Black Mountain @ Melkweg, Amsterdam

Door Daan Krahmer 16 april 2016 Reacties staat uit voor Black Mountain @ Melkweg, Amsterdam

Je vergeet het soms, maar wat kan een goede gitaarriff veel impact hebben. Zo’n riff zegt meer dan duizend woorden en kan een liedje naar wel meer dan één hoger niveau tillen. Met zo’n onverwoestbare riff begint Black Mountain hun nieuwste plaat én het bijbehorende concert in een goed gevulde Melkweg. Ja: het waanzinnig opgebouwde ‘Mothers Of The Sun’, zoals het liedje rondom die gouden riff heet, is het beste dat de psychedelische stoner-folk-band in ruim twaalf jaar schreef. Het publiek verkeert direct in extase, terwijl op het podium slechts vijf contouren op het verduisterde podium te zien zijn. Direct vanaf dit startschot is het duidelijk: dit gaat een prettig weerzien met Black Mountain worden.

Zo vanzelfsprekend is dat niet. Onbetwiste bandleider Stephen McBean wil de kantjes er nog wel eens vanaf lopen. Zo vallen concerten met zijn andere band Pink Mountaintops niet altijd mee en heeft ook Black Mountain een ambivalente live-reputatie. Het is een hechte band, die het verleden gebruikt om iets eigentijds te creëren, maar het is ook een act die op een groot festivalpodium niet altijd even goed werkt. In een compacte en zweterige Melkweg is daar geen sprake van. In hun genre wordt Black Mountain op handen gedragen en de band ragt vanavond vol precisie door een afwisselende set van anderhalf uur heen. “Seems like a fabulous friday evening?”, grapt de niet zo spraakzame en ingetogen McBean ironisch aan het begin van de rit.

Een fabuleuze avond wordt het inderdaad gedeeltelijk. Black Mountain schakelt razendsnel tussen stoner, (hard)rock en psychedelische folk en heeft door de jaren heen inmiddels een aardige catalogus aan sterk songmateriaal bij elkaar verzameld. Een plaat met eeuwigheidswaarde schreef Black Mountain (nog) niet, maar op iedere plaat staan wel een handjevol wereldnummers. In die tracks, als bijvoorbeeld het lekker dissonant gezongen ‘Stormy High’ of de door denderende trip ‘Wucan’, kenmerkt een raggende groove. Eenmaal op stoom spatten de vonken van deze liveband af. In de eerste helft is het dan ook spervuur, maar wanneer het tempo in de tweede helft wordt teruggeschroefd gaat dit automatisch gepaard met het verslappen van de aandacht. Black Mountain gromt dan nog wel, maar laat wat te weinig haar tanden zien.


Je kunt geen reactie achterlaten.