Warpaint @ Paradiso, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 3 november 2016 Reacties staat uit voor Warpaint @ Paradiso, Amsterdam

Toen Warpaint een maand of drie geleden ‘New Song’ uitbracht, keken we toch enigszins gek op. Een ontzettend catchy single, veel luchtiger dan alles dat ze ervoor uit hadden gebracht; zouden de vier dames uit Los Angeles, Californië de art-rock achter zich gelaten hebben? Inmiddels weten we wel beter: het was slechts een wilde uitspatting, want op hun derde plaat Heads Up lossen Emily Kokal, Theresa Wayman, Jenny Lee Lindberg en Stella Mozgawa de verwachtingen opnieuw ruimschoots in.

In een stijf uitverkochte Paradiso laten ze bovendien zien dat het intensieve touren met diens naamloze voorganger haar vruchten heeft afgeworpen. Hier staat een viertal dat waanzinnig goed op elkaar is ingespeeld. En ondanks dat het een retestrakke show is, voelt het maar zelden alsof het allemaal afgesproken werk is. Dat komt vooral door de muzikaliteit van de vier, drummer Mozgawa voorop. Vanaf de drumsolo waarmee ze het optreden opent, tot aan de laatste klappen op haar drumvellen tijdens afsluiter ‘Krimson’ – je kunt er slechts ademloos naar kijken.

Wat ook opvalt, is het steengoede geluid in de Amsterdamse poptempel. De samenzang tussen Kokal en Wayman – veelal gedompeld in een enorme lading galm – is loepzuiver en klinkt keer op keer fantastisch. Dat is niet alleen mooi meegenomen, bij een band als Warpaint valt of staat een optreden met een al dan niet goed geluid. Toch blijkt dat geen garantie voor een briljante show, zo leren we gaandeweg. Het niveau is nogal wisselvallig, waarbij fenomenale delen – het onheilspellende ‘CC’ en venijnige ‘Beetles’, om maar eens wat te noemen – worden afgewisseld door wat inkakkers, juist op de momenten waar je ze niet verwacht.

Zo lijkt het blokje ‘Elephants’/’Love Is To Die’/‘New Song’ op papier een regelrechte voltreffer, maar worden vooral die laatste twee nummers met de nodige matheid gebracht, waardoor ze een stuk minder uit de verf komen dan je op voorhand zou verwachten. En dat is ook precies wat er (bij vlagen) aan deze show mankeert: het verschil in intensiteit waarmee het viertal speelt. Misschien dat er toch een stukje routine (lees: verveling) in is geslopen. De eerder genoemde en bijzonder dreigende uitsmijter in de vorm van ‘Krimson’ maakt dan wel weer een boel goed, maar veel meer dan een degelijke show werd het vanavond helaas nooit.

Je kunt geen reactie achterlaten.