NAO @ Paradiso, Amsterdam

Door Julien L'Ortye en Daniël de Borger 15 november 2016 Reacties staat uit voor NAO @ Paradiso, Amsterdam

Nao

Achter mij beklaagt iemand zich tijdens een van de pauzes van het (overigens vrij aardige) voorprogramma Kllo over de felheid van het telefoonscherm van mijn buurvrouw. Je zou verwachten dat bloglievelingen als NAO vooral muziekliefhebbers en fervente concertgangers – mensen die wel het nodige gewend zijn – zou trekken, maar blijkbaar is niets minder waar.

Hoe dan ook heeft de Britse Neo Jessica Joshua – ‘NEO’ bekte blijkbaar niet lekker genoeg – een meer dan prima jaar achter de rug. Een top drie-klassering in het befaamde BBC Sound Of…-lijstje, een vrij bejubelde show op Lowlands en een prima debuutplaat op zak. Dat kan stukken slechter, zou je zeggen. Op deze regenachtige novemberdag is het dan ook aan haar om de kers op de taart te leggen.

Nao

Maar helaas, zo blijkt al snel. Een van de grootste pijnpunten vanavond is het miserabel afgestelde geluid, waardoor je bij iedere bas zowat van het balkon af trilt. Door die schandalig slechte mix valt NAO’s stem, een van haar voornaamste wapens, ook behoorlijk in het water, hoewel ze dat zichzelf ook aan kan rekenen. Want waarom zou je met zo’n stem in vredesnaam nog een tape nodig hebben? Je hoort ‘m er her en der doorheen lopen, maar in plaats van dat het iets toevoegt, doet het alleen maar afbreuk aan de kwaliteiten van de Engelse twintiger.

Nao

Dat geknepen stemmetje gaat op een gegeven moment dan ook een beetje geforceerd en irritant klinken. En dat terwijl het op debuutplaat For All We Know allemaal zo mooi gebalanceerd klonk. Muzikaal tiptop in orde, refreintjes die niet verziekt werden door een overdaad aan instrumenten, een prima combinatie van alternatieve R&B met wat catchy elektronica. Het had allemaal zo mooi kunnen zijn, maar als je zelfs een monsterhit als Mura Masa-samenwerking ‘Firefly’ om zeep helpt, is het einde ver zoek.

Nao

Je wordt voortdurend om de oren geslagen met snoeiharde drums, doordringend gitaarwerk en synths die in je trommelvliezen snijden; ieder verfijnd detail dat je op het album hoort, wordt aan diggelen gespeeld. Iedere nuance gaat verloren en aan het eind van de rit is dat iets wat je NAO ook maar deels aan kunt rekenen. Neemt niet weg dat er hier vanavond veel meer in had gezeten. Een bedorven kers, zullen we maar zeggen.

Tekst: Juliën L’Ortye
Fotografie: Daniël de Borger

Je kunt geen reactie achterlaten.