PJ Harvey @ Heineken Music Hall, Amsterdam

Door Koen Smilde 17 oktober 2016 Reacties staat uit voor PJ Harvey @ Heineken Music Hall, Amsterdam

De Britse PJ Harvey begon haar carrière begin jaren negentig als frontvrouw van een trio. Vanavond heeft ze beschikking over een begeleidingsband van maar liefst negen man, wiens capaciteiten ze volop benut.

Voor wie de band eerder dit jaar op Down the Rabbit Hole of op een van de andere zomerfestivals aan het werk zag, biedt de strak geregisseerde show weinig verrassingen. De nadruk ligt nog steeds op het nieuwe album The Hope Six Demolition Project dat de helft van de set in beslag neemt, aangevuld met ander recent werk en een handvol oudere hitjes. Dit zorgt ervoor dat er een hechte groep van muzikanten op het podium staat die perfect op elkaar ingespeeld is.

Het helpt ook dat het voornamelijk oude rotten in het vak zijn, die hun sporen verdienden bij bands als Tindersticks, Gallon Drunk, Nick Cave And The Bad Seeds, Eels en Queens Of The Stone Age. Bovendien zijn de meeste muzikanten multi-instrumentalisten, wat voor een dynamische performance zorgt. Tijdens ‘The Wheel’ worden vier gitaren tegelijk bespeeld, terwijl tijdens het broeierige ‘Down By The Water’ de halve band slechts subtiele percussie toevoegt aan het bezwerende klankentapijt van orgel en viool.

Net als op de laatste plaat spelen vanavond blazers een belangrijk rol. Tijdens de stampende blues van ‘The Ministry Of Social Affairs’ stapt Harvey, die ook zelf meeblaast, naar achteren om Terry Edwards de ruimte te geven voor een loepzuiver dissonante saxofoonsolo. Eerder speelde hij al op twee saxofoons tegelijk en tijdens toegift ‘The River’ blaast hij een weemoedige trompetpartij. Opvallend is ook het ontbreken van een standaarddrumkit. In plaats daarvan vervullen twee percussionisten staande de rol van drummer. Dit doen ze zo strak dat zelfs het gejaagde ’50 Ft Queenie’ niets van zijn punkachtige karakter verliest.

De blikvanger van de avond is natuurlijk Polly Jean Harvey zelf. Getooid in een minirokje en verenjasje stapt ze zelfverzekerd over het podium. De ene keer martiaal marcherend en dan weer sensueel dansend. Tijdens ‘To Bring You My Love’ staat ze weer dreigend stil, de armen gespreid, badend in roodoranje podiumlicht. Ze is daarnaast gezegend met een fantastische stem en een enorm bereik. Of ze nou haar ijle hoge stem op zet of de diepte ingaat, altijd klinkt ze indrukwekkend en meeslepend. Bovendien vult de begeleidingsband haar zang op sublieme wijze aan, zoals met het macabere call and response-spel van opener ‘Chain Of Keys’ en het door gospel beïnvloedde ‘River Anacostia’, waarmee de band a capella de indrukwekkende show afsluit. Na de toegift spreekt Harvey voor het eerst tegen het publiek om het te bedanken waarna de tien muzikanten in de coulissen verdwijnen.


Je kunt geen reactie achterlaten.