Lowlands 2016: Dag 2

Door Daan Krahmer en Daniël de Borger 23 augustus 2016 Reacties staat uit voor Lowlands 2016: Dag 2

kamasiwll16_01-2

Kamasi Washington

Bij Lowlands weet je: vroeg uit de veren, want ochtendshows zijn dikwijls de moeite waard. Geen wonder dat de India vol is gelopen voor de Australische Ry X. Ry Cuming, zoals in het paspoort van Ry X staat, maakte naam als onderdeel van avant-garde-collectieven Howling en The Acid. Tegenwoordig heeft hij zijn zinnen gezet op een solocarrière, waarin stemmige indiefolk wordt gecombineerd met behapbare elektronica, zoals James Vincent McMorrow dat ook goed kan. Samen met een vierkoppige band laat Ry een muzikale mis horen, die naadloos aansluit bij het vroege tijdstip. Van toegevoegde waarde zijn de meegekomen cellist en violist, die het geheel een smaakvol en melancholisch randje geven. Met zijn dromerige, langgerekte tracks kun je goed wakker worden, maar daar blijft het ook bij. Op het moment dat Lowlands een keer wakker is geworden, lijkt het optreden toch wat vlak en eentonig.

Whitney_LL16

Whitney

“Yeah, everyone high?” gniffelt Whitney-voorman Julien Ehrlich vanachter zijn drumkit. Het scherpe randje is vandaag ver te zoeken bij deze sympathieke buzzband. De band is stoned, oogt vermoeid, en klinkt dunnetjes en soms zelfs vals in de ramvolle Charlie. Zoals vaker in deze kleine tent laat ook nu het geluid wat te wensen over. Vervelend voor een band als Whitney, waar een kraakhelder geluid juist bijdraagt aan de karakteristieke tijdloosheid van de liedjes. Toch blijven de Amerikanen een gezellige band vormen, vol lieve muzikanten. Geluidsman Charles is vandaag jarig en wordt meermaals in het zonnetje gezet door de band terwijl de tourmanager op commando een fles Jack Daniels komt brengen. Je zou denken dat dit het optreden niet ten goede komt, maar vanaf dan gaat het juist bergopwaarts en eindigt het optreden alsnog verrassend. Niet een vijfsterrentrack als ‘Golden Days’ of ‘No Woman’, maar het live vaak genegeerde ‘Light Upon The Lake’ krijgt een fragiele uitvoering en wordt daarmee het hoogtepunt van de set.

KamasiWLL16_02

KamasiWLL16_03

Kamasi Washington

Dat je geen woorden nodig hebt om te kunnen spreken bewijst saxofonist Kamasi Washington. Om hem de nieuwe John Coltrane te nomen is misschien nog wat voorbarig, maar het is lang geleden dat er een jazzmuzikant debuteerde die zover reikt. Op North Sea Jazz had hij duizenden liefhebbers voor zijn neus, maar op een popfestival als Lowlands is er ook veel interesse. Hoewel Washington lastige muziek maakt en zijn geluid meer impact heeft in een concertzaal met goede akoestiek, is het concert opnieuw een overwinning. Schitterend zoals hij met zijn eerste solo in ‘Change Of The Guard’ de verbijstering op de gezichten van bezoekers speelt. Ja, dit is een waanzinnige muzikant, maar zijn begeleidingsband verdient ook een pluim. De melodramatische zangeres is overbodig, voor de rest bestaat The Next Step uit louter begenadigde muzikanten. De set is knap aangepast voor een popfestival met extra veel opzwepende momenten vol funk en soul. Ieder bandlid krijgt de ruimte om te excelleren tijdens de solo’s, waarbij Kamasi dankbaar en met gepaste trots naar zijn personeel kijkt. Het maakt dat je Kamasi wilt blijven zien. Hij sluit af met een vuist in de lucht, de andere aan zijn saxofoon. Puur machtsvertoon.

KingGizzard_LL16

King Gizzard & the Lizard Wizard

Opiniemakers buigen zich onafgebroken over de subsidietoekenning van De Staat, maar de zegetocht van de vijf Nijmegenaren gaat ondertussen onverstoord verder. Rond het avondeten staat de band in de Alpha, voor De Staat hun grootste festivalshow ooit. Daarvoor heeft de band een strategie ontwikkeld: geen lucht laten en in sneltreinvaart overrompelen. Niet eerder waren overgangen tussen liedjes zo razendsnel en strak. De Staat is daarmee hard op weg om mainstream te worden. Torre en co. kunnen zich goed vinden in de rol als crowdpleasers en doen precies wat er van ze verwacht wordt, maar niet op een laffe manier. Zo ontbreken hits ‘Sweatshop’ en ‘Devil’s Blood’ op de setlist, maar duikt Torre uiteraard het publiek in voor ‘Witch Doctor’. Omdat er barrières staan komen er drie grote cirkelpitten, maar daar maalt niemand om.

SigurRos_LL16_01

SigurRos_LL16_02

Sígur Rós

Er wordt nog steeds gepraat over de show die Sígur Rós acht jaar geleden op Lowlands gaf. Vreemden vielen elkaar huilend in de armen, terwijl de IJslanders de show van hun leven gaven. In die acht jaar is er veel veranderd. Toetsenist Kjartan Sveinsson verliet de band en het overgebleven trio werd een andere groep. De zalvende, sprookjesachtige boventoon maakte daarmee plaats voor een bozige groep die industriële postpunk speelde. Wat hetzelfde bleef was de haat-liefdeverhouding die het publiek met Sígur Rós heeft. Die tweedeling zie je ook terug in de Alpha. Hoewel we verwacht hadden dat de tent niet helemaal vol zou staan, blijft het vanavond schrikbarend leeg. De band staat hier op de verkeerde plaats en op het verkeerde tijdstip. Dat gezegd hebbende: Sígur Rós maakt vandaag een betere indruk dan tijdens hun headlinershow op Best Kept Secret 2013. De magie blijkt niet verloren, alleen klinkt de band soms wat zoekend. Het trio is vandaag meer met het heden dan met het verleden bezig. Daar kan een schitterend oranje licht weinig aan veranderen. We horen veel minimalistische bewerkingen van oud materiaal afgewisseld met hevige, haast pastorale sfeerstukken. Wat zal de volgende stap van de band zijn? Het kan nog steeds alle kanten op.

NoelG_LL16

Noel Gallagher

Dan had de geliefde Noel Gallagher beter op de spot gestaan van Sígur Rós. Gallagher speelt stug, ogenschijnlijk zowat op de automatische piloot, en werkt zich ondertussen door een beest van een set heen. Het is een voorspelbare show, met al een jaar dezelfde setlist, maar de automatische piloot klinkt bij Gallagher als een klok. Het solomateriaal wordt steeds opzwepend en met oog voor detail gespeeld. Maar bovenal: de tracks zijn ook daadwerkelijk geliefd. We kunnen inmiddels wel spreken van een heuse solocarrière, maar toch zijn het weer de onvermijdelijke Oasis-klassiekers die de hele tent in vervoering krijgen. Het mooiste van allemaal blijft de licht herschreven variant van ‘Champagne Supernova’, een liedje dat ontwapenend groot en toch pijnlijk intiem kan aanvoelen. Op deze manier komt Oasis niet meer bij elkaar en daar zal wederhelft Liam flink van balen, hoewel hij de laatste zal zijn om dat toe te geven.

CharlotteOC_LL16

Charlotte OC

Door naar het Franse M83, de mooiste en de lelijkste band van de zaterdag. Verrassend is dat de band, toch al vijftien jaar succesvol actief, voor het eerst op een Nederlands festival staat. Voor de eerste keer dus ook dat monsterhit ‘Midnight City’ op Lowlands te horen is. Het is een zeldzame voltreffer die in het collectieve geheugen genesteld is. Hier wacht Lowlands op, en na elf nummers is het raak. Toch blijft het een atypische M83-track. De groep rondom Anthony Gonzales onderscheidt zich namelijk met hun elektronische variant van de shoegaze. M83 maakt zweverige liedjes, afgeladen vol met synthesizers en massieve drumpartijen. Nee, deze band schuwt het grote gebaar niet. Met name de nieuwe liedjes van Junk zijn soms dusdanig kitscherig dat het doorbijten wordt. Flauw aftelmoment ‘Go!’ is zo matig dat het een beetje gênant is. Maar de deels geforceerde blijheid komt hier prima tot zijn recht. Van de jongelingen wint ‘Do It, Try It’, dat live beter tot zijn recht komt dan op plaat. De aanhouder wint.

M83_LL16_01

M83

Wie nog danspasjes overheeft, gaat een fantastische Lowlandsnacht tegemoet. Als opmaat is er het Amsterdamse Weval, een naam om rekening mee te houden. Harm Coolen en Merijn Scholte Albers knutselden een straffe plaat in elkaar en het gerenommeerde Kompakt bracht die recentelijk uit. Dat werd gehoord; Weval staat vandaag op zowel Pukkelpop als Lowlands. Toch oogt het duo niet vermoeid. Zo gek is dat niet, dit zijn twee nachtdieren die vastbesloten de soundcheck voor een fijne Lowlandsnacht gaan maken. Weval speelt live regelmatig met drummer, maar die is voor de gelegenheid thuis gelaten. Hij wordt ook niet gemist; de drums klinken vlijmscherp en het geluid heerlijk uitgekristalliseerd. Zorgvuldig bouwt het duo aan een authentieke en zwoele set waarbij de opbouw het wint van het feestgehalte. Wanneer de beuk erin komt blijft Weval muziek met diepgang leveren en trekt het duo meer publiek de tent in dan Noel Gallagher. Dit moet vooralsnog de belangrijkste show zijn uit de geschiedenis van Weval. Geslaagd, met vlag en wimpel.

M83_LL16_02

M83


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.