Beyoncé – Lemonade

Door Daan Krahmer 1 mei 2016 Reacties staat uit voor Beyoncé – Lemonade

539209.300(Album – Parkwood) Welkom in 2016, waar de ene na de andere grote popster een ‘Radioheadje’ doet; Plotseling en min of meer out of the blue een nieuwe plaat releasen. Rihanna en Kanye West deden het onlangs, en vorige week verscheen een nieuwe plaat van Beyoncé Knowles (34). Stop niet met lezen bij het horen van deze naam. De reputatie die Beyoncé door de jaren heen heeft opgebouwd, laat ze hier doodleuk varen met het gezichtsveld-verbredende Lemonade. Er is weinig over van de met bombarie bezaaide popmuziek waarin ‘Queen B’ zichzelf regelmatig overschreeuwde en een rolmodel werd voor hordes (tiener)meisjes. Watch outLemonade is de gewaagde, persoonlijke en overweldigende plaat geworden waarvan je wist dat Beyoncé die in zich had.

Voor deze surprise-release, die gecombineerd wordt met een HBO visueel project van speelfilmlengte, werkte Beyoncé samen met logische en met verrassende namen. We noemen: Jack White, Ezra Koenig, Father John Misty, James Blake, The Weeknd en producers als Diplo en Boots. Dan de samples, met onder meer Yeah Yeah Yeahs, Animal Collective en Led Zeppelin. Heftig in combinatie met Beyoncé, maar hoewel Lemonade vele smaken bevat, waaronder country in ‘Daddy Lessons’ en hardrock in ‘Don’t Hurt Yourself’, blijft de plaat toch een eenheid. Knap is dat Beyoncé ontzettend eigentijds blijft klinken, iets wat haar loopbaan altijd al kenmerkte. Zo wordt de door FKA Twigs ingezette futuristische R&B toegepast in ‘Love Drought’ en wordt de piano op de waanzinnige opener ‘Pray You Catch Me’ door James Blake verzorgd. Ook sterk: je hoort het frisse Vampire Weekend-signatuur in het door Ezra Koenig meegeschreven ‘Hold Up’, alsmede in het minimalistische ‘Sorry’. Ook het vermelden waard is het politiek getinte ‘Freedom’, dat dankzij militante drums extra strijdlustig klinkt. Wie past daar beter bij dan Kendrick Lamar? Zijn verse is wederom een regelrecht hoogtepunt, maar anders dan op Dr. Dre’s Compton (2015) niet bedreigend voor de hoofdartiest zelf.

Laten we wel wezen; hoe fraai al deze details ook moge klinken, Beyoncé zelf is de onbetwiste ster van het veelzijdige Lemonade. Dat komt mede door haar huidige gemoedstoestand, waarover ze ontwapend zingt op haar zesde plaat. Lemonade is een kijkje in haar privéleven, momenteel gedomineerd door strubbelingen in haar beslist niet onbesproken relatie met rapper Jay-Z. Ze doet wel meer dan één boekje open, zonder al teveel details weg te geven. Het maakt haar liedjes persoonlijker en daarmee geloofwaardiger dan voorheen. Diep snijdend zijn ‘Sandcastles’ en ‘All Night’. Neosoul-tracks met een emotionele zeggenschap waar je belist de rillingen van krijgt. Deze momenten roepen Aretha Franklin in herinnering en zijn vocaal misschien wel haar beste werk tot dusver. Enig minpunt is de eerder vrijgegeven single ‘Formation’, hier als een soort van bonustrack aan het einde van de plaat bungelend. Sterke track hoor, maar na ‘All Nights’ een wat misplaatste afsluiter. Aan de andere kant: andere logische radiohits staan hier niet op. Of Lemonade een commercieel succes gaat worden is nog de vraag. Niet dat Beyoncé dat nodig heeft met alweer een volledige uitverkochte stadiontournee rond de wereld. Met zekerheid kunnen we wel zeggen dat je Bey niet eerder zo hoorde; gepolijst en toch rauw. Het moet gek lopen wil Lemonade niet aan het einde van het jaar eindigen als beste popplaat van 2016. 9.0 / 10.0


Je kunt geen reactie achterlaten.