Thijs Zonneveld – Thomas Dekker – mijn gevecht

Door Kees de Jong 18 november 2016 Reacties staat uit voor Thijs Zonneveld – Thomas Dekker – mijn gevecht

thomas-dekker-mijn-gevechtWie het nieuws de afgelopen weken heeft gevolgd is niet aan het mediacircus rond het boek over Thomas Dekker ontkomen, met als toppunt het slechte interview in De Wereld Draait Door. De ex-profwielrenner staat bij het grote publiek bekend als dopingzondaar, leugenaar en een arrogant mannetje. Daar wil hij met dit boek iets aan doen. Thijs Zonneveld, wielerjournalist en nog voor even Nederlands kampioen strandrace, schreef zijn verhaal op.

Thomas Dekker is als jongeling een veelwinnaar in het wielrennen. Alles gaat hem makkelijk af en hij leeft voor de sport. Hij is ook, zoals veel jongeren, vatbaar voor dingen doen die eigenlijk niet mogen. In zijn geval komt dat neer op het gebruiken van doping en drugs, ontrouw zijn in relaties en zijn omgeving voorliegen. Eigenlijk niets anders dan zoveel mensen in zoveel lagen van de bevolking doen. Alleen van een topsporter accepteren we dat niet. Die heeft een voorbeeldfunctie en moet alles volgens de regeltjes doen.

Met dit verhaal maakt Dekker schoon schip, maar vooral met zichzelf. Het moet duidelijk gezegd worden dat er geen nieuwe namen van dopingzondaars worden onthuld. Hij neemt plaats op de biechtstoel en ontziet zichzelf nergens in: spuitend bloed, bezoekjes aan de hoeren, kotsen van de drank, hij beschrijft alles wat een tragisch en spannend verhaal in zich moet hebben. Naast schuldige sijpelt tussen de verhalen door dat hij voor een deel ook slachtoffer is. Hierdoor krijgt de lezer na verloop van tijd een beetje het gevoel dat Dekker in zelfmedelijden verdrinkt. Dat hem dit allemaal moet overkomen.

Naast zichzelf zijn er nog wat namen die voorbijkomen, met Michael Boogerd en Jacques Hanegraaf in het bijzonder. De een wordt vooral geportretteerd als ploeggenoot en vriend die een jonge jongen meesleurt in het nachtleven en hem helpt bij het verkrijgen van Dynepo, de ander als een manager die hem in contact brengt met dopingverstrekkers. Inmiddels weten we ook dat beide mannen zichzelf niet, of totaal niet herkennen in de verhalen van dit boek. Mensen in de wielerwereld die beschuldigingen ontkennen, what’s new?

Zonneveld is erin geslaagd om op een prettige manier te beschrijven wat er schuilging achter de achteloze houding van een eens succesvolle, jonge wielrenner. Het antwoord is, zoals meestal in dit soort gevallen, een gevoel van onzekerheid en eenzaamheid. En dat soort mensen staan vaak niet sterk genoeg in hun schoenen om nee te zeggen. Zoals Dekker zelf ergens aangeeft: “Ik waai wel mee.”

Als we iets geleerd hebben van het wielrennen de afgelopen jaren is dat we geen garantie hebben dat wielrenners of ex-wielrenners de waarheid spreken. Dekker loog in zijn eerste bekentenis namelijk ook glashard over de hoeveelheid doping die hij nam en welke middelen daaronder vielen. Dus wie zegt dat dit niet het werk is van een fantast die nog even wil verdienen aan de wereld die hem kapot heeft gemaakt?

Iets anders wat we hebben geleerd van de wielerwereld is dat de mensen die vaak het hardste ontkenden (Lance Armstrong) ergens iets mee te maken te hebben vooraan in de rij stonden wat schuld betreft. Met die gedachte neem je als lezer nu ook de reacties tot je van alle betrokken namen die zeggen zich niet te herkennen in de uitlatingen van Dekker. Alleen met dat gegeven is het lezen van dit boek al de moeite waard. Het verhaal leest lekker weg en heb je na een kleine anderhalf uur wel uit.

Er zijn de afgelopen jaren talloze boeken verschenen van topsporters (profwielrenners) die aan de dope gingen en later een sterk gevoel van eenzaamheid bleken te hebben en vatbaar te zijn voor depressies en verslavingen. En zolang er flinke contracten, dubieuze managers en nog dubieuzere anti-dopingbonden blijven bestaan hebben we de komende jaren nog een paar boekenkasten te vullen.


Uitgeverij: Voetbal Inside – Overamstel
Aantal pagina’s: 224
ISBN-nummer: 9789048835157

Je kunt geen reactie achterlaten.