Roadburn Festival 2016: dag 3

Door Niels de Bruijn 18 april 2016 Reacties staat uit voor Roadburn Festival 2016: dag 3

Vele beleidsstukken zijn erover geschreven; de kracht van Tilburg als evenementenstad. In april is het de plek in de wereld waar de internationale baarddragende fans van de zwaardere subgenres van metal samenkomen om te genieten van het beste van het beste. Wij waren er een dagje bij.

Wat opvallend is, is het enorm gemoedelijke karakter. ’s Middags staan alle zalen al stampvol voor bands als Skepticism of Yodok III en voor Naora zijn we zelfs al te laat want de Extase is nog voller. De rij staat tot aan de garderobe van het café. Die drukte nekt de sfeer af en toe wel een beetje, zo maar even een bandje kijken is vrijwel overal wat lastiger. Maar iedereen heeft het naar zijn zin, de buitenbars in weirdo canyon worden goed bezocht en overal klinken enthousiaste gesprekken in het Engels over de bijzondere samenstelling bands en het randprogramma.

Brothers Of The Sonic Cloth, met Tad Doyle als frontman, zuigt de grote zaal helemaal vol met hun loodzware muur van geluid. Na Skepticism opnieuw een fijne trilling in de onderbuik, maar deze is toch net wat beter uitgevoerd. De visuals komen af en toe wat kinderachtig over met die indianen en ruimteschepen maar de muziek staat als een huis. De set opent met logge doom afkomstig van het debuut op Neurot en dat smaakt naar meer. Helaas moeten we al op tijd in de Extase zijn voor een stuk Kontinuum. De IJslandse band wil vooral lekker rocken in hun moedertaal en maakt er gelijk een feestje van. Het geluid in het zaaltje is echter niet al te best, de band had meer verdiend.

Misþyrming speelde met hun derde set opnieuw voor een volle bak. De IJslanders, zwart geschimkt, gaan er helemaal voor om door critici en fans unaniem gelauwerde plaat Söngvar elds og óreiðu integraal te spelen. Van enige vermoeidheid na drie dagen Roadburn is bij hen niks te bespeuren, alles gaat door merg en been. Wie wel gas terugnemen met hun tweede set is Converge met hun Blood Moon-optreden. Aangevuld met oud-lid Stephen Brodsky op gitaar speelt de band vooral de experimentele, rustigere nummers uit hun discografie. Imposant maar het gaat pas echt los als ook Chelsea Wolfe en Steve Von Till aantreden voor ‘Cruel Bloom ‘ en ‘Wretched World’. Toetsenist Ben Chisholm valt een beetje weg vandaag maar ook hij heeft zijn moment op ‘Disintegration’, de cover van het geweldige The Cure-nummer. Imponerende set, waaruit vooral blijkt dat Converge best weer met een tweede gitarist mag toeren.

Dead To A Dying World heeft wat problemen met hun basgeluid maar de eigenzinnige black metal van de zeven Amerikanen, met violist en twee vocalisten (waaronder een vrouwelijke) gaat er in als koek. Litany is een uitstekend album en live staan ook die nummers als een huis. Opnieuw is het contrast met de grote zaal groot, Amenra speelt hun nieuwe akoestische plaat Alive integraal en doet dat in een kring, gezeten op kerkstoelen. Gepraat wordt er nauwelijks in de zaal, de zanglijnen en spaarzame akkoorden trekken iedereen net zo hypnotiserend naar binnen als de band dat elektrisch doet met hun overspoelende spel. Bij een cover van Tool of Zjef Vanuytsel blijkt de band net zo verrassend uit de hoek te kunnen komen als bekend werk van de Afterlive EP.

Dit bleek de perfecte opwarmer voor de eerste Neurosis-set. In het experimentele werk van Converge maar ook het ingetogen van Amenra is de invloed van Neurosis enorm duidelijk en het is terecht dat de dertig jarige jubileumviering deels op Roadburn plaats heeft gevonden. Met slechts wat simpel podiumlicht knalt de band keihard uit de startblokken en houdt moeiteloos de aandacht vast met een dwarsdoorsnede van hun discografie. Juist een dergelijke set kan slecht uitpakken op een festival waar mensen toch graag de hits en recent werk willen horen, maar op Roadburn niet. Openen met ‘Lost’ van Enemy Of The Sun is geen probleem, de zaal is gelijk om. Het vakmanschap en de geoliede machine die de band is geworden is opzienbarend en verpletterend.

Het is oneerlijk om zo weinig bands te bespreken maar tegelijk is dit de grootste kracht van Roadburn, er staat simpelweg teveel kwaliteit op de vijf podia.

Je kunt geen reactie achterlaten.