65daysofstatic – No Man’s Sky: Music for an Infinite Universe

Door Jeffrey Zweep 7 augustus 2016 Reacties staat uit voor 65daysofstatic – No Man’s Sky: Music for an Infinite Universe

65daysofstatic No Man's Sky ROAR(Album – Laced Records) Geen uitdaging te groot voor 65daysofstatic. Dat bleek al bij de re-score van Douglas Trumbull’s Silent Running, maar de laatste uitdaging was wel een hele grote: de soundtrack bij het meest geanticipeerde computerspel van 2016, No Man’s Sky. Voor wie onder een steen geleefd heeft, No Man’s Sky is een soort actie-avontuur/ruimte verkenningsgame die plaatsvindt in een universum met 18.446.744.073.709.551.616 procedureel gegenereerde planeten. Je leest het goed, dat zijn 18 triljoen (1.8×1019) planeten, allemaal door complexe algoritmes gegenereerd, net als de soundtrack. En wie beter dan 65daysofstatic kan zo’n hypersonische soundtrack schrijven?

Inderdaad: niemand. Nou moeten we er wel bij vertellen dat de soundtrack die de band uit Sheffield uitbrengt een dubbelaar is,  waarin het eerste schijfje echte nummers zijn en de tweede bestaat uit soundscapes. Dit alles staat in een geluidsbibliotheek en afhankelijk van hoe je het spel speelt en hoe het geheel gegenereerd wordt, worden nummers en soundscapes en samples door elkaar gebruikt. Zo hoor je tijdens elk spelbeurt uniek materiaal en dus andere versies van songs.

Dat gezegd hebbende ligt de focus bij deze recensie op de echte OST: No Man’s Sky: Music for an Infinite Universe (het eerste schijfje van de dubbelaar dus). De eerste helft van opener ‘Monolith’ klinkt door z’n zware drums bijna tribal-achtig aan, waarna logge overstuurde elektronica de boel overneemt. Het nummer voelt zwaar aan, zo zwaar als een monoliet. De titel is ongetwijfeld een verwijzing naar de monolieten die op diverse planeten op No Man’s Sky voorkomen, een knipoog naar 2001: A Space Odysey (waar Trumbull trouwens ook aan meewerkte).

Een aantal tracks grijpen terug naar ouder materiaal, zo zou ‘Asimov’ het vervolg op Wild Light’s ‘The Undertow kunnen zijn, en klinkt ‘Blueprint for a Slow Machine’ als het zusje van ‘Debutante’, van We Were Exploding Anyway. Andere opvallende momenten op de eerste helft van de plaat zijn de combinatie van vrouwelijke vocalen en overstuurde gitaren op ‘Supermoon’ en de bijna gamemenu aandoende synths op ‘Heliosphere’.

De tweede helft van de plaat is zeer intens. ‘Pillars of Frost’ is noise, koude droney noise; alsof je vanuit een ruimtestation een nieuwe wereld in slowmotion ziet openvouwen, terwijl langzaam maar zeker de gitaarfeedback je gehoorstelsel overneemt. De band neemt met klassieke piano gas terug op het begin van ‘Escape Velocity’, maar wanneer de gitaar reverb en logge synths aan komen suizen is het alsof je achterwaarts de termination shock door gaat. Mega intens.

Terwijl ‘Red Paralax’ het equivalent van een ruimterace naar het centrum van het universum lijkt, klinkt ‘Hypersleep’ daadwerkelijk alsof een oude reus uit een hypersleep pod ontwaakt. Met afsluiter ‘End of the World Sun’ hebben de heren de perfecte eindtrack gevonden: metalen gitaren, warme elektronica en opgewekte percussie: alsof je in No Man’s Sky op een berg staat, de volledige beschaving voorbij ziet komen en de wereld ziet veranderen, verdwijnen, weer terugkomen. 65daysofstatic heeft zichzelf overtroffen met dit album, wát een plaat. Alleen maar topmaterie.


Je kunt geen reactie achterlaten.