Warpaint

Door Dirk Baart 19 september 2016 Reacties staat uit voor Warpaint

warpaintgroot

Warpaint is een van de meest mysterieuze bands van het afgelopen decennium. Althans, dat is de manier waarop de buitenwereld de Amerikaanse band afschilderde na hun tours en de releases van albums The Fool (2010) en Warpaint (2013). Het viertal zou ook nog eens moeilijk te interviewen zijn. We zouden er bijna bang van worden. Nergens voor nodig, blijkt als we in Amsterdam in de nieuwsgierige bruine ogen van bassiste Jenny Lee Lindberg – zeg maar Jennylee – turen naar aanleiding van de naderende release van album Heads Up. Ze frunnikt onophoudelijk aan haar haar, dat zoveel kleuren heeft als haar persoonlijkheid in ons vrij korte gesprek al verraadt. Ze weegt haar woorden nauwkeurig, maar ze zegt veel. Er valt dan ook genoeg te vertellen over het universum van Warpaint, waarin – net als op het hoofdstedelijke terras – de zon doorgebroken is. Kop op dus.

Hoewel, kop op? De dames van Warpaint zouden het hoofd waarschijnlijk liever éven laten hangen. Als de bassiste aan het begin van ons gesprek haar zonnebril afzet, verraden donkere kringen een jetlag. De band, enkele dagen eerder nog op Lowlands, heeft niet de tijd gehad om te wennen aan de tijdzone waarin Amsterdam zich bevindt, vertelt ze. Dat gaat ook niet meer gebeuren, want de volgende dag zal het viertal terugvliegen naar de Verenigde Staten, waar twee weken later de tour van start zal gaan. Voor die tour zich verplaatst naar Europa, komt op 23 september de nieuwe plaat Heads Up uit. De vooruitgesnelde en toepasselijk getitelde single ‘New Song’ hintte begin augustus al naar een directer geluid. Die lijn wordt op het album zonder enig spoor van twijfel doorgetrokken.

‘New Song’, de eerste single van Heads Up, laat een verandering in geluid horen. Hoe kwam die verandering tot stand?
“Dat is een interessante vraag. Het belangrijkste verschil tussen dit album en onze vorige albums is eigenlijk de bpm. Dingen gaan simpelweg wat sneller dan eerst. Een nummer als ‘Undertow’ (van The Fool, red.) is ook best poppy, maar het is net wat trager dan ‘New Song’.”

Heerste er een gevoel dat jullie op dit album back to basics wilden gaan?
“Het is grappig dat je het zo noemt, want ik zou zelf zeggen dat het eigenlijk natuurlijker zou zijn voor ons om de zaken wat te maskeren en ik denk dat we op dit album een stuk steviger in onze schoenen staan. De zang bevindt zich bijvoorbeeld meer op de voorgrond, er is minder reverb en je kunt de teksten meteen verstaan. We zijn trots op wie we zijn, op onze muziek en op wat we te zeggen hebben. We proberen ons niet meer te verstoppen, I guess.”

Jullie werken op Heads Up opnieuw samen met Jacob Bercovici, die ook jullie EP Exquisite Corpse (2009) produceerde. Hoe namen jullie de beslissing om weer met hem de studio in te gaan?
“Toen we aan het touren waren, hadden we nog geen idee met wie me samen wilden werken. Eigenlijk waren we er überhaupt niet zeker van of we wel met een producer wilden werken of dat we het zelf wilden doen. We kennen Jacob al heel lang, hij is een van onze beste vrienden. Theresa, ik en onze band samen hebben door de jaren heen verschillende keren muziek met hem opgenomen, niet alleen onze EP. We wilden graag thuis zijn en opnemen in onze eigen studio’s. Hij kent ons heel goed, kent ons geluid en weet hoe alles begon, dus het voelde als de goede keuze.”

Merkte je dat er iets veranderd was in de samenwerking tussen band en producer nu jullie bijna tien jaar meer ervaring hebben?
“Niet echt, we werken heel goed samen. Hij heeft een duidelijke mening en is niet bang die tot uiting te brengen, maar hij dwingt ons nergens toe en dat heeft hij nooit gedaan. We weten ongeveer wat we willen en hoe we willen klinken, maar dat wisten we eigenlijk altijd al. Ik denk niet dat we erg beïnvloedbaar zijn, maar natuurlijk staan we overal voor open. Als we het niet met elkaar eens zijn, dan is dat zo, maar het was een heel gelijkwaardige samenwerking.”

Je had het al even over jullie eigen studio’s, waar jullie voor vorige albums veel opnamen. Was dat dit keer ook het geval?
“Ja, absoluut. We hebben allemaal een thuisstudio waar we aan songs werken. We hebben een groot deel van die demo’s meegenomen naar de opnamesessies en hebben uiteindelijk veel van dat materiaal gebruikt in de uiteindelijke versies van de nummers. Dat hebben we altijd al gedaan, ik deed het ook op mijn soloalbum (right on!, 2015, red.). Als je iets schrijft, gebeurt er iets magisch. Een essentie ontstaat die je niet meer kunt vatten als je iets probeert te recreëren, met name als je al tevreden bent over de manier waarop iets klinkt en je daaraan gehecht bent geraakt. Waarom zou je het dan opnieuw opnemen?”

Jullie schrijven niet altijd met z’n vieren, maar ook alleen of in tweetallen.
“Dat hebben we voor dit album inderdaad meer gedaan dan voor onze andere albums. Het had voornamelijk te maken met een effectieve indeling van de tijd. We hadden niet genoeg tijd meer om iedere keer met z’n vieren bij elkaar te komen en weken of maanden te overleggen over ieder nummer. We moesten met volle overtuiging een beslissing nemen. Dat is een stuk makkelijker met minder van ons in de ruimte.”

Het is niet de eerste keer de afgelopen jaren dat de leden van de Californische band zich niet in dezelfde kamer bevinden. Nadat de dames tot de zomer van 2015 gespeeld hadden ter promotie van Warpaint, gingen de vier ieder hun eigen weg. Emily Kokal werkte samen met folkzanger Paul Bergmann aan de EP Romantic Thoughts. Theresa Wayman begon supergroep BOSS met Sarah Jones van Hot Chip en Guro Gikling van All We Are én nam materiaal op voor een nog niet verschenen solodebuut. Drumster Stella Mozgawa speelde met Andy Clockwise, Jamie xx en Kurt Vile, op diens b’lieve i’m goin’ down… Mozgawa drumde ook op het debuutalbum van Lindberg, dat in december 2015 verscheen.

Na de release van Warpaint zijn jullie allemaal druk geweest met verschillende projecten. Heeft dat Heads Up beïnvloed?
Na een lange stilte: “Ik denk dat het belangrijk was dat iedereen zijn eigen ding kon doen om daarna met een frisse blik terug te komen. Ik denk dat je wel kunt zeggen dat iedereen nu makkelijker aanwijzingen van elkaar accepteert. Omdat we van elkaar weten dat we ons eigen ding gedaan hebben, weten we ook dat we die verantwoordelijkheid aan kunnen. We hadden weinig tijd, dus als we een idee hadden, gingen we er meteen mee aan de slag. Voorheen zouden we dat misschien voor onszelf bewaard hebben, dus ik denk dat onze eigen projecten hebben geholpen om het opnameproces te bespoedigen.”

Waarom besloten jullie jezelf weinig tijd te gunnen voor de opnames van het album?
“We wisten al dat we op een zeker moment in 2016 een album wilden uitbrengen. Om dat te doen hadden we genoeg tijd nodig voor de voorbereidingen. We begonnen in januari en spraken met elkaar af dat we het album in mei zouden inleveren. Ik ben blij dat we dat gedaan hebben, want we zijn daardoor meteen aan de slag gegaan. Het is fijn om een deadline te stellen voor jezelf, anders begin je doelloos rond te dolen.”

Was er een moment dat jullie na jullie individuele projecten weer terug bij elkaar bracht als Warpaint?
“Ik denk dat we ons altijd al gericht hadden op januari. Iedereen zou zijn eigen ding doen, dat afsluiten rond kerst en dan zouden we in januari weer samenkomen. Dat was stiekem de hele tijd ons plan.”

Is het moeilijk om te beslissen of een idee voor Warpaint bestemd is of voor een van jullie eigen projecten?
“Nee, het is best duidelijk voor me als het een me thing is. Als ik een zanglijn bedenk en daarna nog een onderdeel en nog een onderdeel, dan houd ik het idee voor mezelf. Als ik alleen een baslijn heb… Hoewel, dat is eigenlijk niet waar. Dat is hoe het in het verleden zou zijn gegaan. Nu denk ik dat ik bewust kies voor wie ik schrijf. Als ik een nummer voor Warpaint wil schrijven, dan ga ik daar echt voor zitten. Als ik dan alsnog beslis dat ik het voor mezelf wil houden, dan doe ik dat waarschijnlijk wel, maar meestal weet ik vrij snel of het voor mezelf of voor de band is.”

In jullie soloprojecten hebben jullie vaak een wat andere rol dan binnen Warpaint. Waar je in de band vooral bas speelt, zing je vanzelfsprekend op je soloalbum. Heeft dat geresulteerd in een vrijere rolverdeling op Heads Up?
“Ja, daar is op dit album absoluut sprake van. Ik zing op bijna ieder nummer en we zingen veel samen. We hebben meer nadruk gelegd op zang en harmonieën, dat wilden we altijd al doen. Ik speel ook gitaar op een paar nummers, Theresa speelt soms bas. We wisselen veel, afhankelijk van wat een nummer nodig heeft. We staan ervoor open om elkaar te horen spelen.”

De afgelopen jaren zijn veel leden van gevestigde bands bezig geweest met eigen projecten. Hoe kijk jij naar die trend?
“Ik denk dat het belangrijk is dat je heel intensief met elkaar samenwerkt als je in een band zit, maar het is ook belangrijk om jezelf uit te kunnen drukken en te ontdekken wat je individuele kracht is. Het is goed om je eigen identiteit te vinden, want die gaat vaak verloren als je in een band speelt. Een band wordt één ding, wat geweldig is, want het is belangrijk om je eensgezind te voelen. Toch was het voor mij belangrijk om mijn eigen ding te kunnen doen en te weten dat ik de vrijheid had om dat te doen. Dat voelde heel bevrijdend.”

Vorig jaar brachten jullie de splitsingle ‘No Way Out / I’ll Start Believing’ uit. Er was ook sprake van dat jullie misschien geen nieuw album zouden uitbrengen, maar een verzameling singles. Hoe passen zulke releaseplannen in de opbouw naar Heads Up?
“Nou, als je het album al besteld hebt, krijg je de 7 inch met ‘No Way Out’ en ‘I’ll Start Believing’ er gratis bij, haha. Ze passen ergens in het midden tussen Warpaint en Heads Up. Ik denk dat het nieuwe album heel goed vertegenwoordigt waar we op dit moment staan. De nummers voelen heel nieuw en fris. ‘I’ll Start Believing’ was een van de nummers die we maar gewoon opnamen en uitbrachten. Het is best fijn om niet te veel over je muziek na te denken en er niet te diepzinnig over te doen. We hebben het er absoluut over gehad om die nummers op het album te zetten, maar uiteindelijk hadden we meer dan genoeg materiaal dat we wilden opnemen, dus was het beter om die twee tracks uit te brengen als 7 inch.”

Jullie hebben in eerdere interviews benadrukt dat het feit dat muziek melancholisch klinkt niet hoeft te betekenen dat de muziek vanuit die gemoedstoestand geschreven is. Ligt de relatief optimistische muziek op Heads Up dichter bij de sfeer waarin jullie schrijven?
“Niet meer dan op onze andere albums. Meestal schrijven we een nummer eerst en voegen we de teksten daarna toe. Dan komt het voor dat een nummer opwindend is terwijl we zingen over iets verdrietigs. Als we over iets heel vrolijks zingen, kan het nummer ook nog steeds verdrietig klinken. Ik denk dat het een irrelevante onderscheiding is. Het hangt er simpelweg vanaf wat goed klinkt en welke woorden goed passen bij de flow van de muziek.”

De release van ‘New Song’ werd door een aantal fans, die jullie oude geluid zeiden te missen, mild ontvangen. Doet dat je iets?
“Het maakt me niet zoveel uit. Ik vind dat het nummer heel erg als ons klinkt. Er is eigenlijk niets aan ‘New Song’ dat niet als Warpaint klinkt. We probeerden gewoon te maken wat we leuk vonden en niets anders. We wilden op dat moment een dansnummer maken, dus dat deden we. Ik vind het een beetje oneerlijk als mensen zeggen dat ze dit of dat missen. Het is dom om niet te verwachten dat mensen willen veranderen en willen groeien. Desondanks is het niet mijn zaak wat mensen van onze muziek vinden als we het uitgebracht hebben. Als mensen het album luisteren, zullen ze zich realiseren dat er een beetje van alles in zit en dat we nog steeds onszelf zijn. Ik denk dat dit album heel erg zoals ons klinkt. We probeerden niemand anders te zijn dan onszelf.”


Je kunt geen reactie achterlaten.