Touché Amoré – Stage Four

Door Jeffrey Zweep 3 oktober 2016 Reacties staat uit voor Touché Amoré – Stage Four

touche-amore(Album – Epitaph) Aan het einde van ‘Eight Seconds’ klaagzingt Jeremy Bolm met z’n laatste adem “She passed away about an hour ago when you were onstage living the dream” en je voelt zijn pijn en tranen. De toch al beladen en tekstueel emotionele muziek van Touché Amoré gaat op Stage Four nog een stapje verder. Op deze vierde plaat is het overlijden van Bolms moeder aan stage four kanker het centrale thema.

Een zwaar onderwerp, maar de band heeft er een fantastische plaat van gemaakt. Bolms hyperpersoonlijke teksten krijgen door het onderwerp een extra lading en muzikaal gezien gaat de band niet alleen verder waar voorganger Is Survived By stopte, maar bevinden de heren zich ook op onbekend terrein. Zo past ‘New Halloween’ prima in het verlengde van die vorige plaat, maar is het tegelijkertijd zowel melodieus als ongemakkelijk.

‘Displacement’ zit in dezelfde lijn, maar hier is iets bijzonders aan de hand: Bolms zanglijnen volgen niet de instrumentatie, maar het is ook niet zó out of place dat het helemaal niet past. Het is alsof zijn vocalen écht een extra instrument zijn. Dat was in het verleden natuurlijk ook al zo, de bijna slam poetry-teksten tegen een echte muzikale achtergrond, maar op dit nummer tilt het vijftal dit helemaal naar een hoger niveau.

Ook nieuw op deze plaat is een zingende Bolm en ook dat geeft een extra dimensie aan de plaat. Dat werkt in ‘Water Damage’ als een aanloop naar het emotioneel gebrachte middenstuk en slot van het nummer, waardoor het contrast extreem hoog is. Afsluiter ‘Skyscraper’ is ook clean en hier wordt de band geholpen door Julien Baker. De gezamenlijke vocalen bezingen zowel een trip die Bolm met z’n moeder vlak voor haar dood maakte naar haar geboortestad, als een moment van bezinning die hij in dezelfde stad vlak ná haar dood had.

Eerder op de plaat, op het fantastische ‘Displacement’ schreeuwzingt Bolm het verschil in geloven tussen z’n moeder en hemzelf (“I couldn’t worship the god that let her fall apart”), gevolgd door de angst die z’n moeder daardoor had: “You cried at the thought of never seeing me again If there was an afterlife, or what you’d call heaven”. Terug naar ‘Skyscraper’, Bolm staat op de wolkenkrabber en dichterbij de hemel, dichterbij z’n moeder zal hij nooit komen. Zowel een ode (“New York City, It’s all yours”) aan de geboortestad van z’n moeder als een moment waarin hij troost vindt (“You live there Under the lights”): Sandra Bolm leeft als een heilige onder de lichten van haar geboortestad. Het beste eerbetoon dat Jeremy haar kon geven.


Je kunt geen reactie achterlaten.