Noel Gallagher’s High Flying Birds @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Daan Krahmer 19 april 2016 Reacties staat uit voor Noel Gallagher’s High Flying Birds @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Zeven jaar na de onvermijdelijke split van Oasis kunnen we stellen dat enkel Noel Gallagher er beter van is geworden. Tegenwoordig wordt hij meer en meer gezien als het ‘creatieve brein’ van de Britse giganten. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan de succesvolle solocarrière die Noel er op nahoudt. Waar jongere broer Liam achter het net viste met het alweer ten grave gedragen Beady Eye, wist Noel te overtuigen met twee oerdegelijke platen. Veel mensen lusten daar wel pap van en zijn soloshows met The High Flying Birds nemen in Nederland steeds grotere vormen aan. Na een headline show op Best Kept Secret, is nu een volle Heineken Music Hall getuige van de grote songschrijver die in Noel Gallagher schuilt.

In de bierhal is veel oud, veel jong en heel veel Brits publiek te vinden. In Groot-Brittannië is Noel Gallagher namelijk een gigant, die doodleuk in stadions en arena’s als de Londense O2 speelt. Zijn solomateriaal past in zo’n omgeving, en nodigt met grote refreinen uit tot kolossaal meezingen. Soortgelijke bombast kan een vies smaakje hebben, maar niet bij Noel Gallagher en zijn uitstekende band. Zijn solowerk is raak en zijn band produceert een geluid dat prettig is uitgebalanceerd. Naast de betrouwbare band is er ook een driekoppige blazerssectie aanwezig. Dat zorgt in prima liedjes als ‘Everybody’s On The Run’, ‘The Heat Of The Moment’ en ‘River Men’ voor mooie nuance-verschillen. Sterk is ook ‘What A Life’, dat live bijna krautrockend voortdendert, terwijl ‘AKA What A life’ als zijn grootste solohit mag gelden. Datzelfde solomateriaal wordt door het publiek warm ontvangen en is de basis voor een stabiele rockshow. Noel Gallagher bewijst Oasis daarbij niet nodig te hebben.

Dat gezegd hebbende: Oasis wordt met tien liedjes verre van genegeerd. Noel doet er verstandig aan zijn ‘eigen’-Oasis liedjes te spelen. Van outtakes tot grote hits, allemaal geschreven en voornamelijk gezongen door Noel zelf. Natuurlijk is dat een tikkeltje nostalgisch, maar het zorgt voor glansrijke uitvoeringen van klassiekers. Hoewel de angel inmiddels wel uit het grijsgedraaide ‘Wonderwall’ is, om maar een voorbeeld te noemen, is Noel de liedjes beslist niet verleerd. ‘Don’t Look Back In Anger’ en in nog sterkere mate ‘Champagne Supernova’ (in deze uitvoering dieper snijdend dan de versie van Oasis) krijgen glansrijke uitvoeringen. Beiden worden groots onthaald: mensen klimmen op elkaars schouders, handen gaan massaal in de lucht en het publiek krijst de liedjes woordelijk mee. Dat werkt, want het is om in te lijsten zo mooi. Dat weet de compleet stoïcijnse Noel Gallagher zelf ook, die toch al nooit last heeft gehad van valse bescheidenheid. Tegen een hysterische fan op de eerste rij mompelt hij: ‘na afloop zul je zeggen dat ik fucking briljant was.’ Zij niet alleen.


Je kunt geen reactie achterlaten.