Down The Rabbit Hole 2016: dag 1

Door Daan Krahmer en Lotte Schrander 25 juni 2016 Reacties staat uit voor Down The Rabbit Hole 2016: dag 1

Down The Rabit Hole 2016

Nergens klinkt het gejuich op de vrijdag van Down the Rabbit Hole zó oorverdovend hard als bij de aankomst van de pendelbussen op station Wijchen. Daar zijn inmiddels lange rijen, waarin sommige mensen al drie uur wachten op een bus. De afgelopen weken bleek opnieuw dat niets zo onvoorspelbaar is als het weer op zomerfestivals. Zo veranderde het terrein van Best Kept Secret in een bruingrijze smurrie, Glastonbury overstroomde en Rock Am Ring werd wegens aanhoudend noodweer zelfs helemaal stilgelegd. Down The Rabbit Hole bestelde ander weer, maar ontspringt de dans ook niet helemaal. Toch heeft de organisatie, die de camping een dag later opende, uitstekend gehandeld. Het festivalterrein ligt er nog wat fraaier bij dan voorgaande jaren. De formule is verfijnd en Down The Rabbit Hole is dit jaar voor het eerst uitverkocht. We duiken, samen met 20.000 andere bezoekers, kopje onder. Down the varkensstal op de camping, wat wel past bij deze onvervalste ‘slackerdag’ met een headliner uit de buitencategorie.

Wat vertraagd beginnen we ons avontuur met de op voorhand meest gewaagde boeking van dit jaar: Sun Kil Moon. De (inter)nationale pers blies de loftrompet bij het verschijnen van Benji (2014), maar vanwege de soms controversiële/xenofobe uitspattingen distantieerde diezelfde pers zich ook weer massaal van Mark Kozelek. Het is vrij eenvoudig om daar van alles over te vinden, maar het onvoorspelbare en grimmige karakter van Kozelek zorgt ervoor dat geen optreden hetzelfde is. De festivalorganisatie doet er verstandig aan hem vroeg op de dag te plaatsen, de frontman doet er verstandig aan met band op te treden en géén kerstnummers of psalmen in de setlist op te nemen. Hoewel niemand foto’s mag maken, en de beveiliging daar streng op controleert, zijn er verder weinig rare fratsen vandaag. Het draait om de muziek, en die zit goed. Kozelek speelt netjes in op het publiek. Begon het optreden nog ingetogen en verstild, gaandeweg wordt de volumeknop opengedraaid en gaat hij per liedje bozer en bozer klinken. De fluisterfolk verandert in melodieuze slowcore. Uiteraard staan de absurdistische monologen van Kozelek centraal, zoals in het intense ‘Richard Ramirez Died Today of Natural Causes’, hier het van hoogtepunt van de set. Zijn nieuwe, tijdelijke begeleidingsband blijkt daarbij een gouden greep. We horen drie betrouwbare muzikanten, met Steve Shelley – de voormalig drummer van Sonic Youth – voorop.

Ook Parquet Courts heeft een goede dag. De band speelt, anders dan twee weken geleden tijdens Eindhoven Psych Lab en Pinkpop, gedreven en fel. Plotseling horen we een ideale festivalset, met soms wat stroeve overgangen. Zonde, want het vertraagt de sneltreinvaart die Parquet Courts vandaag inzet. In de eerste helft vallen veel ongemakkelijke stiltes, maar gelukkig is dat in de tweede helft verholpen met veel nieuw materiaal van het recente Human Performance. Die jongste liedjes zijn nog niet helemaal geland bij het publiek, maar wat zitten daar veel slimme oorwurmen tussen. Bij een agressieve uitvoering van ‘Dust’ wordt gewillig meegeklapt en men zingt het buitengewoon nonchalante ‘No Man No City’ (met koebel!) zelfs voorzichtig mee. Frontmannen Andrew Savage en Austin Brown wisselen elkaar keurig af en zijn duidelijk in goede doen. Met regelmaat worden er woorden met het publiek gewisseld en tegen het einde geeft Brown de festivalbezoekers nog een boodschap mee. Een politieke boodschap zelfs, ongetwijfeld een verwijzing naar de Brexit, zoals we er vandaag nog gaan horen. “You never know what’s gonna happen, you never know… So enjoy!”

ParquetCourt_DTRH2016_LotteSchrander-1026

Parquet Courts

En dat doen de rabbitholers, gezien de massale opkomst bij Courtney Barnett. Zelf is de indie-heldin van 2015 daar positief verrast door. “Hey, there are so many of you!” roept ze enthousiast bij aanvang. Krijgt Barnett daar ook vleugels van? Dat niet, maar het trio heeft wel stappen gezet als liveact. Sinds haar vorige Nederlandse show op Lowlands, tourde Barnett de wereld over en dat hoor je. De band speelt hecht en spat, zeker tijdens het eerste gedeelte, meer van het podium. De grungy, rauwe livevertolkingen van haar slackerpop zijn gebleven, maar klinken wat zelfverzekerder. Dat komt ook het snerpende, quasi-verveelde stemgeluid van de Australische Barnett ten goede. Het zorgt voor een stabiel rockconcert, met hier en daar de benodigde spanning, maar Courtney mag nog iets meer haar tanden laten zien. Soms is deze show namelijk nog wat tam. Daar kunnen geinige visuals weinig aan veranderen. Nee, overtreffen doet ze haar plaat vandaag zelden, maar in de nabije toekomst kan dat zomaar wél het geval zijn.

CourtneyBarnett_DTRH2016_LotteSchrander-1370

Courtney Barnett

De 26-jarige Mac DeMarco slaagt daar wel in. Na slechts enkele platen is de antiheld uitgegroeid tot een genre op zich met een fanschare waar je u tegen zegt. Op DTRH wordt hij onthaald als de held van de dag en dat is vooral te danken aan zijn persoonlijk charisma, waar DeMarco slim gebruik van weet te maken. Hij grapt, grolt en ontregelt op een speelse en slonzige manier. Feest. Maar echt, hoe mellow zijn atypische slackerliedjes ook mogen klinken, ze krijgen het publiek massaal aan het hossen én aan het gillen. De opzwepende momenten komen van 2, de diepgang komt van Salad Days en het daarvan in het verlengde liggende Another One. Interessant hoe aan het begin van de set een klein liedje zoals ‘Salad Days’ uit volle borst wordt meegezongen door het publiek. Tot achter in de tent is het publiek in de greep van de zelfbewuste DeMarco. Sterk is ook zijn hernieuwde begeleidingsband, een viertal, dat minder losjes speelt dan zijn vorige band, maar de sfeer van de liedjes gelukkig wel volledig intact houdt. Toch is het echt DeMarco die de show steelt. Deze excentrieke weirdo is enig in zijn soort, net als een Ariel Pink, en het nieuwe idool van velen. Een onwerkelijke act, die hier doodleuk zijn meest succesvolle Nederlandse show tot dusver speelt. Puntje van kritiek is dat er weinig tot geen nieuwe inzichten zijn, maar met shows als deze kan DeMarco nog geruime tijd vooruit. Daarbij voelt dit optreden als een luchtig en humoristisch alternatief voor de drie bitter ernstige headliners dit weekend.

MacDeMarco_DTRH2016_LotteSchrander-1770

Mac DeMarco

Toch is er vandaag een baas boven de andere bazen. Headliner PJ Harvey die op het affiche van een Nederlands festival staat, dat is dik vijftien jaar geleden en op voorhand al bijzonder. En warempel, vanaf de opkomst weet je: dit kan niet fout gaan. Dat gebeurt ook niet. Harvey staat met tien man op het podium en in haar band zitten onder meer – hou je vast – Mick Harvey, John Parisch én Alain Johannes. Als een soort rockfanfare speelt dit gezelschap en dat klinkt waanzinnig. De band speelt overrompelend goed, maar Polly is de nietsontziende leidster van het gezelschap. Als de zangeres haar mond opent en met haar stem de Hothot vult, komt het kippenvel op de armen. Een deel van het publiek luistert keurig naar deze priesteres, maar een gedeelte ouwehoert achter in de tent – net als bij Damien Rice vorig jaar – onverstoorbaar door.

PJHarvey_DTRH2016_LotteSchrander-2077

PJ Harvey

Het mooiste aan dit concert: het is geen nostalgie dat de klok slaat. PJ Harvey is de zangeres met misschien wel de meest consistente discografie uit de hedendaagse rockmuziek, maar vandaag staat het nieuwste The Hope Six Demolition Project centraal. Harvey liet zich voor deze plaat inspireren door reizen naar probleembuurten in Kosovo, Afghanistan en Washington D.C. De observaties die ze noteerde, klinken nu als confronterende songteksten. Zware kost, dat zeker, over de huidige toestand en ongelijkheid in de wereld. Ook de drie liedjes van Let England Shake, waarop Harvey de Britse geschiedenis onder de loep neemt, voelen vandaag extra actueel. In het kader van Brexit draagt Harvey een gedicht voor van John Donne, wat tekenend voor deze show is. Ongekend hoe zo’n doorgewinterde artiest hier als headliner het verleden goeddeels links laat liggen en daar zó glorieus mee wegkomt. Vijf kwartier lang, volop bezieling en bezwering. Puur machtsvertoon. Wie dit optreden wil overtreffen moet dit weekend van goede huize komen.

PJHarvey_DTRH2016_LotteSchrander-2182

PJ Harvey

DSC_1362

DSC_0920


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Lotte Schrander

Je kunt geen reactie achterlaten.