Thee Oh Sees – A Weird Exits

Door Lars Kuperus 5 september 2016 2

theeohsees-aweirdexits(Album – Castle Face / Konkurrent) De indie- en garagerockband Thee Oh Sees is teruggekeerd met zijn inmiddels elfde studioalbum. Na wederom een verandering in de line-up, spelen de gitaren, waar eerst keyboardklanken domineerden, weer een hoofdrol. Zoals frontman John Dwyer zelf aangaf: “The future of the band doesn’t hold much keyboard, I want to go more guitar.”

Het vertrek van toetseniste Brigid Dawson heeft er inderdaad voor gezorgd dat de gitaar op het album A Weird Exits meer ruimte heeft gekregen om te ademen, maar er is geen sprake van overkill; op nummers zoals ‘A Jammed Entrance’, waar voornamelijk de basgitaar en drumpartijen de leiding nemen, komen de toevoegingen van gitarist Dwyer goed uit de verf.

Er is duidelijk veel aandacht besteed aan het verfijnen van de sound. Terwijl er op de voorgrond gretig wordt afgewisseld van stevig raggen, tot het neerzetten van een hypnotiserende groove,  wordt er op de achtergrond geëxperimenteerd met  speelse synthesizers en worden er meerdere lagen aan instrumentatie op subtiele wijze toegevoegd. Hoewel er nog steeds een flinke bak effecten over de instrumenten wordt gegooid, klinkt dit album toch helderder dan voormalige releases. Een fijne melange van stoer geweld en guitig gepingel; het is deze diversiteit die het album lekker boeiend houdt en het veelvuldig luisteren beloont, doordat telkens een ander detail te bespeuren valt.

De band blijft gedurende het hele album ook zeer consequent en vervalt van de ene euforische hook in de andere met als enige uitzondering het laatste nummer, getiteld ‘The Axis’, dat qua stijl enigszins terugverwijst naar de jaren zestig psych-popmuziek, die ze op eerdere platen zoals The Cool Death Of Island Raiders hebben laten horen. Deze laatste track valt daarmee een beetje uit de toon en is jammer genoeg geen volwaardige afsluiter.

Als nog heeft Thee Oh Sees met deze plaat bewezen dat er nog voldoende gas in de tank zit. A Weird Exits is uitbundig, grof, gestoord en alles met een dikke knipoog; met recht een van de betere albums uit hun discografie.

2 Reacties »

  1. Mauro 5 september 2016 om 20:02 -

    Goede recensie!

  2. Ran 6 september 2016 om 19:57 -

    Te gekke recensie, ben nu zeker nieuwsgierig naar de band!