Rhye @ Openluchttheater Caprera, Bloemendaal

Door Julien L'Ortye 14 juli 2016 Reacties staat uit voor Rhye @ Openluchttheater Caprera, Bloemendaal

Om maar gelijk met het slechte nieuws te beginnen: we krijgen vanavond slechts één nieuw liedje voorgeschoteld bij Rhye in Caprera. En dat is best opmerkelijk, gezien de band inmiddels bijna drie en een half jaar teert op debuutplaat Woman. Nu scheelt het al een hoop dat het een album van formaat is, maar stiekem had schrijver dezes toch wel op wat meer nieuw werk gehoopt.

Hoe dan ook hebben zanger Milosh en zijn vijfkoppige band er bijzonder weinig moeite mee het openluchttheater in Bloemendaal volledig om hun vinger te winden. We zagen het vorig jaar op Down The Rabbit Hole al: dit gezelschap is een ster in het minutenlang uitspinnen van songs. Echter, waar de aandacht van het publiek in Beuningen nog wel eens naar andere dingen uitging, weet Rhye er nu voor te zorgen dat het de paar honderd aanwezigen van begin tot eind bij de les houdt. Er zit een stuk meer venijn in de intermezzo’s, iets dat voornamelijk veroorzaakt wordt door de violist en het feit dat Milosh zich regelmatig zelf met de drums en de toetsen bemoeit. Hierdoor krijgen de songs, die sowieso al vrij gelaagd zijn, nog wat extra’s mee.

Hij vindt het doodeng, zo bekent-ie, de zanger met zijn androgyne, bizar hoge stem. Niet in de laatste plaats om zij zo laag staan en wij zo hoog zitten, waardoor-ie dus al onze gezichten kan zien. Het verklaart zijn continue ijsberen over het podium, maar verder merk je aan niets dat hij zo nerveus is. Iedere noot is raak en doordat hij goed weet te doseren, heb je ook niet het probleem dat die niet al te eenvoudig te behappen stem gaat irriteren.

Toch begint het allemaal nog wat onwennig, zo lijkt het. ‘3 Days’ heeft in deze trage versie meer iets weg van een jazzplaat dan van de melodieuze, klassieke popplaat die het oorspronkelijk is. Het heeft zo zijn charmes, maar het valt niet te hopen dat ze zulke bewerkingen op ieder liedje loslaten, zo zie je hier en daar wat mensen denken. Gelukkig blijkt dat ook niet het geval, want na die opener is het alleen nog maar heel erg goed wat Rhye laat zien.

Ergens bovenin zit een groepje mensen dat zodra de piano van ‘The Fall’ in wordt gezet, stiekem al zo brutaal wil zijn om te gaan staan, zodat er gedanst kan worden. Dat plan kan echter op weinig bijval rekenen, waardoor ze toch maar weer besluiten te gaan zitten, om zo anderen het beeld niet te ontnemen. Toch is het even later wel raak. Milosh geeft het publiek de keuze tussen een levendig en een droevig liedje en hoewel de keuze 50-50 lijkt, start de band ‘Hunger’ in. En als er één track bij Rhye tot dansen uitnodigt, dan is het deze track wel. Het groepje krijgt alsnog haar zin en gaat staan en heel mondjesmaat volgen er overal meer mensen. Aan het einde van het nummer staat heel Caprera te swingen. En ondanks dat ze alsnog met die droevige track afsluiten – “we’re going to fuck with your emotions!” – volgt er na anderhalf uur een ovationeel applaus. Alsof we nog niet benieuwd genoeg waren naar het nieuwe werk.

Je kunt geen reactie achterlaten.