Vapors of Morphine @ Paard van Troje, Den Haag

Door Koen Smilde 17 november 2016 Reacties staat uit voor Vapors of Morphine @ Paard van Troje, Den Haag

Toen Mark Sandman in 1999 vroegtijdig overleed, leek het gedaan met de band Morphine. De zanger en songwriter was zo uniek dat het zoeken naar een opvolger zinloos leek. Orkaan Katrina bracht hier verandering in. Bluesmuzikant Jeremy Lyons verhuisde hierom van New Orleans naar Boston, waar hij zich in de muziekscene stortte en kennis maakte met de overgebleven Morphineleden. Toen in 2009 een eerbetoon aan Sandman georganiseerd werd, ging het balletje rollen en inmiddels is Vapors of Morphine een feit.

Vanavond speelt het drietal in de kleine zaal van Het Paard, die helemaal gevuld is. Zonder poespas betreden Jerome Deupree, Dana Colley en Lyons het podium. Na een korte line-check zetten ze ‘Good’ in. En alles is goed. Met minimale middelen zet de band zijn unieke geluid neer. Slechts gebruikmakend van een simpele drumkit, een baritonsaxofoon en een tweesnarige basgitaar produceert Vapors of Morphine het geluid van een voltallige rockband.

Hun stijl werd ooit ‘low rock’ gedoopt en dat is wat de toeschouwer vanavond voorgeschoteld krijgt. De bas, die Lyons met een slide bespeelt, zorgt voor een laaggestemde bluesgroove, waar Colley zijn soms aangenaam jazzy (‘Different’) soms free jazz aandoende (‘Honey White’) partijen overheen blaast. De dynamiek die de band in zijn muziek legt houdt de toeschouwer bovendien bij de les. Het speelse ‘Yes’ wordt afgewisseld met de luide rock van ‘All Wrong’ en verderop in de set klinkt het stemmige, nooit door Morphine gespeelde ‘Souvenir’. Elders mondt ‘The Other Side’ middels een geïmproviseerd middenstuk uit in ‘Let’s Take A Trip Together’.

Natuurlijk hangt de afwezigheid van Sandman in de lucht, de band refereert meermaals aan hem en voor het concert werd de documentaire Cure For Pain, over Sandmans leven, vertoond. Gelukkig houdt de band het luchtig. Colley zegt ‘dankjewel’, grapt dat het publiek de nieuwe nummers vast en zeker kent, want ze zijn ‘all over the charts’. Ook is het natuurlijk ‘great to be here’, hoewel dat vooral is omdat hier ‘away from the United States’ is. Maar Colley haast zich eraan toe te voegen dat ze ‘musicians, not politicians’ zijn, waarna de band verder speelt.

Ondanks alle hints naar het verleden is de show van Vapors of Morphine meer dan een trip down nostalgia lane. De band stelt twee sfeervolle eigen songs voor die keurig binnen de set passen. Verrassend wordt het wanneer Lyons zijn basgitaar weglegt en een gitaar omgespt om een cover van een Malinese artiest te spelen. Op de postuum uitgebrachte plaat The Night experimenteerde Morphine al met Arabische melodieën, maar de combinatie van West-Afrikaanse woestijnblues en Colley’s saxofoon, die de rol van de basgitaar overneemt, werkt wonderlijk goed. Lyons vingers vliegen over zijn gitaarsnaren alsof hij een slang bezweert en hij weet zo het publiek te hypnotiseren.

Na ruim twintig nummers is het gedaan met de show. Terwijl het publiek a capella ‘You Look Like Rain’ zingt, verlaten de drie muzikanten met een grote grijns het podium. Band en publiek hebben zichtbaar genoten en hopelijk komt Vapors of Morphine snel langs met nog meer eigen werk.

Je kunt geen reactie achterlaten.