65daysofstatic – No Man’s Sky: Music for an Infinite Universe: Soundscapes

Door Jeffrey Zweep 7 augustus 2016 Reacties staat uit voor 65daysofstatic – No Man’s Sky: Music for an Infinite Universe: Soundscapes

65daysofstatic No Man's Sky ROAR(Album – Laced Records) Inderdaad, geen uitdaging te groot voor de vier heren uit Sheffield. De soundtrack voor No Man’s Sky werd niet zomaar een soundtrack, het werd een geluidsbibliotheek, wat uiteindelijk voor een oneindige soundtrack zorgt. 65daysofstatic brengt een dubbelalbum aan muziek uit, met naast No Man’s Sky: Music for an Infinite Universe, ook nog een tweede album met soundscapes. Omdat beide platen zoveel van elkaar verschillen zijn ze afzonderlijk van elkaar gerecenseerd.

Opener ‘NMS_exteriorAtmos1 / False Suns’ heeft even tijd nodig om op gang te komen, maar deelt de vibe van ‘Supermoon’: de vrouwelijke vocalen komen namelijk in een vermomde manier terug. Het kan maar zo zijn dat het eerste deel de intro was van ‘Supermoon’. Nadat de dromerige synths wegebben is het tijd voor zware elektronica en percussie, het ‘False Suns’-gedeelte van het nummer.

Zo bestaan alle zes soundscapes (toch een lengte van ruim een uur) uit meerdere afzonderlijke en vaak totaal anders klinkende secties; vaak twee, soms drie. Het zullen dan ongetwijfeld samples uit de geluidsbibliotheek zijn en deze losse secties kunnen tijdens het spelen langer of bijvoorbeeld trager klinken, afhankelijk van het pad wat de speler volgt en hoe het spel gegenereerd wordt aan de hand van desbetreffende pad.

Een soundscape als ‘Tomorrow / Lull / Celestial Feedback’ kan je bijvoorbeeld indelen in een een filmische (bijna orkestrale) sectie, een dromerig ambientgedeelte en sectie waar warme synthesizerklanken de boventoon voeren. Soundscapes is echter zoveel meer. ‘Departure / Shortwave / Noisetest’ bijvoorbeeld, waar de zware synths en elektronica naadloos overgaan in klassieke, bijna emotionele pianopartijen. En 65 zou 65 niet zijn als ‘Noisetest’ daadwerkelijk een noisetest was. Heerlijk.

Andere hoogtepunten zijn de middensectie van ‘temporalDissent / ascension_test1 / koaecax’ – met z’n scherpe gitaarexplosies’, het einde van ‘Borealis / Contrastellar’ – wat bijna  als een regulier 65daysofstatic-nummer klinkt en het slot van ‘Outlier / EOTWS_Variation1’ – wat een andere versie is van ‘End of the World Sun’. 65daysofstatic heeft zichzelf niet alleen overtroffen, maar ook opnieuw uitgevonden. Wát een band.


Je kunt geen reactie achterlaten.