Regina Spektor @ Paradiso, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 8 november 2016 Reacties staat uit voor Regina Spektor @ Paradiso, Amsterdam

Kijkend naar Regina Spektor in een uitverkochte Paradiso betrap je jezelf af en toe op het nodige gezwijmel. Niet alleen omdat de Amerikaanse nog steeds bijzonder aantrekkelijk is, maar ook (en eigenlijk: voornamelijk) omdat de voornaamste anti-folkzangeres van de afgelopen vijftien jaar ook best een plekje (of twee) in Carré had verdiend.

Vooruit: het is prachtig om te zien hoe de Amsterdamse poptempel aan haar voeten ligt, maar meegenomen dat Spektor pakweg 95% van haar optreden achter haar vleugel zit en er amper sprake is van uitbundige momenten, had dit optreden zeker niet misstaan in de theaterzaal aan de Amstel. Hoe dan ook is het een zegen dat de Amerikaanse voor het eerst in vier jaar weer eens is neergestreken in Nederland, en hoe.

Spektor is goed bij stem, goedgeluimd en goed te verstaan, tot haar gegiechel aan toe. Want ze mag dan wel midden dertig zijn en een hele rits aan protestsongs in petto hebben, dat (schattige) meisjesachtige gaat er nooit vanaf. En dat is maar goed ook, want het zorgt er vanavond voor dat de show te allen tijde heel toegankelijk blijft. Ook al is de interactie minimaal – ze beantwoordt hooguit hier en daar wat beschaafde liefdesverzoeken en complimentjes – ze krijgt het voor elkaar om alle aanwezigen anderhalf uur lang mee te trekken in wat de Remember Us To Life Tour heet.

Hoe? Vooral dankzij haar fenomenale stem, waarmee ze iedere noot loep- en loepzuiver raakt, maar ook door haar fantastische pianospel, waardoor men in Paradiso van begin tot eind aan haar lippen hangt. Aan de andere kant zijn het de momenten waarop ze haar vleugel verlaat, die voor de mindere momenten zorgen. Tijdens ‘Small Bill$’ bijvoorbeeld, waarbij ze een beetje ongemakkelijk over het podium beweegt en eigenlijk niet zo goed weet wat ze met haar houding aan moet, waardoor het op de een of andere manier gelijk minder interessant is.

Hoe anders is het wanneer ze wel achter haar vleugel plaatsneemt, de sterren van de hemel speelt en en passant Trump nog een flinke veeg uit de pan geeft – “This… Insanity. (…) I’m so mad.” Op die momenten is Spektor een live-artiest zoals je ze nog maar zelden ziet: ze weet van begin tot eind schijnbaar eenvoudig de leiding te houden, heeft een band die volkomen in haar dienst speelt (maar anderzijds ook niet verveelt) en overdondert bovendien keer op keer met haar pianospel en zang. Luister maar eens naar ‘Us’, dat een extra lading aandacht meekreeg dankzij de ‘500 Days Of Summer’ en dat hier in Paradiso collectief wordt meegezongen.

Hetzelfde geldt voor ‘Samson’, Spektors grootste hit, waar men al de hele avond geduldig op wacht en uitzinnig bij tekeergaat zodra de eerste noten worden aangeslagen. Na zo’n lange afwezigheid heeft Regina Spektor in feite maar weinig nodig om te slagen, maar desalniettemin doet ze alles om er een onvergetelijke avond van te maken. En met succes.

Je kunt geen reactie achterlaten.