Mark Lanegan Band @ Melkweg, Amsterdam

Door Koen Smilde 2 augustus 2016 Reacties staat uit voor Mark Lanegan Band @ Melkweg, Amsterdam

Na een doortocht eerder dit jaar, waar Mark Lanegan zijn rustigere werk ten gehore bracht, is het vanavond tijd voor de ruigere kant van zijn omvangrijke oeuvre. Om misverstanden te voorkomen treedt de zanger daarom op onder de naam Mark Lanegan Band.

Voor het zover is heeft Ella van der Woude de taak het publiek op te warmen. Ondersteund door een solide band brengt de frontvrouw van het ter ziele gegane Houses een aantal nummers, die variëren van stemmige composities met dronende bassen tot uptempo indierock.Het publiek trekt zich er weinig van aan en verkiest het bespreken van de werkweek boven het luisteren naar de muziek.

Klokslag negen uur betreden Lanegan en zijn band zonder poespas de bühne en zetten het openingsnummer ’Harvest Home’ in. Even lijken band en toehoorders nog in de stemming te moeten komen, maar vanaf ‘Gravedigger Blues’ is er geen ontkomen aan de blues die in trage golven de zaal in rolt. Met piranha teeth bijt de boomlange zanger zich vast in het publiek, dat hij de rest van de avond niet meer loslaat. Dit geldt ook voor de microfoonstandaard die hij op de voor hem karakteristieke wijze gedurende het hele optreden in zijn getatoeëerde vuist geklemd zal houden. Zelfs bij een cover van zijn voormalige broodheer Screaming Trees leunt hij slechts iets verder achterover.

Er is aangekondigd te rocken en die belofte wordt niet gebroken. Dit betekent helaas dat subtiliteit af en toe ver te zoeken is. Tijdens de meeste nummers wordt een dikke muur van geluid opgetrokken, waarbij de lage tonen af en toe erg overheersen. Hij lijkt soms alsof de band tracht te compenseren voor het feit dat de bassist de vorige tournee wegens ziekte moest missen. Vooral bij een ouder nummer als ‘One Way Street’, waar de band de instrumenten meer ruimte gunnen, valt op dat wat meer dynamiek de muziek van Lanegan juist ten goede komt.

Naast rockgitaren domineren de elektronische klanken, die Aldo Struyf, de Vlaamse sidekick van Lanegan, uit zijn keyboard tovert. ‘Harborview Hospital’ doet aan New Order denken en ook ‘Ode To Sad Disco’ is met zijn pompende ritme mijlen ver verwijderd van de vroegere blues van Lanegan. Laatstgenoemd nummer is een eerbetoon aan de films van Nicholas Winding Refn, die mogelijk ook de lichtshow geïnspireerd hebben. De band is uitgelicht in stemmig rood tegen een paarsblauwe achtergrond.

Grote verrassing is ‘Killing Season’, dat tijdens de toegiftronde gespeeld wordt. Met zijn stampende beats en vervormde zang is het bijna een remix te noemen. Na deze dansbare verrassing brengt de band met een vlammend ‘Methamphetamine Blues’ de zaal nog één keer in vervoering. Dan is het gedaan. Met slechts een krakend ‘thank you’ verlaat Lanegan in zichzelf gekeerd het podium. Toch lijkt deze terughoudendheid vooral onderdeel van zijn stage persona, want na afloop neemt de zanger braaf plaats achter de signeertafel om zijn schare fans te bedanken.

 

Je kunt geen reactie achterlaten.