Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

Door Koen Smilde 31 mei 2016 Reacties staat uit voor Oranssi Pazuzu – Värähtelijä

oranssi-pazuzu-varahtelija(Album – Svart Records) Schijn bedriegt. Zo ook bij dit vierde album van het Finse Oranssi Pazuzu. Op het eerste gezicht lijkt de groep in alles een vintage black metalband. De bekende elementen zijn allemaal aanwezig: de demonische bandnaam, het onleesbare logo en het duistere cover-artwork. Maar bij het openklappen van de verzorgde digipak maakt het glanzende zwart plaats voor een psychedelische oranje-roze kleurencompilatie, die meer aan een flower power vloeistofdia dan aan duivelsaanbidding doet denken.

Wat voor het artwork geldt, gaat ook op voor de muziek. Hoewel Värähtelijä (‘resonator’ en niet ‘de vibrator’ zoals een bekende onlinevertaalmachine suggereert) duidelijk geworteld is in black metal, is dit hokje veel te krap voor Oranssi Pazuzu. Sommige recensenten verwijzen naar de band met ‘krautrock black metal’, maar dit label is eigenlijk net zo nietszeggend als het originele krautrock-etiket in de jaren zeventig was. Het dient voornamelijk als verwijzing naar de experimenteerdrang, die de composities van de band kenmerkt.

De band gunt zich daar dan ook goed de ruimte voor. In zeventig minuten speeltijd passeren zeven nummers, die nog het beste te omschrijven zijn als psychedelische jams. Openingsnummer ‘Saturaatio’ brengt een crescendo van gitaargeweld, maar schakelt halverwege over naar dreigende toetsenpartijen en zelfs een wah-wah-solo. In ‘Lahjah’ stuwen tribale drums de gitaren steeds verder de hoogte in om uit te monden in een scheurende gitaarriff, die niet misstaan had op een jaren zeventig proto-metalplaat.

De black metalwortels van de band schemeren het meest door in het vierde nummer. Met zijn dissonante gitaargeluiden en verwrongen orgeltjes doet ‘Hypnotisoitu Viharukous’ denken aan de muziek van black metalvernieuwers als Dødheimsgard en Rebel Extravaganza-era Satyricon, hoewel Oranssi Pazuzu de nadruk altijd meer op de groove legt dan op industriële snelheid en precisie.

Hoogtepunt van het album is het zeventien minuten durende ‘Vasemman Käden Hierarkia’ waar alle voorgenoemde elementen samengevoegd worden in een verzengende jam. Kosmische geluiden, vervreemdende koortjes en spookachtige synths die weggeplukt lijken uit een Carpenter-horror vullen de furieuze gitaarmuur aan. Op driekwart van het nummer doemt een ronkende stonerriff op, die Ufomammut in herinnering brengt. Als het geweld uiteindelijk gaat liggen, rest enkel het knappende geluid van verschroeide aarde.

De twee nummers die dan nog volgen voelen na deze trip wat overbodig aan –ondanks de verrassende dancebeat waarmee ‘Valveavarus’ afsluit. Met Värähtelijä heeft Oranssi Pazuzu een knap stuk muziek afgeleverd, dat het verdient om buiten metalkringen gehoord te worden. Incubate-gangers, Swans-fans en de meer avontuurlijk ingestelde muziekliefhebber moeten hun oor hier zeker te luisteren leggen.

Je kunt geen reactie achterlaten.