Down The Rabbit Hole 2016: dag 3

Door Daan Krahmer en Lotte Schrander 28 juni 2016 Reacties staat uit voor Down The Rabbit Hole 2016: dag 3

 

DSC_5099

Wie dacht dat de dip tijdens Down The Rabbit Hole op zaterdagmiddag plaatsvond, wordt na een nachtje slapen geconfronteerd met de zondag. Ja, we gaan het weer over het weer hebben. Vandaag valt dat namelijk alles mee. Daarvoor in de plaats komt een stroeve programmering, zoals we die eigenlijk niet van MOJO gewend zijn. Die scoort vandaag maar een krappe voldoende, al zijn er nog steeds interessante acts op deze wisselvallige zondag.

Eerst tijd voor de nieuwe gitaarhelden van 2016. De naam Car Seat Headrest zingt al maanden rond in indiekringen en Teens Of Denial werd wereldwijd lovend ontvangen. Vergis je niet, dit is niet het debuut van de fragiel ogende Will Toledo (23). De eeuwige student knutselde op zijn zolderkamer al een dozijn platen in elkaar, maar treedt pas sinds kort live op. Je zou daarom kunnen denken dat Toledo een echte studiomuzikant is, maar niets is minder waar. Hoewel de naam Car Seat Headrest op dit festival nog niet zoveel doet, blijft hij live moeiteloos overeind. Laten we wel wezen, Teens Of Denial is een plaat vol gedenkwaardige momenten, die je een tent zo hoort meeschreeuwen. Daarbij: in tegenstelling tot eerdere berichten is de show zo rommelig nog niet. Eerder gepassioneerd. Wel met wat weinig eigen smoel. Namen als Okkervil River, Guided By Voices en Radiohead zweven boven de sound. Hoogtepunt is het lang uitgesponnen ‘Vincent’, dat met die rondzingende gitaarriff ook het prijsnummer van de plaat is. Een uur is nog wat te lang om naar deze zware songs te luisteren, maar dat mag niet verhullen dat hier een groter publiek voor te vinden moet zijn.

CarSeatHeadrest_DTRH2016_LotteSchrander-5407

Car Seated Headrest

‘Is er nog energie op deze avond?!’ vraagt Sticks om de haverklap. Het is de hamvraag van deze stroeve zondag. Brengt Opgezwolle daar verandering in? Dat zou je denken want wat twee seizoenen geleden begon als een exclusieve aangelegenheid, is inmiddels een behoorlijke zegetocht gebleken. Rico & Sticks kwamen langs ieder (middel)groot poppodium en deden in de tussentijd pitstops tijdens de serieuze festivals. Met #opgezwolletotnu surft het duo ongegeneerd mee op de veronderstelling dat hiphop het nieuwe indie is. Exclusief is deze show niet meer, maar als vaandeldragers van de Nederhop kan dit duo weinig verkeerd doen. Zeker met sets als deze, waarin de ene publieksfavoriet na de ander de revue passeert. Toch wil het publiek niet echt. Afgezien van de harde kern voor het podium, trekt het duo aan een dood paard. Sticks, technisch gezien de beste rapper van Nederland, trekt vandaag voornamelijk de kar en klets de liedjes lukraak aan elkaar. Wat zal de volgende stap zijn na de gigantische Nederhopshow in Ziggo Dome? De show van Lowlands wordt niet overtroffen, maat het duo is nog altijd in vorm en toont andermaal een perfect gevoel voor timing.

Daughter heeft een interessante tweede plaat gelost. Op Not To Disappear uit januari verkent het trio op subtiele wijze de post-punk. Een gewaagde stap en live een degelijke afwisseling op de fluisterfolkliedjes van het debuut. Vocaal zit de wat eenzijdige stem van Elena Tonra tussen het geluid van Hannah Reid (London Grammar) en Florence Welch in. Het is meditatieve achtergrondmuziek en een momentje van bezinning. Daarnaast zit er een verbroederend element in de muziek van Daughter, wat vanavond de kracht van het trio blijkt. Er zitten meer mensen rondom de tent, dan er daadwerkelijk in staan. Dat levert veel mooie sfeerplaatjes op, waarin mensen elkaar teder knuffelen. Dat doet Daughter met je. En toch is de band saai, haast ondanks zichzelf. Na een half uurtje gaan de liedjes onvermijdelijk op elkaar lijken, hitje ‘Youth’ daargelaten.

Daughter_DTRH2016_LotteSchrander-5797

Daughter_DTRH2016_LotteSchrander-5904

Daughter

Weinig animo vervolgens voor co-headliner Suede in de Hothot. De tent staat bij aanvang schrikbarend leeg, en gaandeweg verandert er weinig aan dat beeld. Voor het podium hebben zich vooral oudere jongeren verzameld, en dat is ergens wel tekenend voor Suede. Een band uit de hoogte regionen van de Britpop, maar na de succesvolle jaren negentig niet echt meer tot de verbeelding sprekend bij jongere generaties. Toch produceert het vijftal sinds de wederoprichting in 2010 behoorlijke albums, zoals het zelfverzekerde Night Thoughts van dit jaar. Op het podium wordt die plaat goeddeels genegeerd en kiezen de Birtten voor een dwarsdoorsnede uit hun volledige oeuvre. Frontman Brett Anderson (48), rent als een jonge hond over het podium, knoopt zijn zwarte blouse per nummer verder open, zwaait triomfantelijk met het microfoonsnoer en flirt met de cameraman. Alles voor de show. De harde kern vindt het prachtig, maar de theatrale emo-Britpop voelt hier toch enigszins misplaatst.

Suede_DTRH2016_LotteSchrander-6132

Suede_DTRH2016_LotteSchrander-6287

Suede

Zijn de bezoekers op deze slotdag dan voor spek en bonen gekomen? Bijna krijgen de vele bezoekers die vroegtijdig naar huis gaan gelijk. Bijna, maar dan moet ANOHNI nog spelen. Dit is de nieuwe gedaante van de uitgesproken Antony Hegarty, bekend geworden als boegbeeld van Antony and the Johnsons. Excentriek is bij deze naam een understatement. Niet alleen is ze zangeres in plaats van zanger geworden, ook muzikaal heeft ze zichzelf opnieuw uitgevonden. Samen met de invloedrijke producers Hudson Mohawke en Oneothrix Point Never maakte ze een elektronische popplaat. Sterproducer Daniel Lopatin (aka OPT) staat links, Hudson Mohawke schittert door afwezigheid. Zijn vervanger heet Christopher Elms, producer van Björk. Hun bijdrage is ambigu, en het live-element is gering, maar wat komt deze show binnen. ANOHNI, gemaskerd en in een begrafenismantel gestoken, is gekomen met een boodschap. Zoals Bob Dylan in de jaren zestig zijn onvrede uitte over de wereld in protestsongs, doet visionair-predikante ANOHNI dat nu op eigentijdse wijze. Terugkerende thema’s zijn klimaatopwarming, oorlog en de Amerikanisering van de wereld. Hartstikke links en tekstueel loodzwaar. Tel daar indringende en sobere visuals bij op – met close-ups van doorleefde vrouwengezichten die de songteksten woordelijk meezingen. Continu lijken de vrouwen in huilen uit te gaan barsten, waardoor extreme emotie wordt opgewekt. Zo krijgt iedereen de boodschap mee. Althans, bijna iedereen. Achterin probeert een enkeling tevergeefs uitbundig te dansen op het zwaarmoedige ‘Crisis’. Revolutionair, zo omschreef de organisatie het headlinerslot van ANOHNI. En inderdaad, dit is een onbegrepen en afstandelijke show zoals je die nooit eerder zag.

Stoom afblazen kan met White Denim, toevallig ook een tijd supportact geweest van Tame Impala (gedroomde afsluiter van DTRH). Na een mislukte solocarrière is frontman James Petralli terug bij zijn moederband. Hoewel het vijftal al jaren geen écht goede plaat heeft gemaakt, blijft de groep bij liefhebbers in beeld omwille van de livereputatie. Net als Woods zullen deze mannen nooit een groot publiek bereiken, maar hebben ze daar zelf de grootste maling aan. Dit kwintet speelt vol vreugde. Aan het begin moet de band er even inkomen, maar het hangt direct in de lucht; dit optreden heeft de potentie waanzinnig te worden. En inderdaad, in de spetterende tweede helft krijgt de band vleugels. Hip is het niet, wel een mooie rocktrip langs roots, blues, funk en ook – steeds meer – soul. Het is een soort Black Keys on speed. Continu dreigt White Denim uit de bocht te vliegen, maar dat gebeurt nergens. Er zijn niet veel bezoekers meer, maar doorbijters worden rijkelijk beloond. Er wordt nog gesmeekt om een toegift, maar rond middernacht zit het reguliere programma er op.

DSC_5147

Tijd voor een terugblik. Vooralsnog blijft de fantastische editie van vorig jaar, en tevens de festivaldoorbraak van DTRH, onovertroffen. Deze editie pakte niet uit als het festival dat deze organisatie in haar mars heeft. Mogelijk is daarom niet alle honger gestild, maar onvergetelijk is deze derde editie in zijn imperfectie net zo goed. Zelden zie je een festival met drie fantastische headliners, zelden intrigeren artiesten dusdanig als PJ Harvey en ANOHNI. Twee artiesten die momenteel een volstrekt unieke show bieden en deze vermoedelijk niet snel komen herhalen op Nederlandse bodem. Soms was DTRH doorbijten, maar bezoekers mogen zich rijk prijzen als ze bij deze iconische shows aanwezig waren.

PatThomas&kwashibuAreaBand_DTRH2016_LotteSchrander-5000

PatThomas&kwashibuAreaBand_DTRH2016_LotteSchrander-5083

Pat Thomas & Kwashibu Area Band

AlesVargas_DTRH2016_LotteSchrander-5194

AlesVargas_DTRH2016_LotteSchrander-5289

Alex Vargas

NothingButThieves_DTRH2016_LotteSchrander-5435

NothingButThieves_DTRH2016_LotteSchrander-5459

Nothing But Thieves

Mø_DTRH2016_LotteSchrander-6460

Mø_DTRH2016_LotteSchrander-6609

Mø_DTRH2016_LotteSchrander-6667

DMA's_DTRH2016_LotteSchrander-6826

DMA’s


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Lotte Schrander

Je kunt geen reactie achterlaten.