Lowlands 2016: Dag 1

Door Daan Krahmer en Daniël de Borger 21 augustus 2016 Reacties staat uit voor Lowlands 2016: Dag 1

Disclosure of M83? The Kills of Roosevelt? Oscar and the Wolf of Warpaint? Local Natives of Anderson .Paak? The Last Shadow Puppets of Kaytranada? Ook dit jaar staat het programma van Lowlands boordevol dilemma’s die muziekkenners doen klappertanden, maar voor de tweede keer op rij was het niet genoeg om uit te verkopen. Een paar jaar geleden was dat wel anders: als hoofdrolspeler van het Nederlandse festivalseizoen wist Lowlands alle kaarten binnen een paar uur uit te verkopen, maar dat lijkt nu echt verleden tijd. Er is moordende (inter)nationale concurrentie en de festivalconsument wordt steeds kritischer. Aan het Lowlands-concept is ondertussen weinig veranderd; hier en daar spotten we een kleine verbetering, meestal functioneel of ten behoeve van de sfeer.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

NAO

Maar weet je nog, de legendarische shows van Kendrick Lamar en Tame Impala vorig jaar? Hoewel er momenteel geen acts touren waar een soortgelijke buzz omheen hangt, laat Lowlands andermaal zien een fijne neus te hebben voor nieuw talent. Neem de 28-jarige NAO, die lang voor haar sterke debuutplaat van deze maand werd veiliggesteld door de organisatie. De kleine zangeres valt op met een volstrekt eigenzinnig, haast kinderlijk stemgeluid. Ze durft er veel genres mee aan: soul, funk, hiphop en zelfs een beetje dance. In die laatste categorie valt haar ondergewaardeerde Mura Masa-collab ‘Firefly’, een track zoals Disclosure die sinds hun debuut probeert te schrijven. Haar driekoppige begeleidingsband is degelijk; ze spelen losjes en met groove, maar soms ook op goedkope wijze met backing tracks. Koortjes, tweede stemmen, synthesizers, piano’s, beats, geluidseffecten; ze worden allemaal gespeeld vanaf een bandje. Afgezien daarvan, trakteert de stralende NAO het publiek op een honingzoete set. NAO zit vol positieve energie die aanstekelijk werkt; ze danst – nee glijdt – soepeltjes over de bühne en weet het publiek leuk te bespelen. Nu is nog niet al haar materiaal van hetzelfde hoge niveau, zeg ‘Bad Blood’ of ‘Inhale Exhale’, maar op de beste momenten krijgt NAO alle handjes – en een verdwaald, opgeblazen condoom – in de lucht.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Pumarosa

Op basis van slechts een enkele single werd ook het Londense Pumarosa naar Lowlands gehaald. Nu is ‘Priestess’ een track die alle buzz-alarmbellen deed rinkelen. Het is een lang indieliedje, qua opbouw geïnspireerd door de dance. Dat doet dit vijftal interessant; we horen het psychedelische van Primal Scream en het langgerekte van Sígur Rós, maar dan met ijle vrouwenvocalen a la Kate Bush. Zangeres Isabel Munoz-Newsome staat aan het roer, gehuld in een blitse zilvergrijze jurk. Ze is met haar theatrale voorkomen de FKA Twigs van de band. Pumarosa voert je mee naar het onderbewustzijn, het mystieke en het onbekende. Die single is nog altijd het beste dat op de setlist prijkt, maar er zijn meer veelbelovende tracks. Wel blijft de sound van Pumarosa lastig te definiëren. Gelukkig biedt de band zelf hulp; Pumarosa noemt haar muziek Industrial Spiritual, en hoewel wij niet weten wat daar precies mee bedoeld wordt, knikken wij goedkeurend ja.

killsll16-2

The Kills

The Kills is tien jaar over hun hoogtepunt, maar superduo Jamie Hince en Alison Mosshart is niet van plan om zich daarbij neer te leggen. Het is lastig om te bepalen welke van de twee het coolste is; gitarist Hince, die na een reeks rottige operaties aan zijn linkerhand onverstoord doorspeelt, of toch de geblondeerde Alison Mosshart, tevens actief als zangeres in Jack White’s The Dead Weather. Ze spuugt naar de fotografen en beweegt zich als een jachthond over het podium. Met achtereenvolgende ‘No Wow’ en ‘U.R.A. Fever’ is de opening muzikaal ook daadwerkelijk sexy en sterk, daarna slaat de wisselvalligheid toe. Hoewel The Kills rock-‘n-roll ademt, brengt de groep het er vrij rommelig vanaf. Wanneer Hince zijn noten vrij roemloos mist, komt de band als een maniertje voor de dag en stort het optreden enigszins in.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Die Antwoord

En wij maar denken dat Oscar and the Wolf in februari voor een langere periode afgezwaaid had. Niet dus, met nieuwe single ‘The Game’ op zak keert de band na een stilte van zo’n zes maanden terug als co-headliner van de Lowlands vrijdag. “Ja, jaa! Ik zou hem doen!”, roept een meisje hysterisch als meisjesmagneet Max Colombie de zoveelste sensuele beweging maakt. Niet eerder liet hij dat op deze schaal zien. Deze show mag wat kosten: lasers, vlammenwerpers, CO2-kanonnen, een confettikanon? Allemaal present, soms zelfs gezellig in hetzelfde nummer. En die nieuwe liedjes dan? Het Rihanna-achtige ‘The Game’, dat direct een 3FM Megahit werd, blijkt aardig geland en wordt netjes meegezongen. Gaandeweg is er ook een verrassend trendy top 40-liedje, dat geschreven had kunnen zijn voor Justin Bieber en tegen het einde horen we een feelgood EDM-stamper die zowaar nog verrassender is. Voorlopig wordt ‘Strange Entity’ nog onthaald als de hit der hits, maar voor hoe lang nog? Hoe dan ook: knap dat Oscar and the Wolf na zo’n korte afwezigheid opnieuw het geluid van het moment heeft gevonden.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Flatbush Zombies

Je ziet ze vandaag om de haverklap; bezoekers met Muse-shirts. In alle soorten en maten komen ze voorbij. Naar het schijnt vangt de band een miljoen voor hun optreden, wat ze samen met Rihanna de duurste act van deze festivalzomer maakt. Dat soort acts zijn normaal boven het budget van Lowlands, maar het zorgt deze keer ook voor een van de grootste en drukst bezochte shows uit de geschiedenis van het festival. Muse is een gedroomde headliner, zo blijkt direct bij de opening. De band oogt topfit en knalt er meteen in met een spectaculaire rits monsterhits. ‘Psycho’ zet het publiek tot buiten de tent aan het hossen en vanaf dan kan het niet meer fout gaan. Doet het ook niet. Het is een verademing Muse weer eens live te zien zonder teveel opsmuk. Schuw van de spotlights is Muse nergens (meer), zelfverzekerd over de gehele linie des te meer. Dat levert een moddervette show op, die niet gebaseerd is op routine. Wel horen we, zeker in de tweede helft, veel pathos, drama en hysterie. Waar een andere grote rockband als Rammstein dit recept vol ironie brengt, lijkt Muse het bloedserieus te menen. De band doet precies wat het moet doen en maakt zijn reputatie waar. Dit is de show van Lowlands 2016 die het collectief geheugen ingaat, zoveel is duidelijk.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Flatbush Zombies

Uiteindelijk heeft deze vrijdag wel wat weg van een dagje Pinkpop, waarbij het geheel meer draait om de headliner dan om de scherpe randprogrammering. Tegen Muse kan geen Nederlands bandje op, zou je denken. Niet dus: Bombay staat zijn mannetje in een volle Charlie en wint het qua spontaniteit van het (deels) overlappende Muse. Dit uit de as van Bombay Show Pig ontstane trio speelde altijd al gedreven, maar vanavond lijkt het alsof hun leven er daadwerkelijk vanaf hangt. Shows als deze kunnen voor een Nederlands bandje van het formaat Bombay als springplank functioneren, dat realiseert bandbrein Mathias Janmaat zich maar al te goed. Er zijn speciale features van het kleine gebaar: er is een backdrop, een knullige stagedive-invasie en gouden confetti (tijdens oorwurm ‘Gold Rush’, duh). Als kers op de taart is er een bezielde uitvoering van indiehit ‘Slow Motion’, dat het publiek aan het stuiteren krijgt. Leukste show van de dag.


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.