Best Kept Secret 2016: dag 3

Door Robin Oostrum 21 juni 2016 Reacties staat uit voor Best Kept Secret 2016: dag 3

De laatste dag van Best Kept Secret begint met een opvallende programmering. Qua naam en plek op het affiche (direct onder de headliners) verwacht je Explosions In The Sky pas tegen het avonduur, maar de band is hier juist prominent als dag-opener in de TWO geplaatst. Een gouden vondst: de tent is louter gevuld met liefhebbers, of in elk geval toeschouwers die hun mond houden en zich 75 minuten lang willen overgeven aan het Texaanse vijftal. Nou zagen we het afgelopen decennium veel postrockbands die het vooral van hun visuals van verlaten landweggetjes moesten hebben, niets daarvan (behalve wat rook en subtiele, kleurrijke belichting) bij Explosions In The Sky. Wel langzaam opgebouwde, volledig instrumentale soundscapes van drie gitaristen, een drummer en bassist, tot er ééntje uit de melodie springt voor een plotselinge noise-eruptie. Als nieuwer werk van het dit jaar verschenen album The Wilderness dan ook nog moeiteloos aansluit bij klassieke tranentrekkers als ‘Your Hand In Mine’ en afsluiter ‘The Only Moment We Were Alone’ kunnen we opgelucht concluderen dat er nog steeds betekenisvolle goede postrock wordt gemaakt. Stiekem ook wel mooi hoor, al dat ingehouden gesnik en gesnotter om ons heen op de zondagmorgen.

Via de jongehondenpunkrock van Vant (toch iets teveel van hetzelfde) en de eindelijk eens prima liveshow van Unknown Mortal Orchestra komen we in de FIVE terecht. Daar staat met Israel Nash (voorheen bekend met achternaam Gripka) wellicht de minst hippe act van heel Best Kept Secret, maar je moet iets met enkel Half Moon Run als alternatief. Minst hip om drie redenen: Israel Nash is wel haast een kopie van Neil Young (& Crazy Horse), doet al tien jaar precies hetzelfde en staat bovendien gevoelsmatig elke maand wel ergens in Nederland op te treden. Maar dat is allemaal kritiek op voorhand: we horen gewoon drie kwartier goed uitgevoerde versies van goed geschreven nummers. Al zijn we de love-and-peace-vibe tegen de tijd dat Harrisons ‘Isn’t It A Pity’ langskomt wel een beetje moe.

Waar Dazzled Sticks hard moet werken om de THREE mee te krijgen, krijgt Band of Horses het bijna cadeau op de ONE. Niet op eigen kunnen overigens. Sodeju, wat begint Bridwell vals aan ‘For Annabelle’ en direct een nummer van flopplaat Mirage Rock erachteraan helpt ook al niet mee. De beelden zijn bekend: iemand heeft een paard mee naar binnen gesmokkeld, dat nu minutenlang crowdsurft over de voorste rijen van het publiek. Maar ja, zelfs met de doorgebroken zon en een vol strand blijft het gewoon een slecht optreden van de countryrockers die ooit toch echt twee hele fraaie platen afleverden. Pijnlijk dat ze zelf ook wel doorhebben dat ze vooral met nummers daarvan – ondanks een nieuw album afgelopen maand – kunnen scoren: de laatste vier nummers zijn louter oudjes, en zelfs dan zien we alleen in ‘The General Specific’ iets terug van die verbeten energie die er ooit inzat. Je vraagt je toch af wat dit soort acts nog steeds op ‘ontdekkingsfestival’ Best Kept Secret doen.

Om over Two Door Cinema Club maar te zwijgen, al staat daar de exotische Ezra Furman tegenover. Die we helaas moeten skippen voor een goede spot bij Wilco in de TWO, waar het al ruim voor aanvang goed volloopt. Nou, ze hebben er zin in hoor: kijk eens hoe Jeff Tweedy breed glimlachend (uniek beeldmateriaal!) het podium op komt lopen tijdens het intro van ‘EKG’, frappant genoeg in hetzelfde T-shirt als tijdens die memorabele Lowlands-show in 2012. Even warmdraaien met drie nummers van het vorig jaar verschenen Star Wars, en dan pats, ‘I Am Trying To Break Your Heart’ en ‘Art Of Almost’ aan elkaar gespeeld op die typische Wilco-manier: je eigen nummer bewust oprekken en verscheuren met een onnavolgbare Nels Cline-solo, terwijl Mickael Jorgensen onverstoord dat simpele toetsenriedeltje blijft doorspelen. Om dan het refrein van ‘Hummingbird’ weer heel klein te houden, bijna als een meezingbare kampvuurballade, iets dat verderop bij ‘Jesus, Etc.’ ook door menig schorre keel wordt aangegrepen.

Die momenten van country maken ook weer net zo makkelijk – en dikwijls binnen één hetzelfde nummer – plaats voor krautrock: bij oudjes als ‘Spiders (Kidsmoke)’ en ‘Kamera’ bijvoorbeeld, waarvan eerstgenoemde maar blijft stuwen, makkelijk de tienminutengrens passeert om tot slot nog eenmaal die ontladende slotriff eruit te gooien. En dan hebben ze óók nog nummers waar andere bands alleen maar van kunnen dromen: het zoals altijd door meesterdrummer Glenn Kotche exploderende ‘Via Chicago’ terwijl Jeff Tweedy onverstoorbaar door fluistert, en het pas tegen het eind gespeelde ‘Impossible Germany’ waar Tweedy en Cline tegen elkaar in soleren, tot ze elkaar toch nog vinden als een onwaarschijnlijk bondgenootschap tussen Japan en Duitsland. “The best songs will never get sung” horen we Jeff nog zingen in afsluiter ‘The Late Greats’. Dit optreden kwam er toch verdacht dichtbij.

Na zo’n eens-per-jaar-optreden is het lastig om nog iets te vinden van Jamie xx, die ogenschijnlijk prima standhoudt op de ONE. We concluderen dat we vandaag vooral lange shows hebben bezocht in plaats van veel, en dat die keuze goed heeft uitgepakt. Met Wilco, Explosions in the Sky, Beach House en Destroyer als hoogtepunten verlaten we de drukste Best Kept Secret ooit. Te druk bij vlagen, zeker op de zaterdag die vraagt om een kleinschaligere invulling die we de eerste twee jaren zagen. Meer dan ooit leek het ook een festival met twee gezichten: de programmering van de ONE mocht zich dit weekend toch nauwelijks een Best Kept Secret noemen, met acts als Bloc Party, Two Door Cinema Club, Band of Horses enzovoort. Maar goed, zolang de andere tenten spannend genoeg blijven programmeren blijft het een meer dan fijn festival om te vertoeven. En dus zeggen we graag: tot volgend jaar.

Je kunt geen reactie achterlaten.