Down The Rabbit Hole 2016: dag 2

Door Daan Krahmer en Lotte Schrander 26 juni 2016 Reacties staat uit voor Down The Rabbit Hole 2016: dag 2

DSC_4201

Aanhoudende regen blijft de sfeer bepalen op deze editie van Down The Rabbit Hole. Waar we gisteren schreven dat het terrein er triomfantelijk bij lag, zijn de paden nu veranderd in een stinkende drab waar bezoekers zich futloos een weg doorheen banen. En dat terwijl de dag letterlijk en figuurlijk zonnig begint met Woods. Een ervaren kwintet dat in een krappe tien jaar al negen platen opnam. Toch is de kans groot dat je nog nooit van de groep gehoord had. Doorbreken naar een groter publiek zit er voor de band niet in en die ambitie koestert liedjesschrijver Jeremy Earl ook niet. Toen de Woods-formule twee jaar terug wat sleets raakte, liet Earl zich inspireren door weidse blazer-arrangementen en Afrikaanse ritmes. Dat werd vastgelegd op het exotische City Sun Eater In The River Of Light, dat eerder dit jaar verscheen. Die nieuwe liedjes krijgen live de uitvoeringen die ze verdienen. Een grootschalige blazerssectie mag dan ontbreken, dat gemis vangt de band knap op met een kraakhelder geluid vol frisse arrangementen. De ongedwongen sfeer past goed bij de vroege zaterdagmiddag, wat niet betekent dat je de band daarna direct weer vergeten bent. Woods is een ervaren band, die dan wel luchtig speelt, maar haar liedjes evengoed vol stopt met rijke details. En guess what, net als je denkt dit optreden door te hebben gaat de band plotsklaps richting psychedelisch spervuur. Tijdens het exotische ‘Sun City Creeps’, het fantastisch openbrekende ‘The Take’ en de megalomane lo-fi spacejam ‘With Light And With Love’ wordt Woods beter en beter om uiteindelijk boven zichzelf uit te stijgen.

Wie dit optreden zag kan concluderen dat Woods één van de twee zomerplaten van dit jaar maakte. Die andere zomerplaat? Dat is Light Upon The Lake, het debuutalbum van het zeskoppige Whitney. We zien twee oude bekenden; Max Kakace – met jampotbril en afro – was gitarist in het aanstekelijke Smith Westerns, Julien Ehrlich was kort de onopvallende drummer van Unknown Mortal Orchestra. Whitney een supergroep noemen gaat wat ver, zo bekend zijn de twee bandleden immers niet, maar toch zet MOJO hoog in op het bandje. Gelijk hebben ze, want de twee heren schrijven blanke indiesoul, vol sierlijke en zomers aandoende wendingen. De liedjes van het debuut klinken nostalgisch op een een ongedwongen manier en doen het uitstekend in het ochtendzonnetje. Maar ook in de stromende regen hoor. De schoonheidsprijs wordt verdiend door ‘Golden Days’ en door nieuwe publiekslieveling ‘No Woman’; liedjes over stukgelopen relaties klonken zelden zo fijn. Whitney is lichtvoetig, maar heeft nergens te weinig gewicht. Oké, Ehrlich heeft met zijn wat geknepen falset hier en daar moeite om de hoge noten te raken, maar het past wel bij de ongepolijste sfeer die de band bij uitstek charmant maakt. Vooral de glansrijke blazersarrangementen tillen de liedjes naar hogere niveaus. Prachtig, maar Whitney is wel een bandje aan het begin van zijn carrière. Na een verleidelijk half uur is de koek op.

Withney_DTRH2016_LotteSchrander-2312

Withney_DTRH2016_LotteSchrander-2346

Whitney

Ze maakte met Nachtlicht misschien wel de mooiste Nederlandse plaat van het jaar, maar is amper te vinden op zomerfestivals. Haar naam is Eefje de Visser, tegenwoordig ook liefkozend de Nederpopkoningin genoemd. Wie haar show ziet begrijpt waarom; Eefje maakt schitterende Nederlandstalige liedjes vol vernuftige details en smaakvolle wendingen. Hoewel Eefje en haar vaste band veel geven, krijgen ze weinig terug. Heel gek is dat niet. Dit is een kunstzinnige show die intimiteit behoeft, en zo’n grote lawaaierig festivaltent is daar niet de aangewezen plek voor. Veel mensen schuilen voor een stortbui en kletsen verder onder het genot van een biertje. Daarbij is het geluid ook matig, waardoor deze show niet het maximale effect heeft.
EefjeDeVisser_DTRH2016_LotteSchrander-2477

EefjeDeVisser_DTRH2016_LotteSchrander-2516

Eefje de Visser

Ook de innemende Charles Bradley, meer een prototype-festivalact, zorgt niet voor het maximale effect. Hoewel de verrassing er inmiddels wel een beetje af is, wordt de 67-jarige soulveteraan nog altijd op een voetstuk geplaatst door het publiek. Niks ten nadele van Bradley en zijn uitstekende band, iedereen houdt namelijk van hem, maar toch komt de show niet helemaal van de grond. Merkwaardig wel, zijn band speelt namelijk opzwepend en zijn doorleefde, retro-soulstem heeft de afgelopen jaren niets aan kracht ingeboet. Bradley wordt de screaming eagle of soul genoemd en dat snapt iedereen hier; zijn karakteristieke schreeuw kan bezoekers tot waanzin drijven, maar het heilige vuur laait vandaag niet op.

CharlesBradley_DTRH2016_LotteSchrander-2817

Charles Bradley

Inmiddels is de sfeer behoorlijk uit de dag geregend. Wat vanmorgen begon als een veelbelovende dag, is uitgemond in een gezapige en stroeve middag. Maar gelukkig is daar De Staat, de juiste band op de juiste plaats. Over de nieuwe liveshow is al veel geschreven, maar geen woord gelogen. 2016 is het jaar van De Staat. Na uitverkochte clubshows, twee (!) shows op Pinkpop en een rondje door Europa met een bandje genaamd Muse is De Staat in topvorm. Een thuiswedstrijd hier in de omgeving van Nijmegen, maar daarnaast ook een dijk van een show. Laat hier geen verwarring over bestaan: De Staat is de grootste rockmachine van Down The Rabbit Hole en mogelijk de populairste band op het affiche. De band geeft het festival een ‘Peptalk’, gebaseerd op Hollandse lompheid. De setlist is wat omgegooid en de brute, effectieve gitaarriffs worden meegeleefd alsof het allemaal ‘Seven Nation Army’s’ zijn. Tof is ook de semi-Victorious Version van ‘Input Source Select’, waarbij we toch nog een klein beetje hiphop voor onze kiezen krijgen op deze verder grotendeels zwaarmoedige indiedag.

De Staat

De Staat

Natuurlijk valt agressieve post-punk ook in die laatste categorie. Een genre waarin oude mannen doorgaans de dienst uitmaken. En Savages. Normaal gesproken een band die je in een klein, zweterig en vooral donker zaaltje wil zien. Niet vandaag, want Savages geeft hier een verschroeiend optreden, waarmee deze all-female band volledig tot haar recht komt. Op de bühne staan vier vrouwen van formaat, waarbij niet te bepalen valt welke de coolste attitude heeft. Frontvrouw Jehnny Beth is in ieder geval de opvallendste verschijning. Theatraal, als een jagend roofdier, loopt ze uitdagend over het podium. Savages is wat Down The Rabbit Hole nodig had, een harde schop onder de kont. Het festival trilt op haar grondvesten, bezoekers staan weer op scherp. Ondertussen walst het kwartet verder en wordt de bijzonder effectieve post-punk de zaal ingeslingerd. Als een tornado, maar vol spanning en adrenaline. Dat komt door de overrompelende presentatie, maar ook door het verschroeiend harde geluid. De climax komt tegen het einde met ‘Adore’, een rustiger maar intens lied. Het is één van de tracks van dit kalenderjaar en een onvervalst hoogtepunt van de zaterdag. Voor sommigen is het te intens, die vertrekken al richting een andere powerwoman.

Savages_DTRH2016_LotteSchrander-3360

Savages_DTRH2016_LotteSchrander-3450

Savages

Die draagt de naam Lianne La Havas en is de tegenpool van Savages. Een bloedmooie vrouw, die een bizarre week achter de rug heeft. Dinsdag speelde ze in solosetting in de Tolhuistuin, op donderdag en vrijdag vermaakte ze de immense Amsterdam ArenA als support van Coldplay. De Hothot zit daar qua capaciteit ergens tussenin, maar hoe klein haar liedjes ook mogen zijn, ook op grotere podia doen ze het goed. Net als Mac DeMarco gister is haar repertoire niet zo uitbundig maar vooral mooi op een tedere manier. En net als gister speelt, naast een schrijverstalent, ook charisma weer een belangrijke rol. De altijd stralende vrouw, dit keer in een bordeauxrode jurk, oogst wat ze zaait en heeft zo ongeveer het meest dankbare publiek van dit weekend voor haar neus.

LianneLaHavas_DTRH2016_LotteSchrander-3758

Lianne La Havas

Nog iemand die je de wereld gunt is romanticus Glen Hansard. Bekend geworden als frontman van het ondergewaardeerde The Frames, maar bij het grote publiek ook als acteur (o.a. Once en The Commitments). Solo is hij stiekem pas een kleine vijf jaar bezig, maar heeft hij zijn stem definitief gevonden. Glen Hansard is een vakman en hem anderhalf uur speeltijd gunnen, meer dan de drie headliners, is een sympathiek gebaar van de organisatie. Hansard neemt het er op zijn beurt van, met een veelzijdige band inclusief strijkers en blazers. Ze spelen schitterend en dynamisch. De setlist is evenwichtig, maar niet gedroomd; publieksfavorieten (zoals ‘Falling Slowly’) ontbreken en aan het begin is er wat teveel nieuw en vrij traditioneel klinkend materiaal, dat de gevoelige snaar net mist. Daarna gaat hij door merg en been met het ene hoogtepunt na het andere. Adembenemend mooi is het werk van anderen – zoals de cover van Van Morrisons ‘Astral Weeks’, die door het publiek als nachtegaaltjes wordt meegezongen – maar ook zijn solomateriaal van Rhythm and Repose uit 2012. Dat soort uitzinnige momenten gaan hand in hand met ontroering. Daarbij ontpopt Hansard zich andermaal tot een aangename gastheer. Hij is in voor een geintje, houdt het publiek bij de les met slimme showelementen en eindigt als held van de zaterdag. Men blijft luisteren, maar haakt ook af wegens de moordende concurrentie van een bijna beginnende headliner. Op 22 november keert hoogtepunt Glen Hansard terug voor een uitgebreide show in Carré. Ja, daar wil je bij zijn.

GlennHansard_DTRH2016_LotteSchrander-3977

Glen Hansard

Deze durven we wel aan: The National is met afstand de populairste act van Down The Rabbit Hole 2016. De naam zingt al dagen rond en iedereen lijkt de Amerikaanse band te willen zien. Toch is deze grote groep lekker normaal gebleven. Hoewel normaal? Wispelturige beroepsbrabbelaar Matt Beringer was altijd al een wonderlijke man en qua show is er de laatste jaren weinig veranderd. Is er dan wel een geldige reden voor dit headlinersslot? Zeker wel, want het kwintet is momenteel bezig met de opnames voor hun zevende langspeelplaat. We krijgen er drie voorproefjes van, maar het is echt nog te vroeg om iets over de kwaliteit van deze nieuwelingen te zeggen. Songs moeten bij The National altijd even rijpen en de band moet er vandaag sowieso duidelijk inkomen. Er wordt afgetrapt met het nieuwe ‘Find A Day’, dat na een mislukt intro toch vervroegd af wordt gebroken door Bryce Dessner. Het is een misvatting dat Beringer de drijvende kracht achter deze band is. Stille kracht is diezelfde Bryce, oorspronkelijk opgeleid als klassiek componist en met een feilloos gehoor voor bijzondere, onderscheidende arrangementen. Hij, en zijn tweelingbroer Aaron, vangen vandaag ook vocaal veel op. De podiumvrezende, en wat dronken ogende Beringer is niet helemaal in zijn element. Zijn donkerbruine bariton klinkt onvast en schor. En dat terwijl het publiek zo graag wil. Aanvankelijk zijn de bezoekers dan ook enthousiast, maar gaandeweg haken veel mensen af. Ze missen het slot, waarin de band het meeste geeft. Een beetje triest voor een band met zoveel kwaliteiten. Zowel de show als de catalogus van The National zijn headlinerwaardig, maar vanavond scoren ze maar een krappe voldoende.

TheNational_DTRH2016_LotteSchrander-4356

TheNational_DTRH2016_LotteSchrander-4384

TheNational_DTRH2016_LotteSchrander-4502

The National

Rauwdouwer Ty Segall maakt zijn reputatie rond middernacht wel waar. Zoals altijd eigenlijk. Segall mag gelden als één van de vandaaldragers van de hedendaagse garagerock. Eentje die bovendien een workaholic is. Segall bracht dit jaar slechts één degelijke plaat uit, waar dat er normaal een stuk of drie zijn, maar heeft zichzelf wel opnieuw uitgevonden als gestoorde frontman. De drumstokken en gitaar zijn uit handen gegeven en worden nu overgenomen door The Muggers. Niet zomaar een begeleidingsband, maar een groep vol bazen. We zien onder meer jeugdvriend Mikal Cronin op bas en geweldenaar King Tuff op gitaar. The Muggers spelen hard, smerig en ontregelend. Die termen dekken de lading van dit concert dan ook uitstekend. Het vliegt alle kanten op en is daarom soms wat onsamenhangend. Hoe anders was dat tijdens de legendarische show met Fuzz op Lowlands vorig jaar, het powertrio dat de verschillende segmenten van de show uitstekend bijeen wist te houden. Waar Fuzz buitenproportioneel strak speelde, kan en mag alles bij deze show. Uiterst vermakelijk, maar naar maatstaven van Ty Segall ook een lichte teleurstelling.

TySeagell_DTRH2016_LotteSchrander-4680

Ty Segall


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Lotte Schrander

Je kunt geen reactie achterlaten.