Lowlands 2016: Dag 3

Door Daan Krahmer en Daniël de Borger 23 augustus 2016 Reacties staat uit voor Lowlands 2016: Dag 3

Vroeg op de zondagmiddag zien we de oudste en meest bijzondere artiest van Lowlands 2016: Philip Glass, bijna tachtig. En een gerenommeerd componist. Een van de grootste van de twintigste eeuw zelfs, op het snijvlak van minimale klassieke muziek en filmmuziek. Vandaag komt hij de soundtrack van cultfilm Koyaanisqatsi (1982) integraal met zijn ensemble vertolken. Achter de groep muzikanten wordt de film zelf geprojecteerd; vooral oudere jongeren kennen de beelden van vroeger, voor de jongere generaties komt de documentaire over de wisselwerking tussen natuur en mens wat gedateerd over. Eenmaal gewend aan de bevreemdende sfeer in de afgesloten Bravo heeft dit optreden iets plechtigs en rustgevends, zeker tussen alle Lowlands-hectiek. Alles, inclusief de spaarzame vocalen, wordt live nagespeeld. Er is een dirigent en Glass heeft vooral een ondersteunende rol. Toch wordt zijn aanwezigheid – terecht – op prijs gesteld. “Philip! Philip!” roepen een paar enthousiastelingen vooraan. Glass reageert stoïcijns. Hij oogt oud, en begint op Lou Reed te lijken, maar is duidelijk helder van geest. Dit was een geestverruimende, once-in-a-lifetime experience.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Hans Teeuwen

Wat begint deze slotdag sterk hè? Na het ernstige Philip Glass Ensemble wanen we ons in een totaal andere wereld met Hans Teeuwen. Hij staat met zijn nieuwe show in de Alpha, wat de boeken in zal gaan als de grootste cabaretshow uit de geschiedenis van Lowlands. Een gedurfde zet, waaruit de ruimdenkendheid van de organisatie blijkt. Goede humor verbroedert namelijk, en nergens is het vandaag zo afgeladen als bij Teeuwen. Hij is razendsnel en messcherp, maar daardoor komen de overgangen soms ook wat uit de lucht vallen. Het publiek kan de show niet altijd bijbenen en schatert vooral als Teeuwen de draak steekt met gevoelige thema’s als religie en terrorisme. Plotseling valt hij stil en kijkt de zaal rond. Even checken of er geen terroristen zijn. “We weten allemaal waar we naar moeten zoeken hè! Zou wel lullig zijn voor de volgende band” (Eagles Of Death Metal). Grof en choquerend, zoals Teeuwen dat zo meesterlijk kan.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Anderson. Paak

Terug naar de muziek. Veel belangstelling is er ook voor Eagles of Death Metal. Ze hebben de draad snel weer opgepakt na de aanslag in de Bataclan, waarbij Jesse Hughes en band ternauwernood aan de dood ontsnapten, wat helaas voor veel bezoekers van het concert niet gold. In interviews sprak Hughes zich op een vrij extreme manier uit over de gebeurtenissen, tijdens zijn optreden zwijgt hij. Het leven moet gevierd worden en dus krijgt de Alpha een vrolijke rockshow vol eenvoudige publieksparticipatie en zomerse tunes, al is het ondertussen flink gaan regenen. Voor niemand op Lowlands is dat zo’n feest is als voor beginnende artiesten. In een afgeladen India staat The Internet, de neo-soul spin-off van Old Future, een prima show te geven. De band speelt goed, en de liedjes gaan er lekker in. Aan de andere kant van het terrein heeft Dua Lipa een niet minder volle Bravo voor de neus. De piepjonge Britse is vol van ambities. Voor nu heeft de potentiële ster de looks en de sound, maar nog niet de (monster)hits.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Eagles of Death Metal

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Voor Anderson. Paak gaat dat niet op. Hij heeft ‘de sound van 2016’ in handen en is daarmee de status van belofte kwijt. Het gaat zelfs nog ietsje verder; multitalent .Paak is een nieuwe publieksfavoriet die van vele markten thuis is. Rappen, zingen, rocken, dansen, drummen, entertainen en waanzinnige liedjes schrijven; hij kan het allemaal. Kan dus niet misgaan met deze Dr. Dre-protegé, toch? Dat zou je denken, en hoewel het optreden muzikaal sterk is, valt het toch een beetje tegen. Alles klopt maar toch komt het wat routineus over. .Paak maakt dezelfde grappen als een dag eerder op Pukkelpop (“Can I see the crowd? So many white people! Oh my god!). Los daarvan zijn de liedjes weer fantastisch. Er is opzwepende hiphop (‘Drugs’, nieuweling ‘Bubblin’), opbeurende funk (‘I Luv You’) en een dansbaar Kaytranada-tweeluik (‘Lite Weight’, ‘Glowed Up’). Toch verdient ‘Am I Wrong’ de schoonheidsprijs; het is de grootste hit-die-geen-hit-is-geworden van 2016. Damien Marley, inderdaad de zoon van, staat vanuit de coulissen het halve concert op te nemen. Begrijpelijk: het talent van .Paak is onmetelijk, al zou wat meer spontaniteit de show ten goede komen.

a-paak_ll16_2

Anderson. Paak

We naderen de finale van Lowlands. Zoals vaker zijn de laatste uren van het dagprogramma onwijs sterk, met zoveel goede bands dat je jezelf het liefste zou opsplitsen. Dat gaat niet, dus sneuvelen – met pijn in het hart – Thee Oh Sees, Kaytranada en een aanzienlijk deel van Foals in ons programma. Wel zien we hoe James Blake excelleert in de Bravo. Het concept voor zijn liveshow mag dan sinds 2011 onveranderd zijn, er zit nog altijd groei in. Vooral de setlist is tegenwoordig briljant; werkelijk elke track is raak. Soms is Blake subtiel dansbaar, dan gaat het bijna richting techno, en daarna is het weer zo verstild dat je bijna niet durft te ademen. De helft van het materiaal komt van zijn onderschatte The Colour of Anything. Een surprise-release die oversneeuwd werd door de surprise-release van Radiohead, maar daarom niet minder mooi is. Geen wonder dat de groten der aarde – we noemen een Beyoncé, Kanye en Frank Ocean – met hem willen werken; Blake is een voortreffelijk muzikant met de blik vooruit, continu denkend in mogelijkheden.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

Dua Lipa

Twee exclusieve festivalshows tot besluit. De eerste wordt gegeven door The Last Shadow Puppets, het samenwerkingsverband tussen Arctic Monkeys-voorman Alex Turner en zijn boezemvriend Miles Kane. Met hun barokke, Beatlesque set verwarmen ze de harten van vele liefhebbers. De tijdloze liedjes van de bescheiden klassieker The Age Of The Understatement (2008) werken live schitterend, maar ook de liedjes van het tegenvallende Everything You’ve Come To Expect doen het zo slecht nog niet. De twee heren zijn ondertussen aardig aan elkaar gewaagd, hoewel Miles Kane aanvankelijk meer de kar trekt. Hij moet ook harder werken om zijn maat bij te houden, zeker in de tweede helft: meisjes zagen al langer een seksgod in Alex Turner, tegenwoordig laat de ooit zo schuchtere jongen zich ook graag dat imago aanmeten. Als een soort dronken Elvis is hij aan het croonen, schudt hij zijn heupen op en neer en laat hij zich meermaals nogal theatraal vallen. Dat klinkt als een opzwepende set vol muzikaal vuurwerk, maar dat valt allemaal wel mee. The Last Shadow Puppets houden het bij stijlvolle luistermuziek pur sang.

Lowlands 2016, Biddinghuizen

The Last Shadow Puppets

Het regende vragen rondom de komst van LCD Soundsystem als headliner. Is de Alpha niet veel te groot? Is dit wel een headliner? Is LCD Soundsystem na de break in 2011 niet in de vergetelheid terecht gekomen? Allemaal terechte vragen. Natuurlijk voelden de fans, na een uitgemolken afscheid vol gebroken harten, zich verrast toen James Murphy een kleine vijf jaar later alweer een grote reünie aankondigde. En waarom dan? Komt er een nieuwe plaat? Speelt de band nieuwe liedjes? Niets van dat alles. Lowlands, en de rest van de wereld, krijgt geen noot nieuwe muziek. En toch zien we hier de indrukwekkendste show van het weekend. LCD Soundsystem stopte op het hoogtepunt en heeft dat niveau nu weer doodleuk te pakken. Vanaf de eerste noten van ‘Us v Them’ is dat duidelijk. Halverwege, wanneer de beat erin komt en een grote discobal aanspringt, dwingt de groep pure euforie af. Meer van dat soort momenten volgen, zoals tijdens het weergaloze drieluik ‘Movement’, ‘Tribulations’ en het bizarre ‘Yeah’ waarin een nietsontziende climax de eerste vakken in vuur en vlam zet. Dat is wel tekenend voor dit optreden. LCD Soundsystem blijft een act voor liefhebbers, niet voor de massa. Dat wordt pijnlijk duidelijk wanneer Murphy het breekbare ‘New York I Love You But You’re Bringing Me Down’ aankondigt als “This is a dramatic one, the powerballad’” Hij legt zijn ziel bloot en zingt de track schitterend, maar in de tent is men alvast met de nabeschouwing van het weekend begonnen. De eindeloze monologen van Murphy tijdens ‘Losing My Edge’ of het bloedmooie ‘Someome Great’ zijn te bescheiden of te obscuur om iedereen te boeien. Het voelt vandaag alsof veel mensen kennis maken met LCD Soundsystem, en wat een kennismaking is het! Zo komt er een einde aan een stabiele editie van Lowlands, met de slotdag als hoogtepunt. Over de gehele linie was Lowlands sterk, maar met het aanstaande 25-jarige jubileum moet dit te overtreffen zijn.


Tekst: Daan Krahmer
Fotografie: Daniël de Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.