Weezer @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Niels de Bruijn 10 april 2016 2

Maar liefst vijftien jaar hebben we in Nederland moeten wachten op een optreden van Weezer. De laatste keer dat de band in Nederland speelde was tijdens de Green Album-tour. Het is daarom niet raar dat het publiek helemaal losgaat als de band het podium opklimt onder de begeleidende strandgeluiden van ‘California Kids’. Dat Amsterdam het nieuwe album (of in elk geval deze single) al vrij goed kent blijkt wel uit het “woehoe” meezingdeel in het refrein. Maar helemaal los gaat het daarna op de eerste van de vier nummers van het briljante debuutalbum My Name is Jonas. Helaas staat het geluid niet al te best, met name de bass van Scott Shriner overheerst nogal. Verder lijkt de band een beetje op de automatische piloot hun hits van de jaren negentig te spelen.

Hoewel het geluid na ongeveer een half uur verbetert kan het met de presentatie wel wat beter. Weezer lijkt zich plichtmatig door hun setlist heen te spelen, met hier en daar een glimlach of een Nederlands zinnetje. Pas bij de twee Red Album-singles leeft de band op door een andere intro en solo bij ‘Troublemaker’ te spelen. ‘Pork and Beans’ ontspoort per ongeluk door Shriner die er net naast zit op zijn samplepad, maar daardoor leeft de band wel op.

Dit betekent echter absoluut niet dat de show tegenvalt. Echter zou je meer verwachten van een band die hun fans zo lang heeft laten wachten en met enkele Europese shows toch genoeg energie zou moeten hebben. De set liegt er in elk geval niet om, de singles van het nieuwe album worden al lekker meegezongen (hoewel ‘Do You Wanna Get High?’ een beetje de boel doodslaat en ‘King of The World’ beter vervangen had kunnen worden door het beste nummer dat Weezer dit millennium schreef: ‘Jacked Up) en de variatie tussen de albums is netjes (afgezien van Pinkerton dat er bekaaid vanaf komt). Bijzonder is ook het instrumentale The Waste Land van het vorige album, dat laat zien dat de band toch echt wel meer waard is dan radiohits schrijven en de bijzondere ‘You Gave Your Love To Me Softly’, een b-kantje uit de glorieperiode dat vrijwel niemand lijkt te kennen. Met een logische toegift in de vorm van twee van de grootste (en in het eerste geval, verguisde) hits komt er na krap anderhalf uur een einde aan Weezer. Weinigen zullen met een slecht gevoel de zaal verlaten, daarvoor was de set teveel een crowd pleaser en speelde de band strak maar het ontbrak net aan dat ene magische element om deze show werkelijk tot grotere hoogtes te laten stijgen. Of was dat toch het gevolg van het jarenlange droogstaan?

Setlist:

  • California Kids
  • My Name Is Jonas
  • Hash Pipe
  • Back to the Shack
  • L.A. Girlz
  • El Scorcho
  • Troublemaker
  • Pork and Beans
  • (If You’re Wondering If I Want You To) I Want You To
  • Do You Wanna Get High?
  • Cleopatra
  • The Waste Land
  • Thank God for Girls
  • Say It Ain’t So
  • You Gave Your Love to Me Softly
  • King of the World
  • Island in the Sun
  • Undone – The Sweater Song

Toegift:

  • Beverly Hills
  • Buddy Holly

2 Reacties »

  1. Nootje 11 april 2016 om 07:13 -

    Hmm, ik vind het toch iets te vroeg om “Jacked Up” nu al uit te roepen tot het beste Weezer-nummer van dit millennium, aangezien we het nummer nog maar net kennen.

    Ik denk dat als je het de gemiddelde Weezer-fan zou vragen, dat de in 2008 verschenen nummers “Miss Sweeney” en “Pig” eerder als creatieve en emotionele triomfen worden beschouwd op gelijke hoogte met Pinkerton (doch in een heel andere stijl dan dat album). Die nummers zijn nu acht jaar bij ons en hebben hun staying power inmiddels wel bewezen.

    De dissonante openingstonen van “Miss Sweeney” leiden een verhaal over kantoorliefde in die alledaagse beslommeringen pijnlijk combineert met de universele kracht van de liefde. “Pig” zou tegelijkertijd gezien kunnen worden als verhaal over een varken, anthem voor vegetariërs, en zoektocht naar een theodicee (een religieuze parabel met Farmer Pete in de rol van God en het varken in de rol van ons mensen) – steeds meer critici vermoeden dat laatstgenoemde de ware aard van dat liedje is, wat gezien de toename van religieuze verwijzingen in Rivers’ recente werk (“Da Vinci”, “Everybody Needs Salvation”, “Thank God For Girls”) best begrijpelijk is.

    (Overigens zou ik zelf eerder voor “L.A. Girlz” gaan als beste nummer van het nieuwe album, in plaats van “Jacked Up”. Maar laten we vooral blij zijn dat ze überhaupt weer goede albums aan het maken zijn de laatste jaren.)

  2. Edwin 13 april 2016 om 15:46 -

    Goede review, Niels, kan me er wel in vinden. Alleen mist The Good Life op de setlist, waarmee ik Pinkerton er toch best goed vanaf vond komen (You Gave Your Love To Me Softly is tenslotte ook van die tijd).