Damien Rice @ Royal Park, Paleis Soestdijk

Door Liv Krake 8 juli 2016 Reacties staat uit voor Damien Rice @ Royal Park, Paleis Soestdijk

Unieke festival- en concertlocaties kennen we al een aantal jaren in Nederland. Sinds donderdag 7 juli mag Paleis Soestdijk zichzelf officieel een prachtige concert- en festivallocatie noemen. Op deze avond staat de goedlachse singer-songwriter Damien Rice op het Royal Park Live-programma.

Wie Damien Rice reeds eerder gezien heeft weet dat een show van hem erg kan afhangen van zijn humeur. Zo gaf hij anderhalf jaar geleden in Carré in Amsterdam een intens optreden zonder bijna een woord verteld te hebben. Hoe goed de show ook was, er was totaal geen interactie met het publiek. Daar weet hij nog alles van: “I was in a fucking bad mood that evening”, vertelt hij en hij belooft het deze avond goed te maken. Wat volgt is een hilarisch verhaal over een jongetje dat iedere dag een koffer met een miljoen krijgt als metafoor voor hormonale jongens in de puberteit. Het is zo fijn om de singer-songwriter vol enthousiasme zijn verhaal te zien vertellen, het maakt de avond al direct een stuk persoonlijker. Hij trapt af met ‘La Professor & La Fille Danse’ waarbij de tekst “Loving is good if your dick’s made of wood / And the dick left inside only half understood her” na het eerder vertelde verhaal extra grappig is. Dat belooft veel goeds voor de rest van de avond.

Rice staat sinds een paar jaar solo op de planken en hoewel dat intieme juist bij veel van zijn nummers past, kunnen sommige tracks wel wat extra ondersteuning gebruiken. Dat weet hij hoogstwaarschijnlijk zelf ook, gezien het aantal instrumenten dat op het podium staat. Het eerste kippenvelmoment, op deze toch warme zomeravond, komt vrijwel direct: tweede nummer ‘Delicate’ is een wonderschone parel met prachtige lyrics en een indrukwekkende uitvoering. Nóg beter is de kleine song ‘Elephant’, een emotioneel beladen nummer met persoonlijke teksten en fraaie uithalen. Slotzin “But you can’t make me happy / Quite as good as me / Well you know that’s a lie” komt keihard binnen, waarmee meteen het eerste hoogtepunt van de avond bereikt is. De muzikant kan dergelijke nummers vandaag de dag tijdens zijn soloshows op een betere manier brengen omdat hij, zo vertelt hij zelf, zichzelf nu kan distantiëren van zijn gevoel over bepaalde gebeurtenissen in het verleden. Het maakt de show, ten opzichte van bijvoorbeeld Carré, zeker niet minder goed, alleen net iets luchtiger. Rice voelt zich goed, laat dat merken en vindt het prima dat zijn setlist over het algemeen deprimerende nummers bevat. Dat hoeft alleen niet te betekenen dat het mega intens moet zijn en voor vanavond is dat prima.

Dat Rice meerdere muzikale talenten heeft laat hij horen wanneer hij een speciale versie van ‘Trusty And True’ op zijn harmonium ten gehore brengt. Het geheel doet zelfs een beetje kerkelijk of koninklijk aan, iets wat natuurlijk perfect past in de tuinen van Paleis Soestdijk. Wat opvalt is dat het publiek muisstil is gedurende de show: er wordt onderling amper tot niet gepraat en er wordt zelfs niet enorm meegezongen. Dat is in Nederland bij concerten van dit genre helaas vaak wel eens anders geweest, maar de aandacht gaat vanavond volledig richting de artiest. Meer dan verdiend natuurlijk.

Het is aan de wijnflessen en glazen op de tafel links op het podium te zien dat we moeten wachten tot het altijd succesvolle ‘Cheers Darlin’ (inclusief ludiek verhaal over dronkenschap) voorbijkomt, maar in plaats daarvan vraagt de vrolijke Ier iemand in het publiek welk nummer zij wil horen. ‘Amie’ wordt er geschreeuwd en Rice begint meteen met het vertellen hoe ‘Amie’ ontstaan is. Dit resulteert, wederom, in een heerlijk verhaal uit zijn verleden. De muzikant is een prima verhalenverteller, hij moet er alleen wél zin in hebben. Vanuit het slot van een mooie versie van ‘Amie’ rolt hij zo door in het intro van het heftige ‘I Remember’, een track die hij met ex-partner Lisa Hannigan altijd het beste kon vertolken. Het nummer is een soort tikkende tijdbom dat vanaf het begin wordt uitgewerkt tot een bombastisch geheel waarin Rice al zijn gevoel eruit schreeuwt. Hij kan dan wel zeggen dat hij afstand kan nemen van zijn (eerdere) gevoelens rondom geschreven nummers, zo te horen zit er nog genoeg om liedjes als ‘I Remember’ eruit te knallen alsof de lyrics gisteren plaatsgevonden hebben. Je houdt ons niet voor de gek, Damien.

Voor de encore vertelt hij lachend dat we allemaal weten hoe het gaat: hij verlaat het podium, wij schreeuwen om meer, hij komt terug met de gedachte “oh my god, they want more, thank you so much” en hij speelt nog een nummer of wat. We moeten alleen wel de tijd in de gaten houden, want stipt om 23:00 uur moet hij van het podium af zijn van de organisatie. Hij sluit af met een pompeuze versie van ‘It Takes A Lot To Know A Man’ waarbij hij met behulp van zijn loopstation de sound van een complete band weet neer te zetten. Wanneer hij aan het eind de drumstokken oppakt en losgaat op de drums is de avond eigenlijk al compleet: wat een pure pracht.

In de toegift speelt Rice een kleine versie van zijn hit ‘The Blowers Daughter’. Overal wordt zachtjes meegezongen en geneuried en voelt het publiek zich even één. Voor het laatste nummer ‘Volcano’ helpt het IJslandse voorprogramma GYDA een handje mee. Zij neemt de rol van Hannigan op zich, wat ze niet beter had kunnen performen dan dit. Als een harmonieuze drie-eenheid staan de muzikanten naast de onaangeraakte wijnflessen van ‘Cheers Darlin’. Laat dat dronken verhaal maar zitten, dit samenspel in ‘Volcano’ past een stuk beter bij deze bijzondere avond. De locatie blijkt perfect te zijn voor een artiest als Damien Rice op een zomerse avond als deze, waarschijnlijk ook wanneer Rice niet zijn vrolijke pet op zou hebben. Oorverdovende stilte, prachtige nummers, kippenvel tot op het bot en een unieke locatie: magie in de tuinen van Paleis Soestdijk met dergelijke artiesten mag absoluut vaker.

Je kunt geen reactie achterlaten.