handje van lijkt te hebben. Post Pop Depression is daarmee een plaat die een beetje op twee gedachten hinkt, maar desalniettemin een verrassend sterke comeback in huis heeft.


Je kunt geen reactie achterlaten.