Banks & Steelz @ Melkweg, Amsterdam

Door Julien L'Ortye 16 november 2016 Reacties staat uit voor Banks & Steelz @ Melkweg, Amsterdam

Interpol-frontman Paul Banks en Wu-Tang Clan-lid RZA: het is nou niet wat je noemt een alledaagse combinatie. Toch hebben de twee heel wat raakvlakken. Zowel Banks als RZA resideren in New York, houden bovengemiddeld veel van een potje schaken – zo brachten ze aanvankelijk ook het gros van hun momenten samen door – en zijn daarnaast (en bovendien) beide ongekend fanatiek met hun vak bezig. Zo inspireerde Banks RZA om voor duizenden euro’s aan gitaarpedalen aan te schaffen en kocht laatstgenoemde onlangs nog een trompet, terwijl-ie eigenlijk geen flauw idee heeft hoe je zo’n ding bespeelt.

Dat gezamenlijke fanatisme resulteerde een jaar of vijf geleden in Banks die een beat van RZA van wat vocalen voorzag, waarna de twee af en toe wat demo’s maakten, totdat het de afgelopen twee à drie jaar een stuk serieuzer werd. Inmiddels is eindelijk de langverwachte debuutplaat van Banks & Steelz uit: Anything But Words. Daarop worden de twee uitstekend ondersteund door The Walkmen-drummer Matt Barrick. Na Noord-Amerika te hebben aangedaan, is het inmiddels tijd voor het Europese deel van de tournee, die hen onder meer in een tragisch slecht gevulde Melkweg brengt.

Het balkon van de kleine, Oude Zaal is gesloten en de vloer is voor, laten we zeggen, driekwart gevuld. Wellicht dat de ietwat tegenvallende opkomst de reden is voor de behoorlijke vertraging van de mannen, want als de klok ruim kwart over negen heeft geslagen en ze eindelijk het podium opkomen, staat men al zo’n drie kwartier te wachten. Het vrij onheilspellende ‘One By One’, dat dient als startschot, maakt echter gelijk al een boel goed. Het is een nummer dat uiteenzet wat de twee op Anything But Words voor ogen hadden: gelikt geproduceerde songs waarin de melancholische vocalen van Banks en gejaagde, veelal vlijmscherpe raps van RZA elkaar tegenkomen. Het is dan ook een zegen dat die gelikte producties live ook standhouden, niet in de laatste plaats door de foutloos drummende Barrick.

Daarnaast werkt RZA’s energie – die op de een of andere manier steeds als een duveltje uit een doosje tevoorschijn komt – verrassend goed om de sfeer een beetje erin te krijgen; na tien minuten staat de rapper al een fles champagne over de voorste rijen leeg te spuiten, terwijl hij een vijftal nummers later rijkelijk een fles Grey Goose in wat uitgedeelde bekers vooraan staat te strooien. Die energie slaat al helemaal over in stevigere tracks als ‘Sword In The Stone’ en ‘Giant’, het voornaamste wapenfeit, waarbij de tot op dat moment vrij tamme Melkweg plots behoorlijk losgaat. Al met al zeker geen verkeerde show. Maar de volgende keer wel een beetje op tijd komen, graag.

Je kunt geen reactie achterlaten.