Crossing Border 2016: dag 1

Door Leonie Poot 5 november 2016 Reacties staat uit voor Crossing Border 2016: dag 1

Op de eerste dag van het Crossing Border festival zijn het vooral de vrouwen die de show stelen. We beginnen de avond met Emiliana Torrini and the Colorist in de vernieuwde Raven, die tegenwoordig in het Paard van Troje gehuisvest is. De IJslandse is de samenwerking met het Belgische orkest aangegaan. Ze hebben Torrini’s nummers bewerkt, gestript van, vaak, alles behalve de teksten. Het levert een wonderschoon begin van de avond op. Door naar de kerk voor John Paul White. De folk-zanger met een passend Southern-accent heeft drie jaar lang last gehad van een writers block, maar toen het eenmaal begon te stromen was er geen houden meer aan. Het resultaat is een album tjokvol pijn en verdriet. De liedjes komen in de Lutherse Kerk prima tot hun recht.

img_9442

Emiliana Torrini and the Colorist

Eenmaal terug in het Paard is Noura Mint Seymali al enkele nummers bezig. De Mauritiaanse zou het vrouwelijke antwoord op Bombino zijn. Hoe het ook moge zijn, op het podium een prachtige vrouw met een dijk van een stem, al dansend weet ze het publiek om haar vinger te winden. Hoogtepunt twee van de avond! Voor Xenia Rubinos begeven we ons naar de overkant, in het Koorenhuis waar soul en funk op het menu staan. Rubinos springt en danst over het podium, schiet achter het keyboard vandaan om te duelleren met de gitarist. Pure entertainment van een hoog niveau. Hoogtepunt nummer drie is een feit. In de kleine zaal van ’t Paard, omgedoopt tot Heartbeat Hotel, staat Rodrigo Amarante. De singer-songwriter schreef het openingsnummer voor de serie Narcos. Amarante heeft een indringende podiumpresentatie en dwingt zijn publiek tot stilte door ze strak aan te kijken. Zijn warme wat zwoele nummers voeren je mee naar zomerse oorden. Behalve als je de serie Narcos gezien hebt, dan zie je een afslachting voor je van het Medellín Cartel.

img_9690

Xenia Rubinos

Het is lastig kiezen wie het slotsaldo krijgt vanavond. Uiteindelijk besluiten we te ‘bandjeshoppen’, te beginnen in De Zwarte Ruiter bij de branieschoppers van Shame. De Britse schoffies zijn vanavond als peper in de maaltijd. Het vijftal schopt tegen alles aan met hun jengelende gitaarliedjes. Vooral zanger Charlie Steen omarmt het imago van vivant terrible, hij likt het publiek, spuugt zijn restje bier over de voorste rij, en sluit het optreden af zonder T-shirt: vive la rock-‘n-roll. Vervolgens is het haasten naar de Lutherse Kerk voor de laatste nummers van Lisa Hannigan. Je kunt een speld horen vallen in de grote ruimte, duidelijk is dat Hannigan ook met haar laatste album At Swim indruk weet te maken. Tel daar een loepzuivere stem en een charismatische dame bij op en je hebt een succes. Om ons heen horen we niets anders dan lof over het optreden.

img_9605-2

Noura Mint Seymali

We sluiten de avond af daar waar we begonnen zijn, in de Raven. Michael Franti speelt zijn laatste show van deze tour en heeft duidelijk geen zin om naar huis te gaan. Hij speelt 45 minuten langer dan gepland stond. De knuffel-rocker legt het er dik bovenop, hij wil verbinden, er moet meer liefde zijn tussen de mensen, en de wereld is mooier omdat jij, ja jij, er bent. Op papier wat te veel regenbogen en care-bears maar vanavond slikken we het als zoete koek.

En zo komt er een einde aan de eerste avond Crossing Border. Nadeel van de nieuwe setting is het ontbreken van een centraal punt waar literatuur en muziek echt samen komen. De bezoekers blijven op de diverse locaties hangen waardoor de sfeer zoals we die kende er niet meer is. Pluspunt is de Lutherse Kerk, wat een prachtlocatie! De eerste avond levert diverse pareltjes op, hopelijk volgen er op dag twee nog een paar.

Je kunt geen reactie achterlaten.