Lianne La Havas @ 013, Tilburg

Door Daan Krahmer en Daniël de Borger 21 maart 2016 Reacties staat uit voor Lianne La Havas @ 013, Tilburg

Lianne La Havas

Gerechtigheid komt met de jaren, zo blijkt. Vanaf de eerste liedjes die Lianne La Havas in 2011 uitbracht, was het duidelijk dat een nieuwe popster geboren was. Prince en Stevie Wonder werden binnen mum van tijd fan en ook de rest van de wereld kreeg haar gauw in de smiezen. Toch viel haar ambitieuze debuut (2012) wat tegen. Dat lag niet aan haar liedjes, maar aan het gladde, onnodig overgeproduceerde karakter van Is Your Love Big Enough? Met het vorig jaar verschenen Blood en de hulp van Paul Epworth, Jamie Lidell en Howard Lawrence (Disclosure) is dat probleem verholpen. Belangrijker nog: de nieuwe liedjes zijn van een nog beter niveau dan het ook al prima oude materiaal. Daarbij bleek de wereld eindelijk klaar voor de immer charmante Britse (neo)soul zangeres met Grieke en Jamaicaanse roots. Een nieuwe Nederlandse stop in de vernieuwde 013, inmiddels meer een hal dan club.

Lianne La Havas

La Havas wordt tegenwoordig vaak gedraaid op 3FM en haar muziek is anno 2016 zelfs in winkels als de HEMA te horen. Dat is in dit geval iets om trots op te zijn, want La Havas is een bruggenbouwer. Haar muziek spreekt aan bij iedereen van middelbare scholieren tot gepensioneerden en alles daartussen in. Hitjesvolk, maar ook serieuze liefhebbers lopen met haar weg. La Havas werkt dan ook op uiteenlopende festivals als Pinkpop, Lowlands en North Sea Jazz. Zelden zie je zo’n gemêleerd publiek, en zelden draagt iedereen een artiest zo’n warm hart toe. Vanaf de opkomst in 013 –La Havas loopt al spelend het podium op– is het publiek door het dolle heen. De gunfactor bij Lianna La Havas is als altijd groot. Er staat namelijk een stralende vrouw, met een aanstekelijke glimlach en een warme, hese soulstem, op het podium. Een innemende persoonlijkheid ook, aaibaar en pittig tegelijk. Vol zelfvertrouwen ook, maar het showelement is ondergeschikt aan haar muziek.

Lianne La Havas

En terecht. Er zijn wel wat weinigzeggende visuals en een bescheiden lichtshow, maar La Havas haar liedjes hebben verrekte weinig opsmuk nodig om een even zorgeloze als broeierige show neer te zetten. Haar vernieuwde kwaliteitsband, met toetsenist James Wyatt als vaste waarde, zorgt voor een prettige afwisseling in dynamiek. Het zijn muzikanten die exact doen waar ze voor aangesteld zijn. Namelijk: uistekend musiceren om La Havas verder alle ruimte te geven. La Havas maakt haar sterke livereputatie op haar beurt waar. Soms zet het vijftal een groovend rockgeluid neer, dan weet La Havas weer solo te ontroeren met alleen haar gitaar. Ze doet niet aan half werk en heeft inmiddels genoeg sterke liedjes om meerdere setlisten mee te vullen.

Lianne La Havas

Hoogtepunten zijn er te over. Ieder liedje op de setlist is genieten geblazen. Het mooiste van allemaal blijkt vanavond misschien wel ‘Unstoppable’, dat in een meeslepende liveuitvoering de zaal in beweging krijgt. Het is een creatieve vertolking die wel wat weg heeft van de lieve kant van St. Vincent. Ook wanneer La Havas wat afstandelijker speelt haakt geen bezoeker af. Tijdens prachtig uitgebalanceerde vertolkingen van ‘Good Goodbye’ en ‘Lost & Found’ blijft het publiek muisstil luisteren. De show is vrijwel geheel in balans, hoewel in de eerste helft de liedjes net een maat te lang willen doorgaan. Hier zou de spanningsboog met een beetje finetuning nog net wat scherper gemaakt kunnen worden. Dat zal ongetwijfeld goedkomen bij een volgende plaat, waarna de HMH ook zal lonken. Voor iemand met de charme en het muzikale talent van Lianne La Havas ligt zonder twijfel nog een gloedvolle carriere in het verschiet. Dikke kans dat dit authentieke talent over 20 jaar nog steeds zalen van dit formaat vult.

Lianne La Havas

Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

Lianne La Havas


Je kunt geen reactie achterlaten.