Hugo Race And The True Spirit @ Paradiso, Amsterdam

Door Koen Smilde 24 mei 2016 Reacties staat uit voor Hugo Race And The True Spirit @ Paradiso, Amsterdam

Hoewel het laatste bezoek van Hugo Race And The True Spirit aan Nederland van 2006 dateert, is de kleine zaal van Paradiso bij dit matineeconcert slechts deels gevuld. De band laat zich er gelukkig niet door van de wijs brengen en geeft een geïnspireerde show weg.

Dat Hugo Race hier te lande zo weinig bekendheid geniet is gezien zijn indrukwekkende staat van dienst onbegrijpelijk en onverdiend. Begin jaren tachtig speelde hij in de begeleidingsband van Nick Cave, een erfenis die voor Race zowel zegen als vloek moet zijn vanwege de onvermijdelijke vergelijking tussen de twee muzikanten. Daarvoor maakte hij al furore in de underground van Melbourne met Plays With Marionettes en later The Wreckery. Op dit moment is hij behalve met The True Spirit actief met het meer folk gerichte Fatalists, en Dirtmusic, een fusie van aussierock en Malinese afrobeat en desert blues.

Voorman Race zet met zijn driekoppige begeleidingsband een gelaagde geluidsmuur neer met veel ruimte voor details. De solide basis van bas en drum wordt door Race’ rechterhand Michelangelo Russo, niet toevallig een verdienstelijk schilder, vakkundig ingekleurd met behulp van mondharmonica, moog synthesizer en trompet. Om dan toch de obligate vergelijking met Nick Cave te maken: de Italiaanse multi-instrumentalist heeft met zijn woeste baard en ontregelend enthousiasme wel iets weg van die ándere Bad Seed, Warren Ellis.

Met uitzondering van de toegift speelt de band slechts nummers van de langspeler The Spirit en de EP False Idols, die beiden vorig jaar verschenen. Niettemin is de set gevarieerd. De opener van de show, het titelnummer van genoemde EP, rockt stevig door. Hierna schroeft de band het tempo wat terug en maakt de wilde rock plaats voor een Gallon Drunk-achtige dreigende basis van bas en drums waarover Race zijn meanderende gitaarlijnen uitspint. Het sfeervolle ‘Bring Me Wine’ combineert stemmige strijkers met dubgitaren.

Halverwege de set mondt het aan The Velvet Underground refererende ‘Wildcards’ uit in een lange Can-jam. Het op een ideetje van Gun Clubs Jeffrey Lee Pierce – een andere geestverwant van Race – gebaseerde ‘Poor Boy’ legt de blueswortels van de band bloot, terwijl ‘LSD is Dead’ Race’ belangstelling voor broeierige elektronica etaleert. De sfeervolle lichtshow ondersteunt het bezwerende karakter van de muziek en de band weet het aanwezige publiek zijn wereld binnen te trekken. Dit is een wereld waarin de sexyness van soul samenvloeit met de rauwheid van een leven on the road. Het enthousiaste applaus na afloop van het optreden is dan ook welgemeend en welverdiend.

Het is te hopen dat de volgende doortocht van Race en consorten niet weer tien jaar op zich laat wachten. Als zoethoudertje zijn er in ieder geval een nieuwe Fatalists-plaat 24 Hours to Nowhere en de in februari verschenen memoires van Race – de beste man kan klaarblijkelijk óók nog goed met de pen overweg. In zijn boek Road Series blikt hij terug op zijn veelbewogen leven, waarin hij de wereld afreisde om zijn muziek ten gehore te brengen. Het is tekenend voor de passie en het arbeidsethos van Race, dat de 44 releases tellende discografie achterin zijn boek nu al twee titels achterloopt.

Je kunt geen reactie achterlaten.