Julia Holter @ Tolhuistuin, Amsterdam

Door Robin Oostrum 17 augustus 2016 1

Het begint een aangename traditie te worden in de Tolhuistuin: dubbelboekingen met twee interessante acts op dezelfde avond. Op zo’n warme maandagavond in augustus levert dat een verrassend eenzijdig publiek op, dat vrijwel geheel bestaat uit twintigers met indieshirts en totebags die hun artiesten ontdekken op internetblogs als Consequence of Sound en Pitchfork. Daar zijn Julianna Barwick en Julia Holter grote namen, hier in de Tolhuistuin is er zo’n honderdtal geïnteresseerden dat muisstil de rijkelijk gearrangeerde artfolk op zich laat inwerken.

Die toeloop is vooral te danken aan Holters laatste plaat, Have You In My Wilderness, die vorig jaar in vrijwel alle (blog)jaarlijsten de top tien haalde. Waar het op de drie albums ervoor de luisteraar nog wel eens duizelde aan verwijzingen naar obscure Griekse literatuur, was Wilderness opeens grijpbaar op de manier waarop haar invloeden als Laurie Anderson en Nico dat ook ooit waren. Prachtige verhalen die intiem lijken maar weigeren te onthullen waar het persoonlijke zich afsplitst van het fictieve, voorzien van rijke arrangementen vol orgelpartijen, elektronica en strijkers.

Ook live, als de fraaie sacrale klanken van Barwicks vocalen en synths hebben plaatsgemaakt voor Holter en haar driekoppige begeleidingsband, maakt ze zich die combinatie van toegankelijk en mysterieus meer dan eigen. Je hoort de klassieke scholing van de 31-jarige Amerikaanse in vrijwel elke compositie terug, afgewisseld met jaren zeventig jazzfolk-uitstapjes die regelmatig Linda Perhacs (met wie ze vorig jaar al samenwerkte) of Joni Mitchell in herinnering roepen. Speels worden hoorspelen als ‘Lucette Stranded on the Island’ en ‘Everytime Boots’ of het relatief poppy ‘Feel You’ van een kop-staart-invulling ontdaan middels tempowisselingen en dwarse, uit de maat springende orgelpartijen. Een orgel dat bij tijd en wijlen als klavecimbel klinkt en van ‘Sea Calls Me Home’ vanavond een haast Beatle-eske afsluiter maakt.

Van oudere platen als Loud City Song komt dan weer opvallend weinig materiaal langs, wat ruimte biedt voor een mooie eigen Holter-versie van Barbara Lewis’ ‘Hello Stranger’ en een aantal nieuwe nummers. Die laatsten neigen op het eerste gehoor meer naar Holters oudere, experimentelere werk, maar missen live nog het polijst dat je bij Wilderness vanavond wel hoort. Storender is hoe Holter ogenschijnlijk verveeld – of juist met een ongeloofwaardige dosis theater – de zang in haar zo minutieus precies gearrangeerde nummers vertolkt, waar de meeste juist een sterielere of op zijn minst oprechtere verpakking kunnen gebruiken dan de automatische-piloot-stand waarin ze naar Amsterdam is gekomen. Het voorkomt dat het aandachtige publiek hier – in een overigens prijswaardig goede akoestiek – een onvergetelijk optreden voorgeschoteld krijgt, al blijft het muzikale (componeer)talent van Holter er één om nog vele jaren te koesteren.


Eén reactie »

  1. Mark 20 augustus 2016 om 10:56 -

    Een zeer geslaagd optreden. Haar uiterst bezielde, ontroerende uitvoering van ‘Betsy on the roof’ kun je amper ‘automatische piloot’ noemen.