Daughter @ TivoliVredenburg, Utrecht

Door Liv Krake 17 oktober 2016 1

’s Middags loopt frontvrouw Elena Tonra nog onopvallend door wat winkels in de binnenstad van Utrecht, in de avond staat ze volledig gekleed in zwart met haar drie compagnons van Daughter in de intieme Ronda van TivoliVredenburg. Onopvallend is ze dan nog steeds: hoewel haar loepzuivere stem meteen alle aandacht trekt is Tonra zelf absoluut geen showvrouw. Er wordt af en toe gegiecheld, onverstaanbaar iets gebrabbeld en de focus ligt voornamelijk op spelen maar. Geen probleem met de muziek van de Britse band: ze hebben inmiddels voldoende werk om een goede anderhalf uur song na song te laten horen. Ook deze avond blijkt maar weer hoeveel talent de muzikanten hebben om het publiek aandachtig te laten luisteren. Een speld kunnen horen vallen in de Ronda? Check.

Daughter begint vanavond met ‘New Ways’, tevens de opener van de laatste plaat Not To Disappear dat eerder dit jaar uitkwam. Het ideale nummer om het publiek mee te betoveren: hoewel de drumcomputer van Igor Haefeli best een stukje harder mag om het geheel nog intenser te maken wiegt het grote deel van het publiek al gauw mee met het magische refrein. “I’ve been trying to stay out – But there’s something in you – I can’t be without – I just need it here” zijn lyrics die in je hoofd blijven hangen en die menigeen ongetwijfeld kippenvel bezorgen. De steengoede songteksten zijn misschien wel het sterkste punt aan veel nummers: ze gaan over het leven en de liefde, zijn herkenbaar en breekbaar en worden op een zwoele doch melancholische manier door Tonra gebracht. Hoe prachtig ‘New Ways’ en opvolger ‘Numbers’ ook zijn, de verlegen zangeres lijkt niet helemaal bij stem te zijn. Dat kraakje af en toe geeft de songs echter wel net dat beetje pittigheid waar het soms op instrumentaal vlak ontbreekt.

Down The Rabbit Hole 2016, Ewijk

Het nieuwe werk van de band is experimenteler dan het debuut If You Leave. Neem bijvoorbeeld het doordringende ‘Alone / With You’, waar wederom die lyrics naast de verrassende uptempo beat misschien wel het sterkste deel van het lied omvatten. Het is rauw en emotioneel: “Talking to myself is boring conversation – You and I were once friends – Now you’re only an acquaintance – I hate dreaming of being with you”. Op de plaat al overtuigend, live nog veel meer: alsof Tonra zojuist een relatie heeft beëindigd. Het tempo van ‘Alone / With You’ laat je onrustig voelen, alsof iets je op de hielen zit, waardoor het perfect aansluit bij de ijzersterke songtekst. De setlist van vanavond bestaat louter uit parels. Wanneer je denkt dat het niet fijner kan, komt er weer een bijzonder nummer zoals het meeslepende ‘How’ (met een gouden intro) of het kleine en bloedmooie ‘Love’ , afkomstig van The Wild Youth EP. Tonra vertelt dat ze last heeft van haar keel en dat haar stem daardoor wat weg heeft als die van een oud vrouwtje. Toch kan ze de hogere stukken in een nummer als ‘Doing The Right Thing’ prima halen, waarvoor respect. Nu nog wat meer pit in de drums en het totaalplaatje is compleet.

‘No Care’ is zowel op de plaat als live een ware verrassing: een heerlijk ritme, opzwepende vocals en aanstekelijke drums nemen het publiek mee naar een (bijna dansbaar) hoogtepuntje van deze avond. De muzikanten laten juist door hun tweede album goed zien wat ze in huis hebben en dat het echt niet alleen traag en voorzichtig hoeft te zijn om te slagen. ‘No Care’ is daar een prima voorbeeld van en staat als een huis. In het publiek wordt hier en daar voorzichtig gedanst, terwijl de frontvrouw weer even dat onopvallende muisje is. Een ander hoogtepunt is natuurlijk hitje ‘Youth’ wat uit volle borst wordt meegezongen. “We are the reckless, we are the wild youth”, een gevoel van melancholie valt als een warme deken over de toeschouwers heen. Wanneer de begintonen van ‘Smother’ worden ingezet lijkt het nog stiller dan het allerstilste moment eerder deze show. Het moment dat we alleen Tonra’s stem “Oh no – I’m sorry if I smothered you – I sometimes wish I’d stayed inside my mother – Never to come out” horen zingen en niks meer is het kippenvel op een maximum deze avond. En dat terwijl de temperaturen inmiddels tot een graadje Hawaï zijn opgelopen.

De set wordt deze avond afgesloten met een toegift van twee nummers: het intieme ‘Medicine’ van The Wild Youth EP en het drukkere ‘Fossa’ waar het gitaarspel goed de boventoon voert. Al met al een prachtige set vol met afwisseling van nieuw en oud werk en van rustige en uptempo songs. Onopvallend of niet: de tracks van Daughter live horen is misschien wel de beste manier om de herfst te verwelkomen, ook al is de harmonie tussen vocals en instrumentatie vanavond niet helemaal optimaal. De liedjes zijn zo puur en echt dat alle oorverdovende stilte tijdens de show en het daverende applaus na het optreden méér dan verdiend zijn.



**Foto uit het Down The Rabbit Hole archief door Daniël De Borger.

 

Eén reactie »

  1. Hanneke 19 oktober 2016 om 23:18 -

    👍👍👍