The Dillinger Escape Plan – Dissociation

Door Niels de Bruijn 20 oktober 2016 Reacties staat uit voor The Dillinger Escape Plan – Dissociation

tdepcover1(Album – Party Smasher Inc.) Een van de gatewaybands voor extreme metalgenres als mathcore gaat ermee stoppen. Maar voor het zover is brengt The Dillinger Escape Plan gelukkig nog wel een album uit: Dissociation. En de band heeft het na al die gekkigheid toch weer voor elkaar gekregen op een verrassende noot te eindigen.

Met opener ‘Limerent Death’ doet de band dat nog niet. In de vier minuten horen we de heren vooral terug zoals deze op de laatste twee albums klonken. Chaotisch en wild maar met een wat minder abrupte start-stopstijl. Ook ‘Symptom Of Terminal Illness’ klinkt voorspelbaar, Greg Puciato is steeds beter gaan zingen en doet dat hier ook met verve. Maar de gitaarlijnen zijn wel de radio-friendly kant opgegaan. Totdat halverwege het nummer de band een jazzy weg inslaat in een brug die het nummer de moeite maakt. Dit soort snufjes zitten ook in ‘Wanting Not So Much As To’ of ‘Nothing To Forget’ en dat valt je wellicht de eerste paar luisterbeurten niet op. Het is dan ook makkelijk TDEP te snel af te schrijven met een slap album dat teveel op de voorganger lijkt. Zeker als er dan ook weer een elektronisch nummer als ‘Fugue’ langskomt dat doet denken aan Ire Works. ‘Low Feels Blvd’ is aan de ene kant keihard maar heeft ook weer die verrassing in het midden, de free jazz is weer helemaal terug. Zo kun je over alle tien nummers wel iets zeggen. Ben Weinman is nog steeds verantwoordelijk voor de raarste riffs en de band achter hem weet ook van geen ophouden.

Er is genoeg boeiends te vinden op deze plaat en daarmee argumenten waarom het jammer is dat de band ermee stopt. En dan heb je de ultieme mind-fuck van de titeltrack waarmee de band (voorlopig?) haar carrière afsluit nog geeneens gehoord.


Je kunt geen reactie achterlaten.