Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

Door Niels de Bruijn 11 september 2016 Reacties staat uit voor Nick Cave & The Bad Seeds – Skeleton Tree

packshot1-768x768(Album – Bad Seed Ltd) Nick Cave was al niet werelds grootste lachebek maar na de tragische dood van zijn zoon kon het niet anders dan dat de opvolger van Push The Sky Away lood- en loodzwaar zou worden. Skeleton Tree is heel zwaar maar heeft een hele hoop mooie momenten.

Single ‘Jesus Alone’ wordt voortgestuwd door onheilspellende synthesizerklanken van Warren Ellis terwijl Cave over de val zijn vijftienjarige zoon treurt. De pijn van Cave is de rode draad in het album en op dit nummer komt het geweldig uit de verf. De droefheid en logge en spaarzame instrumentatie trekken de luisteraar mee in de pijn van de familie Cave. Maar op ‘Rings Of Saturn’ werkt het net wat minder, met name de sterrenhemeleffecten van Ellis slaan hier de plank mis. Gelukkig is ‘Girl In Amber’ zuiverder van schot, de trillende stem van Cave die hier bijna meer preekt en smeekt dan zingt brengt de pijn subliem over. Maar het is, net zoals vrijwel alles op deze plaat, geen conventioneel nummer met couplet-refrein-structuur. Cave lijkt alle conventies losgelaten te hebben om zijn verdriet te verwerken. Een deel van de nummers was overigens al geschreven voor de dood maar het is niet duidelijk welke dit zijn: de gevoelens van pijn en verdriet overheersen continu.

‘Magneto’ is een van de beste nummers van deze plaat. Zacht beroerde pianotoetsen, voorzichtige gitaarlijnen en gitzwarte teksten. Opvolger ‘Anthrocene’ is haast nog beter, een jazzy drumtrack met elektronica waar Radiohead trots van zou worden. Mis gaat het op ‘Distant Sky’, met Else Torp, een Deense sopraanzangeres. Dit nummer sleept zich voort en verzandt door niet al te sterke teksten in een teleurstelling. ‘I Need You’, het nummer ervoor beklijft ook al niet echt. De zanglijn is wel integer maar het komt niet goed over. Cave revancheert zich in de titeltrack, waarbij er eindelijk wat meer van The Bad Seeds te horen is en de tekst een sprankje hoop laat zien.

Skeleton Tree is een ingetogen album geworden met de kleinste rol voor de begeleidingsband ooit. In het verleden waren er zat nummers waarop Cave zichzelf begeleidde met minimale ondersteuning van de groep maar ditmaal is het feitelijk het gehele album. Ook de hoeveelheid verdriet die je over je uitgestort krijgt is nog meer dan normaal. Cave heeft geprobeerd zijn verdriet te verwerken in deze nummers maar dat heeft helaas niet tot een net zo evenwichtig en goed album geleid als het vorige was.

Je kunt geen reactie achterlaten.