Crossing Border 2016: dag 2

Door Leonie Poot 7 november 2016 Reacties staat uit voor Crossing Border 2016: dag 2

De tweede avond van Crossing Border begint direct met een dilemma; PJ Harvey of Angel Olsen, hoe druk is het waar, en is het mogelijk een deel van beide optredens te zien? Dat laatste blijkt inderdaad mogelijk.

img_0138

PJ Harvey

PJ Harvey is vanavond op Crossing Border om voor te dragen uit haar bundel The Hollow of the Hand met daarbij foto’s van Seamus Murphy gemaakt tijdens hun reizen door Afghanistan, Kosovo, en Amerika. Het project kwam tot stand na hun samenwerking voor het album Let England Shake. De gedichten en beelden zijn donker, aangrijpend, ze beelden verlies uit en tevens de overlevingsdrang van mensen. Harveys stem is passend en smelt feilloos samen met de beelden en haar indringende gedichten. Het is mooi maar wellicht is een festivalsetting niet de beste voor dit project. Tevens lonkt de artiest in The Raven waardoor we met pijn in het hart vertrekken. Hier aangekomen is Angel Olsen begonnen aan het laatste half uur van haar set. De zangeres bracht onlangs haar derde album My Woman uit. Olsen is gegroeid als artiest op het podium in een zelfverzekerde zangeres die niet met zich laat sollen. De veelal ingetogen nummers weten duidelijk niet iedereen te boeien, het is een komen en gaan van mensen. Vooral op nummers met wat pit als ‘Hi-Five’ houdt de zangeres de aandacht wat makkelijker vast. Olsen weet vanavond moeiteloos te overtuigen met haar zuivere stem en strak geregisseerde show. Hulde.

img_0174-bewerkt-2

Angel Olsen

Het Britse Palace speelt vanavond de eerste show van hun Europese tour. Al bij het eerste nummer wordt duidelijk dat deze heren gedreven en gepassioneerde muzikanten zijn. Met een gelukzalige grijns op het gezicht deinen ze mee met hun eigen muziek. De band maakt indruk, muzikaal refereert het aan Vampire Weekend, Alt-J en The Kooks. Toegankelijke indie-pop met aanstekelijke nummers zoals ‘Bitter’ en ‘Have Faith’. We horen een band die potentieel een glansrijke carrière voor de boeg heeft. Die spelen niet lang meer in zalen ter grote van het Koorenhuis.

img_0344-2

Palace

Supergroep Minor Victories kreeg tijdens het festivalseizoen niet al te beste recensies. Al snel wordt vanavond duidelijk waarom. De band, bestaande uit leden van Editors, Mogwai, en Slowdive, verzuipt zichzelf in reverb, dreunende bas, en afstandelijkheid. Het optreden voelt plichtmatig aan en zangeres Rachel Goswell slaat de plank regelmatig mis. Wellicht had Minor Victories er beter aan gedaan buiten de gebaande paden van hun eigen bands te treden en iets nieuws te proberen. Vanavond valt de band in ieder geval behoorlijk door de mand.

img_0490-bewerkt

Minor Victories

Ook de jonge Schot C Duncan stelt teleur. Waar de verwachtingen hooggespannen waren na het regelmatig beluisteren van het recent uitgebrachte album The Midnight Sun wil het vanavond niet lukken live te overtuigen. De nummers komen totaal niet uit de verf. Naast de wat onhandige podiumpresentatie (zenuwen spelen iedereen wel eens parten), klinken nummers al snel inwisselbaar. Waar de Schot het optreden wellicht nog had kunnen redden met een zweverige trip en zijn nummers aaneen had kunnen schakelen onderbreekt hij zijn set continue met korte opmerkingen en op niets slaande verhalen.

The Low Anthem zal vanavond niet iedereen hebben weten te interesseren. Hun jongste album Eyeland is ook niet altijd even grijpbaar. De band begint in het donker, er wordt getypt op een oude typemachine,  de woorden worden hardop herhaald, er zijn vogelgeluiden, een uil, de nachtegaal, langzaam lijkt de dag te beginnen. De band neemt je mee en lijkt een verhaal te vertellen. Als je hier geen geduld voor hebt of ‘even’ binnenvalt zal het optreden tegenvallen. Voor wie de band een kans geeft en zich laat betoveren en meevoeren ziet een  intens en verrassend optreden met een kop en een staart.

img_0608

The Low Anthem

Cass McCombs Band is een van de afsluiters vanavond. De zanger lijkt een beetje de vreemde eend in de bijt. Zijn muziek is een mengelmoes van stromingen, zelf zegt de zanger niet in muzikale hokjes te kunnen denken. Het gaat vanavond dan ook alle kanten op, folky gitaren, jazzy synths, een vleugje jaren tachtig en americana. McCombs is een doorgewinterde artiest en kan vanavond rekenen op publiek dat bekend is met zijn werk. Dit komt uiteraard de sfeer in de zaal ten goede. En het is slim geprogrammeerd natuurlijk, Angel Olsen en Cass McCombs op één avond. Zeker als eerstgenoemde op Cass’ laatste album meedoet. Een unieke live-uitvoering gegarandeerd. En dat is ook het geval, Olsen verzorgt achtergrondvocalen op ‘Opposite House’. Voor de niet geoefende luisteraar is het zo aan het einde van een festival soms hard werken om de aandacht erbij te houden. Maar de Cass McCombs-liefhebber komt vanavond prima aan zijn trekken.

Ook dag twee had voldoende moois te bieden. Waar sommige headliners teleurstelden wisten andere bands te verrassen. Crossing Border blijft een mooi en uniek festival. Links en rechts hoorden we klagen over de locaties, zeker gezien de regen van het afgelopen weekend zullen mensen heimelijk terugdenken aan de Schouwburg en het NT-gebouw. Vast staat dat Crossing Border qua programmering altijd weet te verrassen en een diversiteit aan artiesten en stromingen neer te zetten.

Je kunt geen reactie achterlaten.