Lianne La Havas @ Paradiso, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 19 oktober 2016 Reacties staat uit voor Lianne La Havas @ Paradiso, Amsterdam

“Tsja,” begint Lianne La Havas in een uitverkochte Paradiso. “Ik was eigenlijk van plan om deze zomer aan een nieuwe plaat te gaan werken, maar toen belde Coldplay… Of ik met ze op tour wilde door Zuid-Amerika. En Europa. En Nieuw-Zeeland.” Op haar 27e heeft Lianne Charlotte Barnes, dochter van een Griekse vader en een Jamaicaanse moeder, voor singer-songwriterbegrippen al vrijwel alles bereikt dat er te bereiken valt. ‘Dan maar een tourtje vol solo-optredens,’ moet ze gedacht hebben.

Een voortreffelijk idee – en stiekem een dat ook wel een beetje voor de hand lag, nadat ze een aparte (solo)versie van haar vorig jaar verschenen tweede album, het voor een Grammy genomineerde Blood uitbracht. Wie die editie ook de nodige aandacht geschonken heeft, zal opmerken dat de versies die we vanavond te horen krijgen, nog meer ontdaan zijn van enige instrumentale poespas. Alleen La Havas en haar gitaren. Het niveau dat de Londense zangeres met die minimale begeleiding weet te halen, is werkelijk ongeëvenaard.

En dat terwijl het verschrikkelijk moeizaam begint, wanneer tijdens opener ‘Au Cinéma’ er een en ander mis blijkt te zijn met haar apparatuur. Dat lijkt vervolgens opgelost, maar ook met ‘Green & Gold’ loopt La Havas tegen een waardeloos geluid aan. Daar kun je op vele manieren mee omgaan, maar de Engelse besluit doodleuk het hele nummer a capella te zingen, een (terecht) uitzonderlijk ovationeel applaus tot gevolg. Het is zo’n moment dat aantoont met wat voor een gemak ze op het podium staat – als een vis in het water.

Het lijkt er bij vlagen ook op dat ze zelf stiekem niet verwacht had dat haar geplande soloshows zo’n succes zouden worden, getuige het kinderlijke enthousiasme dat ze keer op keer uit. Trots en met een brede glimlach op haar gezicht, vertelt ze dat het inmiddels al haar ‘derde keer Paradiso’ is. Niet slecht, voor een singer-songwriter met pas twee platen op zak. Hoewel je haar met de term ‘singer-songwriter’ wellicht enigszins tekort doet; menige vrouwelijke gitarist zal jaloers zijn op de manier waarop zij haar instrument bespeelt. Ze laat het zo eenvoudig lijken, maar begeleidt zichzelf ondertussen wel anderhalf uur lang volledig foutloos.

Vooruit, La Havas vergeet anderhalve keer de tekst en slaat misschien drie keer een snaar verkeerd aan, maar afgezien daarvan speelt ze de ultieme set. Niet alleen muzikaal, maar ook qua interactie. Het heeft tot gevolg dat de Amsterdamse popzaal voor Nederlandse begrippen uitzonderlijk stil is – ook wanneer de boel niet was volgehangen met A4’tjes met daarop het verzoek om de kaken op elkaar te houden, had je vanavond een speld kunnen horen vallen. We krijgen vanavond bevestigd wat we eigenlijk stiekem al wisten: dat Lianne La Havas van een andere planeet komt.


Je kunt geen reactie achterlaten.