Batman v Superman: Dawn of Justice

Door Jeffrey Zweep 24 augustus 2016 Reacties staat uit voor Batman v Superman: Dawn of Justice

(DC / Warner Bros. Pictures) Na Man of Steel, waarin Zack Snyder haarfijn de oorsprong van Superman laat zien is het in Batman v Superman: Dawn of Justice tijd voor iets heel anders. Alhoewel, haarfijn… Niets is subtiel wanneer we het over een film van Snyder hebben natuurlijk. Dawn of Justice is overigens de eerste live-actionfilm waar Batman en Superman samen in te zien zijn.

De film vindt plaats in het post-Man of Steel Metropolis, waar de bevolking zich afvraagt of de wereld wel beter af is mét Superman (Henry Cavill) en tegelijkertijd in het Gotham van Batman (Ben Affleck). De film bouwt op naar een climax van haat tussen de twee superhelden, waar al gauw Lex Luthor (een weinig subtiele Jessie Eisenberg) achter blijkt te zitten.

Het verschil met de Dark Knight-trilogy is levensgroot: Snyders superheldenepos is over the top en behoorlijk komisch. Dat is natuurlijk niet gek als je naar het verleden vóór Christopher Nolans films kijkt, maar gelukkig voor de kijkers is het niet zó erg als de Tim Burton-films.

Voor een superheldenfilm gebeurt er namelijk veel en wordt er óók nog eens veel verteld. Zo zitten we het ene moment in Metropolis, dan weer in de Sahara en daarna weer in Gotham. En soms weten we als kijker niet eens waar we zijn. Zo gaat Superman een keer de hort op en heeft Batman geregeld last van visioenen (en zelfs van Inception-achtige visioenen in visioenen) die de vaart er behoorlijk uit halen en juist meer vragen oproepen. Dit zorgt voor rommelige scenes en maakt zeker het begin wat aan de langdradige kant.

Het moet gezegd worden: Affleck zet een prima Batman neer en ook Cavills vertolking van Superman is om over naar huis te schrijven. Nu we toch bezig zijn: Jeremy Irons zet een uitstekende Alfred Pennyworth neer. Maar het dient ook gezegd dat Lois Lane (Amy Adams) behoorlijk irritant is en kon iemand Snyder vertellen dat Wonder Woman (Gal Gadot) vaker in beeld mag?

Positief zijn de cameo’s van The Flash, Aquaman en Cyborg, waardoor de film nóg meer een opzet is naar Justice League. Hierin verrast Snyder: Hij weet dit element namelijk behoorlijk overzichtelijk te houden. Als we dan alles gehad hebben, alle haat en nijd, alle visioenen en innerlijke strijd en de hele opbouw is daar dan de grote climax. Eentje met twee gezichten, want in tegenstelling tot veel superheldenfilms is deze eindstrijd aan de lange kant, wat het de moeite waard maakt. De shots van het ensemble aan superhelden zien er gelikt uit. Dit in tegenstelling tot een wat magere Doomsday. Al met al vooral een prima voorzet voor Justice League, waardoor de innerlijke nerd toch geboeid blijft kijken.

Je kunt geen reactie achterlaten.