Courtney Barnett @ Paradiso, Amsterdam

Door Inge Gruijters en Gastfotograaf 6 juli 2016 Reacties staat uit voor Courtney Barnett @ Paradiso, Amsterdam

Courtney Barnetts officiële debuutalbum Sometimes I Sit And Think And Sometimes I Just Sit was één van de grootste indiekrakers van afgelopen jaar. Internationaal is de plaat alom bejubeld door de meest gerespecteerde muziekmedia, dat is niet niks. In Nederland speelde Barnett wel al op een festival hier en daar, maar nog niet in een zaaltje. Het is dan ook niet verbazend te noemen dat deze Australische dame en haar band Paradiso uit weten te verkopen vanavond. De Amsterdamse all girl band Fuz warmt het publiek eerst nog wat op.

fuz01

Fuz

Dan is het tijd voor de hoofdact. De nonchalante rammelrockster laat het lijken alsof het allemaal maar heel makkelijk is, zo’n optreden. Het lijkt haar niets te doen, 1500 man in de letterlijk tot de nok gevulde grote zaal, alle aandacht gericht op Courtney Barnett. Volledig kalm, gehuld in een casual T-shirt met cartoonprint en skinny jeans, de haren voor het gezicht, begint ze aan haar set met Dead Fox.

courtneybarnett01

Courtney Barnett

De teksten van Courtney Barnett zijn spitsvondig en grappig, uit haar mond klinken ze afwisselend gevoelig, maar vaak ook ‘verveeld’ – passend bij haar houding – en rauw. De nummers verschillen nogal in tempo, van snelle en rommelige naar punk neigende garagerock tot subtiele ‘luisterliedjes’. Dit is ook wel wat merkbaar in het publiek; dat staat er over het algemeen kalmpjes bij. Alleen het ingetogen ‘Depreston’ wordt door het publiek uit volle borst woord voor woord meegezongen. Bij uitschieters zoals een heerlijk meeslepende uitvoering van ‘Small Poppies’ en natuurlijk ‘een van de hitjes’ ‘Pedestrian At Best’ – hard, ruig en al iets over de helft van het optreden gespeeld – komt een deel van de menigte wel wat in beweging.

courtneybarnett05

Courtney Barnett

De band doet ook weinig moeite om dit te veranderen, trouwens. Publieksparticipatie is vrijwel afwezig. Maar dat deert niet. De muziek – die overigens vrij hard staat qua volume – spreekt voor zichzelf en het is mooi om te zien hoe de hele band, ook de coole drummer en bassist, zich verschuilend achter hun eigen haar helemaal opgaat in de muziek. En wie zich toch verveelt met de stage performance van de Australische slackers kan altijd nog terugvallen op de intrigerende visuals die geprojecteerd worden op het grote witte doek achter het podium. Van een animatie met een zwemmende dinosaurus met acht ogen, grappige cartoons, kleurige toekans, psychedelische en kleurige pointillistische schouwspellen tot een filmpje van miertjes rond een spoor van honing, er valt altijd wat te kijken.

courtneybarnett03

Courtney Barnett

Na ongeveer een uur en een kwartier – natúúrlijk met het catchy ‘andere hitje’ ‘Nobody Cares If You Don’t Go To The Party’ in de toegift – zit het er helaas weer op… Wat zullen we ervan zeggen? We put her on a pedestal, but she didn’t disappoint us…

courtneybarnett04

courtneybarnett02

courtneybarnett06

Courtney Barnett


Tekst: Inge Gruijters
Fotografie: Jostijn Ligtvoet

Je kunt geen reactie achterlaten.