The Lumineers @ Melkweg, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 30 april 2016 Reacties staat uit voor The Lumineers @ Melkweg, Amsterdam

Toen The Lumineers een jaar of tweeënhalf geleden wegens succes naar de Heineken Music Hall geüpgraded werden, was het een van de goedkoopste shows in de Amsterdamse bierhal van dat jaar. Die twee feiten hebben zanger Wesley Schultz en concerten klaarblijkelijk (financieel) aan het denken gezet, want met een hele aardige tweede – maar vooralsnog minder succesvolle – plaat in aantocht kondigde de band aan naar de Melkweg te trekken, waarbij het kostenplaatje per ticket zo’n vijftig procent omhoog ging. Ondertussen verkocht dit concert vanzelfsprekend uit, terwijl in de tussentijd doodleuk opnieuw een show in de Heineken Music Hall werd aangekondigd. Profiteurs van de bovenste plank, of juist een leuk gebaar naar de fans om ze nog in een relatief kleine zaal te kunnen zien? Wie zal het zeggen.

Hoe dan ook spelen de Amerikanen een aardige show, hoewel het aanvankelijk lijkt alsof ze al vroeg hun kruit verschieten. Zo klinkt monsterhit ‘Ho Hey’ al na drie nummers, terwijl ze openen met twee van de beste tracks van de begin deze maand verschenen langspeler, titeltrack ‘Cleopatra’ en ‘Sleep On The Floor’. Gelukkig blijkt het met die verwachting wel mee te vallen, maar constant valt het optreden nou ook weer niet te noemen.

Want het is allemaal heel leuk en aardig dat een band als The Lumineers doodeenvoudig meer dan duizend tickets à 42 euro verkoopt (en dat eind dit jaar nog heel veel meer kaarten zullen zijn), heel veel écht goede liedjes hebben ze eigenlijk niet. Aanstekelijke liedjes wel, daar zijn ze binnen het folkgenre een van de beste in. Maar het is vooral heel veel van hetzelfde – en dat is vanavond niet anders. Muzikaal gaan ze nergens de diepte in, of het moet al het fraaie ‘Scotland’ zijn, dat wat dat betreft een flink hoogtepunt in de set is.

Maar verder vliegen de ho’s en de hey’s je om de oren, is er om de pakweg zeventig seconden wel een meeklap – dan wel meeschreeuwmoment te vinden en valt de interactie nou ook vrij karig te noemen. Ja, de goed opgebouwde cover van Sawmill Joe’s ‘Ain’t Nobody’s Problem’, een bonustrack van de debuutplaat die met Schultz’ stem misschien nog wel beter klinkt dan het origineel, zorgt ervoor dat het publiek even slim betrokken wordt, maar afgezien van een vrij onverstaanbaar praatje over de Amsterdamse grachten, lijkt het vooral een avondje makkelijk cashen voor het vijftal.

En daar kun je over klagen, maar het publiek lijkt er totaal niet mee te zitten. Vanaf begin tot einde slikt het de pakweg twintig nummers die ze in snelheidsvaart wordt voorgeschoteld als zoete koek en doet het precies wat er gevraagd wordt. Het zorgt voor een uitstekende sfeer in de Melkweg, maar maakt het een band als The Lumineers op die manier ook wel heel eenvoudig op de portemonnee te vullen.


Je kunt geen reactie achterlaten.