Holland Festival 2016: Mogwai play Atomic

Door Jeffrey Zweep 13 juni 2016 Reacties staat uit voor Holland Festival 2016: Mogwai play Atomic

Mogwai wilde al langer samenwerken met de vermaarde Britse documentairemaker Mark Cousins. Op Atomic, een verontrustende documentaire over de geschiedenis van de atoomenergie, slaan beide partijen dan eindelijk de handen ineen. En hoe! De combinatie van beelden van totale vernietiging, nieuwe technologie en hilarische voorlichtingsfilmpjes leveren een bizar totaalbeeld op, aangevuld door de ditmaal behoorlijk apocalyptische muziek van de Schotse heren.

In het kader van het Holland Festival staat de band onder de noemer Mogwai play Atomic in de grote zaal van Muziekgebouw aan ’t IJ. De band speelt de soundtrack live tijdens de vertoning van de documentaire. Mogwai klinkt op Atomic trager en heeft het speelse, bijna dansbare geluid van voorgangers Rave Tapes en Hardcore Will Never Die, But You Will afgeschud. De band is subtieler dan ooit tevoren. Dat blijkt bij opener ‘Ether’, maar wat vanavond ook al snel duidelijk wordt is dat de heren het net wat rauwer willen laten klinken. Tussen dit openingsnummer en ‘SCRAM’ klinkt een met soundscapes volgeladen intermezzo, wat de overgang tussen beide nummers een ruimere dimensie geeft. Door de apocalyptische en subtielere inslag klinkt de band op Atomic soms wat killer, maar ‘SCRAM’ voelt vanavond opvallend warm aan, warmer dan op plaat.

De Schotten hebben meer dan eens hun eigen sound opnieuw gedefinieerd, maar op Atomic gaan de heren nog een stapje verder. Zo klinkt ‘Weak Force’ bijvoorbeeld enerzijds als een typische Mogwai track, maar is het anderzijds nét iets spookachtiger. Gejaagder zelfs; helemaal in deze setting. Het is met recht één van de vele hoogtepunten van de avond. Zo ook ‘Tzar’, nog een nummer met twee gezichten. In principe is het namelijk een vrij lichte track, maar dan met een vrij zware ondertoon. Op afsluiter ‘Fat Man’ klinkt Mogwai het meest als een pure postrockband, tevens een van de langst uitgesponnen nummers van de avond. Op een soundscape achtige wijze bouwen de heren tijdens dit laatste nummer de zaal vol met een muur aan geluid, om deze vervolgens steen voor steen weer af te breken.

De combinatie van beeld en geluid werkt vanavond fantastisch. De muziek van Mogwai en de door Mark Cousins briljant gemonteerde beelden, vullen elkaar namelijk naadloos aan. Een unieke samenwerking die het geheel naar een grotere hoogte weet te tillen. Soms lijkt het wat onwennig, maar desondanks staat het kippenvel meer dan eens op de armen van de bezoekers. Meteen al bij opener ‘Ether’, waar waarschuwingsteksten-en-beelden het scherm vullen. Verder zorgen de spookachtige taferelen tijdens ‘Weak Force’ voor een bijna onheilspellend totaalbeeld, krijgt de zware ondertoon op ‘Tzar’ een extra laag door de heftige beelden en vormt het opbouwen en afbreken van die muur van geluid tijdens de afsluiter een perfecte aanvulling daarop. Of juist andersom. Overduidelijk een fantastisch en al even indrukwekkend optreden.

Je kunt geen reactie achterlaten.