Låpsley @ Tolhuistuin, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 5 april 2016 Reacties staat uit voor Låpsley @ Tolhuistuin, Amsterdam

Het voelde als een eeuwigheid, de tijd die we hebben moeten wachten op Låpsley’s eerste headlineshow op Nederlandse bodem. Niet in de laatste plaats doordat ze het optreden, dat aanvankelijk gepland stond voor Tweede Paasdag, vrij last-minute precies een week opschoof. Het is nu wel het perfecte moment voor zo’n show (en daar zal dan ook ongetwijfeld over nagedacht zijn.). De langverwachte debuutplaat Long Way Home ligt een klein maandje in de schappen en heeft een beetje kunnen landen, er is (alweer) een killer van een single uit (‘Cliff’) en de interwebs raken al maanden maar niet over haar uitgeschreven.

Het is dan ook geen enorme verrassing wanneer enkele weken geleden blijkt dat de voorstelling van de kleine Bitterzoet aan de Spuistraat verplaatst moet worden naar de Tolhuistuin – ook wel Paradiso Noord gedoopt – een zaal die opdoemt wanneer je de veerboot over het IJ neemt. Terwijl we Holly Lapsley Fletcher de afgelopen tijd gedurende televisieoptredens nog wel eens met twee fraaie achtergrondzangeressen ten tonele zagen komen, houdt ze het tijdens deze Europese tour (wat) klein(er) door met drie mannen (voor synths, drums en bas) op het podium te verschijnen.

Helemaal geen slechte keuze, gezien de waanzinnige stem waar ze ons van begin tot eind mee pleziert. Wie de Wikipediapagina er niet op na zou slaan, zou je voor gek hebben verklaard als je zou vertellen dat de Britse pas negentien jaar oud is. Met enkel haar stembanden zorgt ze keer op keer voor torenhoog kippenvel – de mooiste momenten zijn dan ook de momenten waarop Låpsley haar Adeleësque uithalen tentoon spreidt. Gezien haar band haar vrij onzichtbaar – en vooral heel zacht – begeleidt, is er voldoende ruimte voor haar om zichzelf te laten zien.

Toch is dat voor dit publiek blijkbaar niet genoeg. Een aanzienlijk deel van de aanwezigen in de Tolhuistuin kan het klaarblijkelijk niet opbrengen om pakweg zestig minuten aan een stuk stil te zijn en kakelt wellustig door vrijwel ieder nummer heen. Doodzonde, want afgezien hiervan is haar eerste eigen optreden in Nederland om door een ringetje te halen. Vocaal is ze ongenaakbaar, de liedjes die we horen zijn óf hits (in spé) óf wonderschone ballads; het enige dat op de show aan te merken valt is de afwezigheid van ‘Brownlow’, een van de mooiste nummers op het repertoire van de Britse.

Hoe ondankbaar het publiek vanavond ook (weer eens) moest klinken, kun je niet anders stellen dan dat Låpsley met vlag en wimpel is geslaagd voor deze test. En gezien hoe eenvoudig de show ook na het verplaatsen uit wist te verkopen, vermoeden wij dat het nog maar een kwestie van tijd is voor dat deze schone Britse in zalen van het kaliber Paradiso zal belanden.


Je kunt geen reactie achterlaten.