Mamiffer – The World Unseen

Door Jeffrey Zweep 31 maart 2016 Reacties staat uit voor Mamiffer – The World Unseen

Mamiffer_TWUS_cover(Album – SIGE Records) Aaron Turner is onder andere bekend als frontman van het helaas ter ziele gegane ISIS, Old Man Gloom en SUMAC, maar minder bekend is Mamiffer. Het heeft dan ook weinig raakvlakken met de hiervoor genoemde harde bands. Nee, dit is de band van voormalig Pyramids-frontvrouw Faith Coloccia. Het begon als soloproject, groeide uit tot een volwaardige band met verschillende bandleden en sessiemuzikanten, maar slechts één daarvan bleef plakken: inderdaad, Turner.

Sterker nog: Coloccia en Turner trouwden en vormen sindsdien met z’n tweeën Mamiffer. Na samenwerkingen met onder andere Merzbow en Circle is het duo met The Wold Unseen inmiddels ook alweer toe aan haar vierde studioplaat. Het album begint met ‘By The Light Of My Body’ en ‘Flower Of The Field II’, twee nummers die luisteren als een tweeluik. Eerstgenoemde is de drone, de opbouw naar het traag voortkabbelende en atmosferische vervolg.

De plaat zet zich clean door, met de piano als hoofdingrediënt. Dit klinkt suf, saai en minimaal, maar de piano én Coloccia’s bij vlagen mierzoete vocalen worden ondersteund door trage gitaarpartijen, samples en verschillende lagen distortion. Het vliegt nog niet echt uit de bocht, maar op ‘Domestication Of The Ewe – Part I’ neemt het experiment even de overhand. Weg vocalen, piano en voortkabbelende gitaargeluiden: veel samples, drones en noise gaan hand in hand en gaan uiteindelijk over in snerpende riffs en het geluid van een ruimteschip dat de geluidsbarrière doorbreekt.

Een enkele nawee van wat noise neemt ons als luisteraar verder naar ‘Part II’, wat verder gedragen wordt door pianopartijen, strijkgeluiden en zware gitaargeluiden en naar ‘Part III’, waar we andermaal betoverd worden door Coloccia’s fantastische stemgeluid. De zanglijnen houden zich ergens tussen engelenzang en klaagzang en het nummer voelt mede door de slecht definieerbare tekst wat Oosters aan. Afsluiter ‘Parthenogenesis’ klinkt bijna sprookjesachtig en past volledig bij de voornamelijk dromerige sfeer van de plaat. Mamiffer laat op The World Unseen de minimalistische dromerige vibe net vaak genoeg kantelen met noise en samples waardoor het spannend blijft, maar omdat het nergens ontspoort voelt het natuurlijk aan. Topplaat.

Je kunt geen reactie achterlaten.