Peter Hook & The Light @ Effenaar, Eindhoven

Door Daan Krahmer 19 april 2016 Reacties staat uit voor Peter Hook & The Light @ Effenaar, Eindhoven

Met de tragische zelfmoord van Ian Curtis kwam er in mei 1980 een abrupt einde aan de reizende ster van Joy Division. Toch gooiden de overige bandleden de handdoek niet in de ring en verscheen in hetzelfde jaar nog het debuut van New Order. Deze gevierde band ging aanvankelijk verder waar Joy Division ophield, maar liet zich ook beïnvloeden door opkomende genres als dance en hiphop. Dat leidde tot wereldhit ‘Blue Monday’, een nummer dat tot op heden mag gelden als de best verkochte 12″ ooit. Een overbekend muziekverhaal, om het geheugen even op te frissen. Toch ging het New Order niet geheel over rozen. Wegens interne ruzies werd bassist Peter Hook (60) in 2007 uit de band gegooid. Sindsdien tourt Peter Hook met Joy Division-concerten langs poppodia over de hele wereld. Geliefd door fans, verafschuwd door zijn oude bandleden. Nu heeft hij een big deal: één New Order-set gevolgd door integrale vertolkingen van Joy Division’s Unknown Pleasures (1979) en Closer (1980). Is zo’n veredelde tributeshow de moeite waard?

Laten we beginnen met de New Order-set. Die valt namelijk niet altijd mee, wat voornamelijk te danken is aan de beperkte zangcapaciteiten van Peter Hook. Met zijn gebroken knorrepot-stem – vergelijkbaar met Interpol’s Paul Banks die een kikker in de keel heeft – heeft Hooky moeite met de hogere noten. In de New Order-set ligt de nadruk dan ook wijselijk op debuutplaat Movement, die qua geluid het dichtst bij Joy Division ligt. Lager qua vocalen, waardoor geschikter voor Hook, maar wat worden die liedjes aanvankelijk zielloos gebracht. Het is even doorbijten, maar dan breekt het ijs met het schitterende ‘Your Silent Face’ van Power, Corruption And Lies (1983). Plotseling staan band en publiek op het scherpst van de snede en is de oude magie weer volop aanwezig. Kanttekening: dat bijzondere moment is van korte duur, want Hook loopt onverschillig het podium af.

Nog geen kwartier later is hij terug voor de integrale uitvoering van Closer. Een depressieve, zware plaat waarin ook hoop schuilt. Hoewel Hooky wat routineus voor de dag komt, is daar bij zijn jongere begeleidingsband The Light geen sprake van. Samen zetten ze een bezwerende trip neer waar het tempo in gehouden wordt. Het is vooral knap dat de beklemmende en dreigende Joy Division-sfeer aardig in tact wordt gehouden. Soms is een outro iets langer, maar over het algemeen wordt goed aan de liedjes vast gehouden. ‘Heart And Soul’ krijgt zo het publiek aan het dansen, maar prijsstuk ‘The Eternal’ mist de emotionele diepgang van de uitvoering met Ian Curtis. Hook hangt meer aan de microfoon dan aan zijn basgitaar. Zijn instrument is meer een sierproduct. Hoewel hij iconische basloopjes wel speelt, laat hij veel partijen over aan zijn zoon Jack.

Tijdens Unknown Pleasures gaat de speeltijd over de twee uur. Hook vertoont zijn kenmerkende macho-gedrag. Schouders naar achter, borst fier vooruit en zijn bas hangend op de knieën. Toch zie je hem in die derde set ook met regelmaat zuchten en steunen. Waarom hij zich laat verleiden tot het avond na avond brengen van tributes aan zijn oude bands blijft onduidelijk. Er gaan verhalen over schulden en vage contracten. Pas helemaal aan het einde van de rit komt het kind in Hook naar boven. Met ‘Transmission’, ‘She’s Lost Control’ en – natuurlijk – ‘Love Will Tear Us Apart’ krijgt hij de zaal helemaal mee. Dat doet Hooky goed, die zijn shirt uittrekt en het publiek in gooit. In even hilarische als treurige ruzies, uitvergroot door de Britse muziekpers, veroordelen Stephen Morris en Bernard Sumner de tributeshows. De waarheid zit ergens in het midden. Voor liefhebbers is deze lange trip down memory lane bijzonder, maar ergens is het ook een beetje triest.


Je kunt geen reactie achterlaten.